Κυριακή, 1 Ιανουαρίου 2006

Αγγελίες

06/06/2013

Κουτάβια κούρτσχααρ θηλυκά διατίθενται από τον ΕΚΤΟRA OF VERGINAS GOLD SUN, 80% γραμμή αίματος Hege Haus, 20% De la haille au loup σκύλος με διακρίσεις σε μορφολογία και εργασία. Μητέρα ΚLARA BEK 070853 με πολλές εξόδους στον κυνηγότοπο γραμμή αίματος Toroneos Axel-Ulan del Fabio-Moesgaards Dixi Eland Jass. Πληρ. 6945710299

Αεροβόλα ελατηρίου

Όταν σήμερα ακούμε την λέξη αεροβόλο, το μυαλό μας τις περισσότερε φορές πηγαίνει στα αεροβόλα που σήμερα θα σας παρουσιάσουμε και δεν είναι αλλά από τα πλέον γνωστά και διαδεδομένα αεροβόλα με έμβολο ελατηρίου.

Το αεροβόλο ελατηρίου είναι από τα πλέον ευκολόχρηστα και προσιτά αεροβόλα που θα μπορούσαμε να έχουμε. Παρουσιάζονται επί το πλείστον σε δυο βασικές μορφές, που και οι δυο όμως έχουν σχεδόν τον ίδιο βασικό τρόπο λειτουργίας. Η μια μορφή είναι τα αεροβόλα ελατηρίου σπαστής κάνης και η δεύτερη, τα αεροβόλα ελατηρίου με μοχλό όπλισης.

Στα αεροβόλα «σπαστής» κάνης, όπως και στο πρώτο σχήμα μας μπορείτε να δείτε, η κάνη τους ανοίγει σχεδόν στην μέση της, με το άνοιγμα αυτό κινείτε ένα έμβολο που βρίσκετε στο ουραίο τμήμα της κάνης προς τα πίσω, συμπιέζοντας ένα εξαιρετικά δυνατό ελατήριο που βρίσκετε πίσω του. Το επάνω (εσωτερικό) μέρος της σκανδάλης ωθεί το έμβολο σε μια εγκοπή και με τον τρόπο αυτό κρατά και ασφαλίζει το έμβολο και το ελατήριο συμπιεσμένα. Στα αεροβόλα «σπαστής» κάνης το βλήμα τοποθετείται κατευθείαν στο πίσω μέρος της κάνης και με το κλείσιμο της το όπλο είναι έτοιμο να βάλλει. Όταν πλέον πατήσουμε την σκανδάλη, αυτή απελευθερώνει το έμβολο, το οποίο ωθούμενο από την δύναμη του ελατηρίου ωθεί αέρα προς τα εμπρός και πιο συγκεκριμένα προς το οπίσθιο μέρος της κάνης όπου βρίσκετε το βλήμα. Ο αέρας αυτός αναγκάζει το βλήμα να κινηθεί με δύναμη διαμέσου της κάνης προς τα έξω.

Πέρα από τα αεροβόλα «σπαστής» κάνης, πολλά από τα αεροβόλα ελατηρίου οπλίζουν όπως παραπάνω αναφέραμε και με μοχλούς. Οι μοχλοί αυτοί μπορούν να βρίσκονται επάνω, κάτω ή και στο πλάι της κάνης όπως μπορείτε να δείτε στα σχήματα 2 και 3. Κατά βάση όμως και αυτοί οι μηχανισμοί λειτουργούν με τον τρόπο που παραπάνω σας περιγράψαμε. Αυτά τα οποία μπορούν να διαφέρουν ανάλογα τις πατέντες των κατασκευαστών είναι θέματα όπως, το είδος ελατηρίου, το διαμέτρημα του σωλήνα συμπίεσης και η περιοχή εκτόνωσης του αέρα.

Τα αεροβόλα ελατήριου είναι από τα πιο αξιόπιστα και γερά αεροβόλα και σπανίως παρουσιάζουν επιπλοκές ή βλάβες. Ένα όμως πράγμα που δεν θα πρέπει να κάνετε σε οποιοδήποτε αεροβόλο ελατήριου είναι η κενή πυροδότηση, να πυροβολείτε δηλαδή χωρίς να υπάρχει βλήμα στην κάνη. Σε αυτή την περίπτωση αυτό που συμβαίνει είναι η κεφαλή του εμβόλου να συνθλίβεται επάνω στον δέκτη βλήματος της κάνης, μιας και λόγω της έλλειψης του βλήματος δεν παρέχετε η απαραίτητη αντίσταση στην πίεση του αέρα. Αυτή ακριβώς η αντίσταση του βλήματος είναι που λειτουργεί εξισορροπητικά και μετριάζει την τεράστια ενέργεια από αέρα που απελευθερώνεται από το ελατήριο προς το έμβολο.

Όπως και παραπάνω αναφέραμε τα αεροβόλα ελατηρίου είναι από τα πλέον αξιόπιστα και γερά αεροβόλα, το μόνο σημείο το οποίο μπορεί να φθαρεί και πιθανόν να χρειαστεί μετά από αρκετό καιρό να αντικαταστεί, είναι το ελατήριο τους. Όπως όμως και να έχει τόσο η αλλαγή ελατηρίου, όσο και η αντικατάσταση ορισμένων τσιμουχών είναι αρκετά εύκολη και σχετικά χαμηλού κόστους και ας μην ξεχνάμε ότι όλα αυτά πρέπει να γίνουν μετά από αρκετά χρόνια και χιλιάδες βολές.

Πέρα όμως από την ευχρηστία τους και την ευκολότατη συντήρηση τους, τα αεροβόλα ελατηρίου είναι ιδιαίτερα αγαπητά από τους χρηστές αεροβόλων και για την ιδιαίτερη αίσθηση που δίνουν κατά την βολή, η αίσθηση ανάκρουσης κατά πυροβολισμό η οποία είναι μια ομαλή, σταθερή ώθηση στον ώμο κατά την στιγμή εκτόνωσης του ελατηρίου και εξόδου του βλήματος από την κάνη, είναι αυτή ακριβώς που σε κάνει να έχεις την πραγματική αίσθηση ενός «πυροβολισμού».

Ασπρομετωπόχηνα

(Anser Albifrons)

Το ιπτάμενο θωρηκτό

Βασίλειο: Animalia

Συνομοταξία: Chordata

Υποσυνομοταξία: Vertebrata

Κλάση: Aves

Τάξη: Anseriformes Οικογένεια: Anatidae

Γένος: Anser

Είδος: Albifrons

Η Ασπρομετωπόχηνα αποτελεί το μεγαλύτερο από τα θηρεύσιμα φτερωτά θηράματα της χωράς μας. Με μέγεθος που ξεπερνά τους 80 πόντους και βάρος μεγαλύτερο από 3 κιλά, μοιάζει με ιπτάμενο θωρηκτό. Αποτελεί δε το όνειρο κάθε Έλληνα κυνηγού και όσοι είχαν την ευκαιρία να καρπωθούν αυτό το πανέξυπνο και τόσο δύσκολο θήραμα, δεν πρόκειται ποτέ να ξεχάσουν αυτή την μοναδική στιγμή.

Γεωγραφική εξάπλωση

Η Ασπρομετωπόχηνα απαντάτε σε όλη σχεδόν την Ευρώπη, την βόρεια και δυτική Ασία, την βόρεια Ινδία, την κεντρική και νότια Αμερική, αλλά και την Ιαπωνία, το νοτιοανατολικό Νεπάλ και την Γροιλανδία.

Οι πληθυσμοί της κατά τους χειμερινούς μήνες κινούνται -στην Ευρώπη- από τις αρκτικές περιοχές της Ρωσία προς τα νότια, τα δυτικά, την Μεσόγειο, την Μαύρη Θάλασσα και την Κασπίας και στην Ασία προς τις νότιες κινεζικές επαρχίες. Ενώ τα Αμερικάνικα πουλιά, από την βόρεια Αλάσκα και τον βορειοδυτικό Καναδά, προς την Καλιφόρνια και το κεντρικό Μεξικό.

Στην Ευρώπη ως σημαντικότερες περιοχές διαχείμασης της είναι το νησί Islay στην Σκωτία, το Slimbridge στην Αγγλία, το Friesland στην Ολλανδία και το Kardoskut στην Ουγγαρία.

Οι Ασπομετωπόχηνες επισκέπτονται την χωρά μας ανάλογα πάντα και με τις καιρικές συνθήκες που επικρατούν στους βόρειους βιοτόπους τους, γύρω τον Δεκέμβρη.

Γενική Περιγραφή

Η Ασπρομετωπόχηνα έχει μήκος που κυμαίνεται από 66 ως και 86εκ. και ύψος από 42 ως 63 εκ., το άνοιγμα των φτερών της κυμαίνεται από 134-157 εκ. ενώ το βάρος μιας ενήλικης αρσενικής είναι κατά μέσω όρο κάτι περισσότερο από 2,5 κιλά (από 1750-3350γραμ.) ενώ μιας θηλύκιας γύρω τα 2,3 κιλά. (από 1450-3150γραμ.)

Η γενική εμφάνιση της Ασπρομετωπόχηνας είναι μια διάστικτη πρόσμιξη καφετί με γκρίζο, με περισσότερο καφέ στο κάτω μέρος του φτερώματος της και ανοιχτότερες τις άκρες, οι γλουτοί της έχουν άσπρο χρώμα, ενώ η ουρά της είναι μαύρη με μια λευκή ζώνη στην άκρη της. Η κοιλία της είναι λευκή ενώ το στήθος της είναι ανοιχτού γκρίζου χρώματος με έντονες σκούρες ακανόνιστες ραβδώσεις. Ο λαιμός όπως και το κεφάλι της ακολουθούν το γενικότερο χρωματισμό ενώ τα πόδια της έχουν ένα έντονο πορτοκαλί χρώμα. Το όνομά της προέρχεται από το χαρακτηριστικά άσπρα φτερά που βρίσκονται γύρω από τη βάση του κίτρινο-ροζ ράμφους της και στο μέτωπο της. Ο νεοσσοί ομοιάζουν με τα ενήλικα πουλιά, αλλά το ράμφος τους είναι κίτρινο και δεν διαθέτουν το άσπρου χρώματος φτέρωμα στο πρόσωπο τους, ούτε τις σκούρες ραβδώσεις στο στήθος τους.

Βιότοπος

Ο Βιότοπος της Ασπρομετωπόχηνας κατά τους καλοκαιρινούς και μήνες αναπαραγωγής της, είναι διάφορες περιοχές κοντά σε λίμνες ή έλη της τούντρα, αλλά και περιοχές κοντά σε δάση κωνοφόρων. Κατά το διάστημα της μετανάστευσης της, μπορούμε να την βρούμε κοντά σε υγρά λιβάδια και πεδινές περιοχές με μόνιμα νερά ή παράκτιες περιοχές και εκβολές ποταμών και πάντα κοντά σε καλλιέργειες.

Συμπεριφορά

Οι Ασπρομετωπόχηνες είναι μεγάλων αποστάσεων μεταναστευτικό είδος, το οποίο ακολουθεί συγκεκριμένες μεταναστευτικές διαδρομές, όπως και σταθερά σημεία ενδιάμεσων στάσεων. Απαντώνται συνήθως σε σμήνη τα οποία μπορούμε να δούμε να πετάνε με ιδιαίτερη άνεση και κομψότητα σε εντυπωσιακούς σχηματισμούς V. Πετάνε κυρίως σε σταθερή και ευθεία πορεία με γρήγορα χτυπήματα των φτερών τους και αρκετές φορές συνοδεύονται και από άλλα μεταναστευτικά είδη. Τόσο κατά την πτήση τους, όσο και όταν βρίσκονται στο έδαφος, εύκολα γίνονται αντιληπτές από την δυνατή και χαρακτηριστική φωνή τους η οποία ακούγεται σαν kla-ha! ή kla-hah-luk. Τον χειμώνα οι Ασπρομετωπόχηνες προτιμούν τα παράκτια έλη, τα υγρά λιβάδια, τα έλη γλυκού νερού και τις λίμνες, εκεί θα τις δούμε είτε μέσα στο νερό να βουτούν αναζητώντας την τροφή τους ή να περπατούν με τον ιδιαίτερο περήφανο ύφος τους στο έδαφος. Καθώς ο χειμώνας προχωρά, συναντούμε τις Ασπρομετωπόχηνες σε όλο και μεγαλύτερα κοπάδια τα οποία χωρίζονται σε μικρές ομάδες αποτελούμενες από τα ζευγάρια και τις οικογένειες τους. Είναι αρκετά κοινωνικό είδος κατά το μεγαλύτερο μέρος του έτους, εκτός από την εποχής αναπαραγωγής τους, κατά την οποία προτιμούν να διαμορφώνουν χαλαρές αποικίες ειδικά στην αρκτική τούνδρα. Αυτό το διάστημα προτιμά να κλωσάει μονή της αλλά σε κοντινή πάντα απόσταση από την αποικία. Οι Ασπρομετωπόχηνες δεν είναι ιδιαίτερα εδαφικές και σπανίως θα υπερασπιστούν την περιοχή τους από εισβολείς. Όπως όμως και πολλά άλλα είδη, έτσι και οι Ασπρομετωπόχηνες σε περιπτώσεις απειλής της αποικία από αρπακτικά, χρησιμοποιούν ένα πολύ αποτελεσματικό «κόλπο» για να αποκρίνουν τους εχθρούς τους. Τα πουλιά που δεν εκκολάπτουν παρασύρουν προσποιούμενα τα ανήμπορα και την εύκολη λεία μακριά από την αποικία τους εισβολείς.

Οι Ασπρομετωπόχηνες θα φτάσουν στους τόπους αναπαραγωγής τους αμέσως μόλις λιώσουν τα χιόνια, συνοδευμένο κάθε ζευγάρι από τους νεοσσούς που έχουν γεννηθεί τον περασμένο χρόνο και μερικές φορές και από αυτούς που γεννηθήκαν πριν από δύο χρόνια οι οποίοι όμως σύντομα θα αφήνουν την περιοχή στα ζώα ενός έτους τα οποία παραμένουν κοντά στους γονείς και παρέχουν υπεράσπιση ενάντια στα αρπακτικά ζώα και τους εισβολείς, όπως και παραπάνω περιγράψαμε.

Συνήθως οι θέσεις φωλαιοποίησης της βρίσκονται στις πλαγιές ή στην κορυφή ενός χαμηλού λόφου με την άριστη ορατότητα και επαρκή κάλυψη από την γύρω βλάστηση.

Πολύ συχνά παρατηρείται οι Ασπρομετωπόχηνες να επιστρέφουν στα μέρη όπου φωλαιοποιήσαν την προηγούμενη χρόνια και να επαναφωλαιοποιήσουν πολύ κοντά στη φωλιάς του περασμένου χρόνου, αλλά ποτέ ακριβώς στην ίδια θέση.

Καθ’ όλη τη διάρκεια της επώασης η αρσενική Ασπρομετωπόχηνα φρουρά το θηλυκό και την φωλιά δείχνοντας μεγάλο ζήλο και αυταπάρνηση πολλές φορές για την προστασία της. 24 ώρες μετά από την εκκόλαψη τους οι νεοσσοί οδηγούνται στο νερό, θα παραμείνουν όλοι μαζί και θα μεγαλώσουν σε περιοχές με αφθονία βλάστησης που χρησιμοποιείται πέρα από πηγή τροφής και ως κάλυψη από τα αρπακτικά ζώα

Το αρσενικό θα παίξει τον κυρίαρχο ρόλο στη ζωή των νεοσσών για τις πρώτες 35 ημέρες, όλο αυτό το διάστημα το ζευγάρι θα βρίσκεται συνεχώς στο έδαφος αποφεύγοντας παντελώς τις πτήσεις. Αυτό το διάστημα είναι και ένα από τα πλέον κρίσιμα για την οικογένεια, όπως και το διάστημα της πρώτης εβδομάδας κατά το οποίο οι νεοσσοί εύκολα απομακρύνονται από τους γονείς τους και γι’ αυτό σε αυτό το διάστημα τα ποσοστά θνησιμότητα είναι υψηλά

Διατροφή

Η διατροφή της Ασπρομετωπόχηνας είναι κυρίως φυτικής προέλευσης και αποτελείται από χλόη, διάφορα υδροχαρή φυτά, βρύα, σπόρους, μίσχους φύλλα και ρίζες διαφόρων φυτών (σόρογο, μούρα, βελανίδια) και δημητριακών (σιτάρι, κριθάρι, ρύζι) και περιστασιακά με διάφορα έντομα μαλάκια και ασπόνδυλα.

Αναπαραγωγή

Η Ασπρομετωπόχηνα συνήθως δεν αναπαράγει μέχρι να φτάσει την ηλικία των 3 ετών. Την άνοιξη και μέσα από ιδιόμορφους χορούς και κραυγές ερωτοτροπίας (ανεβοκατεβάσματα και επαφή των κεφαλών, χτυπήματα των φτερών και ιδιόμορφα γρυλίσματα) θα σχηματιστούν τα ζευγάρια και θα ξεκινήσει η περίοδος της αναπαραγωγή τους γύρω τον Μάιο με Ιουνίου και σπανιότερα θα φτάσει τον Ιούλιο. Θα πρέπει εδώ να επισημάνουμε ότι η Ασπρομετωπόχηνα όπως και πολλά αλλά είδη χηνών, παρουσιάζει επί το πλείστων μονογαμική συμπεριφορά και τα ζευγάρια που θα σχηματιστούν θα παραμείνουν μαζί για όλη τους την ζωή. Μετά το σχηματισμό του ζευγαριού το θηλυκό θα αναλάβει την δημιουργία της φωλιάς η οποία δεν είναι τίποτα άλλο από μια ρηχή λακκούβα στο έδαφος στρωμένη με πούπουλα, στο ίδιο σχεδόν επίπεδο με τα γύρω φυτά και κάτω από ένα καλά προφυλαμένο σημείο κοντά στο νερό. Εκεί και κάτω από την φρούρηση του αρσενικού θα γεννήσει ένα αυγό ανά μέρα από 3 έως 7 -ανάλογα πάντα με τις καιρικές συνθήκες- τα αυγά είναι χρώματος κρεμ και διαστάσεων 76 Χ 54 χιλ. ενώ το βάρος τους κυμαίνεται γύρω στα 125 γρ. Τα αυγά θα επωαστούν μόνο από το θηλυκό και η επώαση θα διαρκέσει από 22 έως 28 ημέρες. Οι νεοσσοί είναι ικανοί να περπατήσουν και κολυμπήσουν σχεδόν αμέσως μετά από την εκκόλαψη τους, πράγμα το οποίο γίνεται κάτω από τα αγρυπνά μάτια και των δυο γονιών. Οι νεοσσοί θα είναι σε θέση να πετάξουν για πρώτη φόρα μεταξύ των 38 και 45 ημερών, παρόλα αυτά δεν θα αποχωριστούν τους γονείς τους και θα παραμένουν μαζί τους για τουλάχιστον τον πρώτο χρόνο, αν και συχνά διατηρούν στενές σχέσεις με την οικογένεια τους για αρκετά χρόνια.

Διάφορα

Πολλές φορές οι ανήλικες Ασπρομετωπόχηνες λόγω της έλλειψης των μαύρων ακανόνιστων ραβδώσεων στο στήθος τους, αλλά και του λευκού μαλώματος γύρω από το ράμφος τους, μπορούν να συγχεούν με τις νεαρές μπλε χιονόχηνες ή ακόμα και με τις «σπιτικές» οικόσιτες χήνες.

Αλλάζουν φτέρωμα μετά την ωοτοκία και εξαιτίας της ολική πτερόροια, αδυνατούν να πετάξουν για διάστημα 3-4 εβδομάδων.

Και άλλα είδη χήνας μπορούν μερικές φορές να παρουσιάσουν λεπτή γραμμή λευκού φτερώματος γύρω από τη βάση του ράμφους τους, αλλά μόνο η Ασπρομετωπόχηνα έχει αυτό το τόσο ευδιάκριτο λευκό φτέρωμα και στο μέτωπο.

Εχθροί

Ο πληθυσμός των Ασπρομετοπωχηνών μειώθηκε στη δεκαετία του '70 και του '80, αλλά επανάκαμψε, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια. Το κυνήγι της ειδικά σε χώρες με παράδοση σε αυτό θεωρείται ως ένας από τους βασικούς παράγοντες ρύθμισης του πληθυσμού της και όπως αναφαίρετε «οι απώλειες λόγω του κυνηγιού είναι οι μόνες που μπορούν να ελεγχθούν». Η απώλεια των πρωταρχικών βιότοπων τους όμως είναι και η δυσκολότερη πρόκληση και πολύ δύσκολα ελέγχεται. Οι μεγάλες πετρελαιοπηγές στην Αλάσκα και την παράκτια αρκτική πεδιάδα έχουν υποβιβάσει σε μεγάλο βαθμό τους υγρότοπους σε εκείνη την περιοχή, έχοντας σοβαρές επιπτώσεις ειδικά στην αναπαραγωγή της ασπρομετωπόχηνας.

Βιολογικοί εχθροί της Ασπρομετωπόχηνας είναι κυρίως τα διάφορα μεγάλα αρπακτικά τα οποία απειλούν τις ίδιες αλλά και τους νεοσσούς τους αλλά και πουλιά όπως οι γλάροι τα οποία κάνουν μεγάλη ζημία στα αυγά της. Πέρα όμως από όλα αυτά οι Ασπρομετωπόχηνες έχουν ακόμα να αντιμετωπίσουν τα φυτοφάρμακα τα οποία ευθύνονται για την μείωση της τροφής τους αλλά και ασθένειες όπως την χλαμυδίωση την χολέρα αλλά και παράσιτα όπως τους νηματοειδείς σκωλίκες και τα κοκκιδία. Επίσης οι καιρικές συνθήκες παίζουν μεγάλο ρόλο στον πληθυσμό τους ειδικά κατά την περίοδο αναπαραγωγής τους.

Για ακόμα μία φόρα θα πρέπει να τονίσουμε ότι στην μέχρι τώρα βιβλιογραφία, πουθενά δεν αναφέρεται το κυνήγι ως λόγος μείωσης του πληθυσμού τους αλλά όπως και παραπάνω αναφέραμε το κυνήγι θεωρείται ως ένας από τους βασικούς ρυθμιστικούς παράγοντες για τον πληθυσμό της μεγάλης Ασπρομετωπόχηνας.

GREAT GASCON SAINTONGEOIS

FCI-Standard N° 21/ 03. 10. 1996 / GB

(Grand Gascon Saintongeois)

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: κα. Peggy Davis.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Στα Ελληνικά Τσομώκος Διομήδης.

ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ:Γαλλία.

ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗΣ ΤΩΝ ΑΡΧΙΚΩΝ ΕΓΚΥΡΩΝ ΠΡΟΤΥΠΩΝ: 24.01.1996.

ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΗ Ιχνηλάτης που χρησιμοποιείται για κυνήγι (οδηγώντας τα θηράματα στα καρτέρια), και άλλες φορές καταδιώκοντας τα (και πιέζοντας τα μεγάλα θηράματα προς τα καρτέρια) αλλά και τους λαγούς, γενικά χρησιμοποιείτε σε αγέλη ή μόνο του ως κυνηγόσκυλο δίωξης.

ΤΑΞΙΝΟΜΗΣΗ F.C.I.: Ομάδα 6 Ιχνηλάτες.

τμήμα 1,1 μεγάλου μεγέθους κυνηγόσκυλα.

με τη εξέταση εργασίας.

ΣΥΝΟΠΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΠΕΡΙΛΗΨΗ: Στα μέσα του 19ου αιώνα, ο Κόμης Joseph de Carayon-Latour θέλοντας να διατηρήσει τη απειλούμενη προς εξαφάνιση φυλή του κυνηγόσκυλου της Saintonge, διασταύρωσε τους τελευταίους απογόνους της φυλής με σκυλιά μπλε της Γασκώνης (Bleu de Gascogne) του βαρόνου de Ruble, δημιουργώντας το Gascon Saintongeois, αλλά προκαλώντας την εξαφάνιση του κυνηγόσκυλου της Saintonge.

ΓΕΝΙΚΗ ΕΜΦΑΝΙΣΗ: Πολύ καλά κατασκευασμένο σκυλί, που δίνει αμέσως την εντύπωση της δύναμης και της κομψότητας. Πολύ έντονα τα γαλλικού τύπου χαρακτηρίστηκα, τα οποία γίνονται εμφανή από το κεφάλι, το τρίχωμα και την έκφραση.

ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ-ΙΔΙΟΣΥΓΚΡΑΣΙΑ:

Συμπεριφορά: Κατ’ εξοχήν "Chien d'ordre" (κυνηγόσκυλο αγέλης), με λεπτή όσφρηση, τολμηρό, και με πολύ δυνατή φωνή. Ενστικτωδώς κυνηγόσκυλο αγέλης.

Ιδιοσυγκρασία: Ήρεμο και πολύ υπάκουο

ΚΕΦΑΛΙ

ΚΡΑΝΙΑΚΗ ΠΕΡΙΟΧΗ:

Κρανίο: Βλέποντας το από εμπρός, θολωτό και μάλλον στενό η ινιακή προεξοχή αρκετά έντονη, βλέποντας το από επάνω, το πίσω μέρος του κρανίου είναι έντονης αψιδωτής (καμπύλης) μορφής.

Μετωπιαίο Στοπ: Ελαφρώς τονισμένο.

ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟΥ:

Μύτη: Μαύρη, καλά αναπτυγμένη, ρουθούνια ανοιχτά.

Ρύγχος: Ίσου μήκους με αυτό του κρανίου, ισχυρός ρινικός κάλαμος, ελαφρώς κεκλιμένος προς τα κάτω.

Χείλια: Μόλις καλύπτοντα την κάτω σιαγόνα, με διακριτή την γωνία των χειλιών.

Σαγόνια-δόντια: Δάγκωμα ψαλιδιού. Με τους κοπτήρες σωστά τοποθετημένους εντός του φατνιακού οστού.

Μάγουλα: Λεπτά.

Μάτια: Ωοειδής μορφής, καφετιά. Με αγαθή και ευγενική έκφραση.

Αυτιά: Λεπτά, έχοντας ελαφρές πτυχές και τα οποία θα πρέπει τουλάχιστον να φτάνουν ως το τέλος της μύτης, τοποθετημένα κάτω από το επίπεδο των ματιών και συνήθως κρεμαστά προς τα πίσω, αφήνοντας το κρανίο ελεύθερο.

ΛΑΙΜΟΣ: Μέσου μήκους και πάχους. Ελαφρώς κεκλιμένος με πολύ μικρό λωγάνιο.

ΣΩΜΑ:

Πλάτη: Σταθερή, χωρίς υπερβολή στο μήκος της.

Οσφυϊκή χώρα: Ελαφρώς κεκλιμένη, αρκετά μυώδεις.

Καπούλια: Καλού πλάτους, μάλλον οριζόντια.

Στήθος: Ευρύ, μακρύ, φτάνοντας στο επίπεδο αγκώνων. Το μπροστινό μέρος του στήθους αρκετά ευρύ. Πλευρά ελαφρώς στρογγυλεμένα και μακριά.

Λαγόνια (οσφύς): Αρκετά μακριά, ελαφρώς πτυχωμένα.

ΟΥΡΑ: Σωστά τοποθετημένη, εκλεπτύνοντας προς την άκρη και φθάνοντας ως τους ταρσούς. Φέρεται κομψά, σε στυλ σπάθης.

ΑΚΡΑ

ΕΜΠΡΟΣΘΙΑ ΑΚΡΑ:

Συνολική εικόνα: Ισχυρά.

Ώμοι: Αρκετά μακριοί, μυϊκοί συγκρατημένα πλάγιοι.

Αγκώνες: Κοντά στο σώμα.

Αντιβράχιο: Ισχυρά δομημένο οστό.

ΟΠΙΣΘΙΑ ΑΚΡΑ:

Συνολική εικόνα: Συμμετρικός.

Ανώτερος μηρός: Μακρύς και μυώδης.

Ταρσός: Ευρύς, ελαφρώς κεκλιμένος, με σωστή γωνιώση.

ΠΕΛΜΑΤΑ: Ελαφρώς επιμήκους σχήματος οβάλ, δάκτυλα σφριγηλά και σφιχτά. Πατούσες και νύχια μαύρου χρώματος.

ΒΗΜΑΤΙΣΜΟΣ-ΚΙΝΗΣΗ: Κανονική και άνετη.

ΔΕΡΜΑ: Εύπλαστο και όχι πάρα πολύ χοντρό. Λευκό με μαύρα μπαλώματα. Οι βλεννογόνοι υμένες (άτριχες ζώνες) μαύρου χρώματος.

ΤΡΙΧΩΜΑ

ΤΡΙΧΑ: Κοντή και πυκνή.

ΧΡΩΜΑ: Το βασικό χρώμα είναι άσπρο με μαύρα μπαλώματα, μερικές φορές πιτσιλωτό. Δύο μαύρα μπαλώματα βρίσκονται στην καθεμία πλευρά του κεφαλιού, καλύπτοντας τα αυτιά, γύρω από τα μάτια και σταματώντας στα μάγουλα. Τα μάγουλα κατά προτίμηση έχουν μπρούτζινο χρώμα. Δύο χαρακτηριστικά μπρούτζινου χρώματος σημάδια βρίσκονται επάνω από τις βλεφαρικές αψίδες. Βρίσκουμε επίσης ίχνη μπρούτζινου χρώματος στο εσωτερικό μέρος των αυτιών και σε στίγματα κατά μήκος των ποδιών. Μερικές κιτρινόφαιου χρώματος τρίχες μπορούν να εμφανιστούν στο επάνω μέρος των αυτιών χωρίς ωστόσο να δίνουν στο κεφάλι τρίχρωμη εμφάνιση. Μερικές φορές υπάρχει στη βάση του μηρού ένα χαρακτηριστικό καστανού χρώματος σημάδι αποκαλούμενο ως Φαύνο σημάδι ή «σημάδι του ζαρκαδιού».

ΜΕΓΕΘΟΣ :

Ύψος στο ακρώμιο : αρσενικά: 65 έως 72 εκατ..

θηλυκά: 62 έως 68 εκατ..

ΕΛΑΤΤΩΜΑΤΑ : Οποιαδήποτε απόκλιση από τα προηγούμενα σημεία πρέπει να θεωρηθεί ελάττωμα και η σοβαρότητα με την οποία το ελάττωμα αυτό θα πρέπει να αξιολογηθεί, πρέπει να είναι στην ακριβή αναλογία με τον βαθμό απόκλισης του.

· έλλειψη τύπου.

· δομή οστών ανεπαρκώς αναπτυσσόμενη.

· κοντό κεφάλι.

· κρανίο φαρδύ.

· αυτιά κοντά τοποθετημένα πολύ ψηλά.

· χαλαρή (μαλακή) πλάτη.

· γυρτά καπούλια.

· στραβή ουρά.

· ώμοι πολύ κεκλιμένοι ή πάρα πολύ ίσιοι.

· χονδροειδής ταρσούς βλέποντας τους από πίσω.

· ανοιχτά πέλματα.

· απουσία μπρούτζινων σημαδιών.

· συνεσταλμένη εμφάνιση.

ΕΛΑΤΤΩΜΑΤΑ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟΥ:

· φοβισμένη ή επιθετική εμφάνιση.

· έλλειψη τύπου.

· σοβαρή ανατομική δυσμορφία.

· ορατό αναπηρικό ελάττωμα.

· υπό- ή προγναθισμός.

· ανοιχτόχρωμα μάτια.

· οποιοδήποτε άλλο τρίχωμα από αυτό που υποδεικνύεται από το πρότυπο.

Οποιοδήποτε σκυλί που παρουσιάζει σαφής φυσικές ή ανωμαλίες συμπεριφοράς θα πρέπει να αποκλείεται.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Τα αρσενικά ζώα πρέπει να έχουν δύο εμφανείς κανονικούς όρχεις που κατεβούν πλήρως στο οσχέων.

LE GRAND GASCON SAINTONGEOIS

(Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΓΑΣΚΩΝΟΣ ΤΗΣ ΣΑΙΝΤΟΖΗΣ)

Γράφει ο αντιπρόσωπος του Γαλλικού Club petit gascon saintongeois στην Ελλάδα: κος Αντώνης Αντωνίου

Οι ρίζες του ιχνηλάτη αυτού είναι συγκεκριμένες μια και δημιουργήθηκε πριν από 160 χρόνια περίπου.

Τον βρίσκουμε ακόμη και κάτω από την ονομασία «chien de Virelade» γιατί ο σκύλος αυτός δημιουργήθηκε από τον Joseph de CARAYON-LATOUR, που κατοικούσε στον πύργο του Virelade.

Ο βαρόνος Joseph de CARAYON-LATOUR είχε σκύλους της Σαιντόζης, που προέρχονταν από τον κόμη Henri de ST-LEGIER που διατηρούσε σκύλους εκτροφής του μαρκησίου de la PORTE AUX LOUPS, που σώθηκαν κατά την επανάσταση του 1789.

Οι σκύλοι της Σαιντόζης, λευκοί με βούλες μαύρες, είχαν λεπτό κεφάλι, μακριά και λεπτά αυτιά, λαιμό μακρύ και λεπτό, σώμα μακρύ και ελαφρύ, βαθύ στήθος, πατούσες ξερές του λαγού. Σκύλοι εύθραυστοι, χωρίς μεγάλη ενέργεια με προβλήματα λόγω της συνεχούς κλειστής αναπαραγωγής. Η φυλή όμως αυτή παρά την έλλειψη ενέργειας είχε το χάρισμα να ακολουθεί τα ίχνη με τόση σιγουριά και ευκολία που μεταφραζόταν σε ιδιαίτερα μεγάλη αγάπη για το κυνήγι.

Ο βαρόνος Joseph de CARAYON-LATOUR,αγαπούσε τα sports και ιδιαίτερα το κυνήγι. Ήταν αντίθετος με τις διασταυρώσεις, που την εποχή εκείνη ήταν της μόδας, με αγγλικά σκυλιά και αποφάσισε να δημιουργήσει καθαρούς γαλλικούς ιχνηλάτες.

Ο βαρόνος Ruble την ίδια εποχή είχε αδυναμία στην φυλή, που ήταν γνωστή ως σκύλος της Γασκώνης, φυλή το ίδιο παλαιά όπως η της Σαιντόζης.

Οι δύο αυτές φυλές ήταν του ίδιου ύψους και είχαν τα χαρακτηριστικά των γαλλικών φυλών, την λεπτή όσφρηση, ωραίες φωνές και μια αριστοκρατική και σίγουρη καταδίωξη.

Οι σκύλοι της Γασκώνης, μπλε με στίγματα μαύρα είχαν μεγάλο κεφάλι, μακριά και λεπτά αυτιά, τα χείλια να κρέμονται λίγο, την ράχη φαρδιά και τα πόδια πολύ δυνατά. Ήταν σκύλοι ιδιαίτερης υγείας, θαρραλέοι, ενεργητικοί, που κυνηγούσαν τον λύκο αλλά δεν αρνιόντουσαν και τον λαγό.

Στην περιοχή της Gironde, την ίδια εποχή, ο κ.Desfourniel είχε μια ομάδα γαλλικών ιχνηλατών που ήταν ονομαστοί για τον ομαδικό τρόπο εργασίας τους, τις ωραίες φωνές τους και την συγκρατημένης ταχύτητά τους κατά την καταδίωξη, που επέτρεπε στους συμμετέχοντες στο κυνήγι να απολαμβάνουν τον έξυπνο και αρμονικό τρόπο εργασίας τους.

Σύμφωνα με τον κατάλογο της πρώτης έκθεσης σκύλων στην Tuilerie 1863, οι πρώτες γαλλο-γαλλικές διασταυρώσεις έγιναν το 1837, άλλοι αναφέρουν το έτος 1846 και χρησιμοποιήθηκαν από τον βαρόνο Joseph de CARAYON-LATOUR σκύλοι από τις τρεις πηγές που αναφέραμε.

Το 1863 στην έκθεση που έγινε στο «Jardin des Tuilerie» τα Grand Gascon Saintongeois που παρουσίασε ο βαρόνος Joseph de CARAYON-LATOUR όχι μόνο κέρδισαν το πρώτο βραβείο της έκθεσης και τα συγχαρητήρια των μελών της κριτικής επιτροπής αλλά και τα συγχαρητήρια όλων των διαγωνιζομένων.

Τα Grand Gascon Saintongeois παρουσιάζουν αρετές που τα διακρίνουν από τις άλλες φυλές: την καταπληκτική μύτη (όσφρηση), την αγάπη για τα ίχνη που τα κάνει να κυνηγούν περισσότερο για την απόλαυση του ίχνους παρά για την επιβολή στο θήραμα, την με καταπληκτική ακρίβεια και επιμονή ιχνηλασία τους, την ταχύτητα της καταδίωξης που αλλάζει ανάλογα με τα ίχνη και τέλος την μεγάλη αντοχή τους κατά την καταδίωξη.

Οι αρετές αυτές υπάρχουν από τη γέννηση του σκύλου γι’ αυτό και σε λίγο χρονικό διάστημα Grand Gascon Saintongeois γνωρίζουν όσα μόνο μια μακρά εμπειρία μαθαίνει σε άλλους σκύλους.

Το πρώτο θήραμα που κυνήγησαν τα Grand Gascon Saintongeois ήταν ο λαγός. Μετά δοκιμάστηκαν με ιδιαίτερες επιδόσεις στον λύκο και κατόπιν στο ζαρκάδι και το αγριογούρουνο.

Τα τελευταία χρόνια με συνεχείς επιλογές κατάφεραν να έχουν σκύλους που να ανταποκρίνονται όχι μόνο στα μορφολογικά πρότυπα αλλά κυρίως στις σημερινές δύσκολες κυνηγετικές απαιτήσεις.

Ο δρόμος για μια τέτοια διαδικασία ήταν μακρύς και επίπονος. Το 1974 στα γαλλικά μητρώα ήταν γραμμένοι 9 σκύλοι. Χρειάστηκαν πέντε χρόνια για να υπάρξουν 50 γέννες ώστε το 1980 να υπάρχουν 125 εγγεγραμμένοι σκύλοι και το 1992 να είναι 752. Σήμερα οι εγγραφές είναι γύρω στις 1200.

Ο Μεγάλος Γασκώνος της Σαιντόζης έχει μακρόστενο κεφάλι με το ινιακό οστό, πολλές φορές, να έχει έντονη παρουσία, μαύρη μύτη, το ρύγχος λίγο κυρτό, τα αυτιά μεγάλα, λεπτά, κάτω από την γραμμή των ματιών και φθάνουν τουλάχιστο μέχρι την άκρη της μύτης. Το χρώμα του είναι λευκό με στίγματα ή με μεγάλες βούλες μαύρες. Δεξιά και αριστερά του κρανίου υπάρχουν δυο μαύρες περιοχές που καλύπτουν τα αυτιά τη γύρω περιοχή των ματιών και καταλήγουν στα μάγουλα που έχουν ξανθοκόκκινο χρώμα επάνω σε άσπρο. Το ίδιο ξανθοκόκκινο χρώμα βρίσκουμε σε δυο βούλες πάνω από τα μάτια και στο εσωτερικό άκρο των αυτιών. Σε ορισμένα άτομα βρίσκουμε στο πίσω μέρος των γλουτών, πάνω από τους αστραγάλους ένα χρώμα γκρι πεσμένου φύλλου, το «σημάδι του ζαρκαδιού» όπως συνηθίζεται να λέγεται.

Διακρίνεται για την αριστοκρατική του εμφάνιση, και τον ήπιο χαρακτήρα του. Μαθαίνει με ιδιαίτερη ευκολία να κυνηγά. Είναι σκύλος ιχνηλάτης «προσεγγιστής» του θηράματος. Διαθέτει λεπτή όσφρηση, πράγμα που του επιτρέπει να ακολουθεί πάντα τον αρχικό ντορό. Όταν βρει τα ίχνη του θηράματος δίνει με τη φωνή του σήμα που το επαναλαμβάνει κάθε φορά που ξεμπερδεύει καταστάσεις. Η φωνή αλλάζει όταν φθάσει κοντά στο θήραμα και στην καταδίωξη είναι απόλαυση να ακούει κανείς την δυνατή χαρακτηριστική φωνή του να αλλάζει τόνους, να μετατρέπεται σε μακρόσυρτους λαρυγγισμούς.

Χρησιμοποιείται στο κυνήγι του λαγού, του αγριόχοιρου και του ζαρκαδιού. Καλό είναι όταν πρόκειται να αγοράσουμε κάποιο κουτάβι να γνωρίζουμε αν οι γονείς του χρησιμοποιούνται στο κυνήγι και μάλιστα σε ποιο θήραμα.

Εύχομαι να σταματήσουμε να ευχόμαστε!!!

Αγαπητοί φίλοι χρόνια πολλά. Το 2006 είναι προ των πυλών και όπως είναι φυσικό όλοι μας αναμένουμε μια πολύ καλύτερη χρονιά, φυσικό επακόλουθο της αναγκαίας αισιόδοξης φύσης μας. Δεν ξέρω αν λίγες ώρες πριν από τον ερχομό της νέας χρόνιας θα πρέπει να μείνουμε σε γεγονότα ή θέματα άμεσου κυνηγετικού ενδιαφέροντος. Οι ώρες, αλλά και το κλίμα των ημερών επιτάσσουν να επιδείξουμε μια περισσότερο συγκαταβατική στάση! Τόσο η έλευση του θεανθρώπου, όσο και η αναμονή της νέας χρονιάς, θα πρέπει να μας γεμίζουν αισιοδοξία ακόμα και όταν πρόκειται για θέματα κυνηγίου, μιας και η απογοήτευση μας τόσο για το κυνήγι, όσο και για το μέλλον του (αν δεν υπάρξουν συνταρακτικές αλλαγές,) εδώ και πολύ καιρό είναι δεδηλωμένη.

Βλέπετε, όσο και αν προσπαθώ να αποφύγω μέρες σαν αυτές να ασχοληθώ με το κυνήγι πάλι δεν τα καταφέρνω. Ας με συγχωρήσετε για αυτή μου την παρασπονδία καταλογίζοντας μου ως δικαιολογία ότι είναι παρά πολύ δύσκολο να μιλήσει κάποιος στην χώρα μας (και το τονίζω αυτό), για την τόσο όμορφη αυτή δραστηριότητα, χωρίς δυστυχώς να μην γκρινιάσει.

Το άσχημο δυστυχώς όμως είναι ότι τις περισσότερες φορές δεν γκρινιάζουμε αδίκως και το ακόμα πιο άσχημο είναι ότι είναι τόσα αυτά για τα οποία μπορούμε να γκρινιάζουμε και καθημερινώς βγαίνουν και άλλα, που αν δεν έχεις πολύ μεγάλα αποθέματα κουράγιου, πολύ εύκολα μπορείς να απογοητευτείς και να σταματήσεις (πολύ κακώς) να γκρινιάζεις.

Όπως όμως και παραπάνω είπα οι μέρες επιτάσσουν να ευχόμαστε και όπως είναι φυσικό δεν θα μπορούσαν να λείπουν και οι διάφορες ευχές γύρω από το κυνήγι. Εκεί όμως θα μου επιτρέψετε να διαφωνήσω. Θεωρώ ότι το κυνήγι δεν συγκαταλέγετε ανάμεσα στα θέματα αυτά, για τα οποία το μονό το οποίο μπορούμε να κάνουμε είναι να ευχόμαστε. Το κυνήγι χρειάζεται έργα, δουλεία και όραμα. Ευχές του τύπου «καλή κυνηγετική χρόνια», «καλά κυνήγια» κλπ. δεν μπορούν να πιάσου τόπο όταν εμείς οι ίδιοι δεν έχουμε φροντίσει για τα «καλά» αυτά κυνήγια.

Κλείνοντας θα ήθελα να ευχηθώ σε όλους σας και στις οικογένειες σας υγεία και ευτυχία, εύχομαι ακόμα το 2006 να είναι μια πολύ καλύτερη χρονιά και να φέρει σε όλους σας ότι επιθυμητέ. Όσο για το κυνήγι εύχομαι να σταματήσουμε να ευχόμαστε και με έργα να δούμε τις καλύτερες κυνηγετικές μέρες που όλοι μας ονειρευόμαστε.

Χρόνια πολλά και καλή χρονιά.

Ο υπεύθυνος ύλης

Τσομώκος Διομήδης

editor@kinigotopos.gr

Συλλεκτικά όπλα

Με αφορμή την πρόσφατη συζήτηση που είχα με έναν φίλο μου οπλουργό σχετικά με το ποια όπλα θα είναι στο μέλλον συλλεκτικά, σκέφτηκα να βοηθήσω τους φίλους και τις φίλες αναγνώστες μας, ώστε εάν έχουν ένα τέτοιο όπλο και βέβαια τους διακατέχει και κάποιος ρομαντισμός, να το κρατήσουν. Και αυτό γιατί είναι σχεδόν βέβαιο ότι σε λίγα χρόνια αυτά τα μοντέλα δεν θα βρίσκονται ή και αν βρίσκονται θα είναι πολύ ακριβά.

Στην εποχή μας όπου ο καταναλωτισμός αλλά και έλλειψη σταθερών αξιών είναι σε έξαρση, θα πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί αλλά και διορατικοί ώστε να ξεχωρίσουμε ποιο όπλο θα έχει σε λίγα χρόνια αξία, μεγάλη προσοχή θα πρέπει να δώσουμε στα ατσάλινα, αλλά και τα ξύλινα μέρη του όπλου και φυσικά στην ιστορία του μοντέλου.

Σήμερα συναντάμε πολλά όπλα στα οποία βλέπουμε να υπάρχουν πολλά πλαστικά μέρη, όπως π.χ. πλαστικοί υποφυλακτήρες, πάπιες, κοντάκια, αλλά και μηχανικά μέρη και έτσι όπως κάποτε το αλουμίνιο εκτόπισε το ατσάλι σε κάποιες χρήσεις, έτσι και τώρα το πλαστικό σιγά - σιγά εκτοπίζει το ξύλο. Όμως κάθε φορά που έχουμε μια τέτοια εξέλιξη βλέπουμε (επί το πλείστον), ότι το παλιό μοντέλο αποκτά συλλεκτική αξία, μεγάλο παράδειγμα η καραμπίνα Winchester, η οποία στην αρχή ήταν όλη από ατσάλι, ενώ μετά από χρόνια μέχρι και σήμερα από αλουμίνιο, η τιμή των πρώτον μοντέλων είναι πλέον διπλάσια από την τιμή των αλουμινένιων (και μόνο κατόπιν παραγγελίας).

Θα ήθελα ακόμα να αναφέρω μερικά μοντέλα τα οποία προσωπικά, αλλά και όσοι έχουν ως χόμπι τους τα όπλα, υποθέτουμε ότι σε λίγα χρόνια θα είναι συλλεκτικά.

Remington 870 χράπα χρούπα, Remington 1100 η πρώτη αερίων, Benelli Rafaello, Benelli Super 90, Franchi Asso, Breda, Βrowning Auto 5, και Beretta 302 & 303.

Aν λοιπόν μερικοί από εσάς φίλοι και φίλες μου έχετε κάποιο από τα παραπάνω μοντέλα, καλό θα ήταν να το κρατήσετε, γιατί σε λίγα χρόνια η αξία τους πολύ πιθανόν να είναι πολύ μεγάλη.

Αν πάλι έχετε ενδοιασμούς για το που θα βρίσκεται ανταλλακτικά στο άμεσο μέλλον, σας ενημερώνω από όσο βεβαία μπορώ να γνωρίζω, ότι πολλά από τα εξαρτήματα των νέων μοντέλων ταιριάζουν και στα παλιά.

Εξάλλου τέτοιου είδους όπλα δεν θα πρέπει να είναι σε καθημερινή χρήση, αλλά να στολίζουν μια γωνία του σπιτιού ενός ρομαντικού και με ποιότητα κυνηγού.

Σε επόμενο άρθρο μου θα αναφερθώ και σε ορισμένα συλλεκτικά δίκαννα.

Φίλες και φίλοι συνάδερφοι, σας εύχομαι καλή χρονιά, υγεία και ευτυχία για το 2006.

Φιλικά

Μαίρη Βαρνάβα