Τρίτη, 1 Αυγούστου 2006

Φυσίγγια, όπλα και δοκιμές

Όπως και σε προηγούμενα άρθρα μου έχω αναφέρει, μετά από παθήματα που ευτυχώς μου έγιναν μαθήματα, έχω εδώ και κάποια χρόνια καταλήξει σε κάποιες τελείως προσωπικές εκτιμήσεις πάνω στο πολύπαθο θέμα των φυσιγγίων, τις οποίες με αφορμή και την επικείμενη έναρξη της νέας κυνηγετικής περιόδου, θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας. Χωρίς βεβαία να διεκδικώ τον τίτλο του ειδικού, απλά μέσα από αρκετές δόκιμες αλλά και συνεχείς καταγραφές αποτελεσμάτων, έχω καταλήξει σε μια σειρά από συμπεράσματα τα οποία και θα μπορούσα να πω ότι χωρίζονται σε τρεις βασικές κατηγορίες:

1η Όπλο και φυσίγγι 2η Εργοστασιακά ή μη φυσίγγια3η Δοκιμές.

Ξεκινώντας από την πρώτη κατηγορία θα ήθελα να καταθέσω τόσο τις προσωπικές, όσο και τις απόψεις πολλών φιλών κυνηγών τις οποίες έχω καταγράψει.

Όσο και αν αρκετοί συνάδελφοι διατείνονται ότι έχουν όπλα που δεν «διαλέγουν» τα φυσίγγια, θα μου επιτρέψουν να διαφωνήσω. Η όλη εμπειρία πάνω στο θέμα αυτό, μου έχει δείξει ότι όλα σχεδόν τα όπλα διαλέγουν φυσίγγια, αλλά βεβαία περισσότερο και αλλά λιγότερο. Υπάρχουν όπλα που έχουν πολύ καλά αποτελέσματα σε μια μεγάλη γκάμα φυσιγγίων, όμως ακόμα και αυτά τα όπλα μόνο με ένα-δυο το πολύ φυσίγγια θα έχουν τις από όλους μας απαιτούμενες «εξαιρετικές» αποδώσεις. Έχω δε καταγράψει και την περίπτωση που ακόμα και όπλα ιδίας εταιρείας αλλά και ίδιου μοντέλου, «πάνε» διαφορετικό το κάθε όπλο φυσίγγι. Θα ήθελα δε να τονίσω ότι όλα αυτά τα αποτελέσματα έχουν προέλθει από δοκιμές και συγκρίσεις οι οποίες έγιναν σχεδόν πάντα σε ίδιες συνθήκες θερμοκρασία, υγρασία κλπ.

Στο θέμα του εργοστασιακού ή μη φυσιγγίου και χωρίς να θέλω να χαϊδέψω τα αυτιά των μεγάλων εταιριών, έχω να πω ότι στα εργοστασιακά φυσίγγια μπορείς να επιλέξεις ποιο σου κάνει και ποιο όχι, μιας και οι συνταγές (κυρίως των μεγάλων εταιριών) δεν αλλάζουν εύκολα. Σε αντίθεση στα μικρότερων κατασκευαστών φυσίγγια, μπορεί να βρούμε φέτος ένα εξαιρετικό φυσίγγι, αλλά δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι και στην νέα σεζόν ο συγκεκριμένος κατασκευαστής θα γεμίσει με τα ίδια υλικά ή θα τα αλλάξει κάνοντας το ένα τελείως διαφορετικό φυσίγγι. Προσωπικά είχα την τύχη να κυνηγήσω στον βάλτο με ένα από τα καλύτερα φυσίγγια που έχω πότε μου ρίξει και ενώ την μία χρόνια τα παπιά έπεφταν κεραυνοβολημένα, την επόμενη είτε τα τουφεκούσα είτε τους «σφύριζα» ήταν το ίδιο πράγμα. Μετά από δόκιμες κατάλαβα ότι κάτι είχε αλλάξει και όπως τελικώς απεδείχθη αυτό που είχε αλλάξει ήταν η πυρίτιδα. Ο κατασκευαστής επειδή δεν μπόρεσε να βρει την πυρίτιδα με την οποία γέμιζε, έβαλε μια (κατ’ αυτόν) ανάλογη, με αποτέλεσμα το φυσίγγι να αλλάξει τελείως. Έχουν παρατηρηθεί βεβαία και φορές που και κάποιες «μεγάλες» εταιρίες έχουν προβεί σε διαφορές τροποποιήσεις των κλασικών τους φυσιγγιών, σίγουρα και αυτές επιδιώκουν το καλύτερο με βάση το μέσω όρο, αυτό όμως μπορεί να μην είναι και το καλύτερο για εσάς.

Για το τέλος άφησα και το σπουδαιότερο μέρος το οποίο είναι το θέμα των δοκιμών. Εκεί θα δούμε όλα αυτά που παραπάνω αναφέραμε και θα εκτιμήσουμε τα αποτελέσματα. Δεν θα πρέπει βεβαία να ξεχνάμε ότι μια καλή τουφεκιά δεν είναι μόνο αποτέλεσμα ενός παράγοντα, αλλά είναι η συνιστώσα πολλών όπως του όπλου, του φυσιγγίου, της στένωσης (τσοκ), των συνθηκών περιβάλλοντος κ.α. Έτσι έχοντα αυτό κατά νου θα πρέπει βασικά να ξέρουμε τι ακριβώς ζητάμε, έτσι ώστε να προσπαθήσουμε να προσεγγίσουμε τους παράγοντες αυτούς και στις δοκιμές μας. Και τι θέλω να πω. Αν π.χ. θέλουμε να δοκιμάσουμε φυσίγγια για την πέρδικα, θεωρώ ότι θα πρέπει να δοκιμάσουμε τα φυσίγγια μας νωρίς το πρωί που η θερμοκρασία είναι χαμηλότερη και η υγρασία μεγαλύτερη αλλά και προς το μεσημέρι με μεγαλύτερη θερμοκρασία και λιγότερη υγρασία, εκεί θα δούμε πια φυσίγγια «πάνε» καλύτερα για τις ώρες που θα τα χρειαστούμε, αν βεβαία κυνηγάμε και απόγευμα καλό θα ήταν να κάνουμε και κάποιες δοκιμές απογευματινές ώρες. Πέρα από τις ώρες θα πρέπει να προσέξουμε και τις αποστάσεις στις οποίες δοκιμάζουμε τα φυσίγγια μας. Μια πέρδικα φερμαριστή σχεδόν ποτέ δεν πρόκειται να την τουφεκίσουμε στα 36 ή 40 μέτρα, κατά συνέπεια δοκιμές σε αυτές τις αποστάσεις μάλλον παρακινδυνευμένα αποτελέσματα θα μας δώσουν. Θεωρώ λοιπόν ότι είναι αναγκαίο να μεταβάλουμε την απόσταση δοκιμής μας ανάλογα με το θήραμα που πρόκειται να κυνηγήσουμε, για να μπορούμε να δούμε τι αποτελέσματα έχει το φυσίγγι μας σε αποστάσει 15-25 μέτρων, αλλά και πια στένωση θα μας βοηθήσει περισσότερο σε αυτές τις απόστασης. Αν π.χ. έχουμε αυτογεμές (καραμπίνα) και δοκιμάζουμε φυσίγγια για την πέρδικα, σε άλλη απόσταση θα δοκιμάσουμε το πρώτο φυσίγγι μας και σε άλλη (μεγαλύτερη) το δεύτερο και το τρίτο, προσομοιάζοντας έτσι και την απομάκρυνση του πουλιού από εμάς. Ανάλογες θα πρέπει να είναι οι δοκιμές μας και με δίκαννο κλπ.

Οι παραπάνω δοκιμές βεβαία αφορούν τις συγκεντρώσεις των φυσιγγίων αν θέλουμε να περάσουμε και ένα βήμα παραπάνω θα μπορούσαμε να δοκιμάσουμε και την διατρητική ικανότητα ενός φυσιγγίου τουφεκόντας π.χ. έναν τηλεφωνικό κατάλογο και συγκρίνοντας την διάτρηση του με βάση τον αριθμό της σελίδας στην οποία σταμάτησαν τα σκάγια σε σχέση με ένα άλλο φυσίγγι.

Ότι δοκιμές όμως και να κάνουμε, δεν θα πρέπει να ξεφύγουμε από τον βασικό μας στόχο ο οποίος δεν είναι άλλος από τον σωστό συνδυασμό φυσιγγίου, στένωσης και απόστασης βολής και πάντα κρίνοντάς μετά από περισσότερες από 4-5 βολές προσπαθώντας έτσι να αποφύγουμε τον κίνδυνο ενός τυχαίου φυσιγγίου.

Κλείνοντας θα συμβούλευα να αποφεύγουμε δοκιμές (και κατά συνέπεια και βολές) σε οριακές αποστάσεις, μιας και τα συμπεράσματα από τέτοιες δοκιμές μόνο παρακινδυνευμένα μπορεί να είναι.

Καλά κυνήγια και μην ξεχνάτε η προετοιμασία για το κυνήγι, ήταν πάντα αυτή που μας δίνει την χαρά της προσμονής του!!!

Ορτύκι

(coturnix coturnix)

Βασίλειο: Animalia

Συνομοταξία: Chordata

Υποσυνομοταξία: Vertebrata

Κλάση: Aves

Τάξη:Calliformes Οικογένεια: Phasianindae

Υποοικογένεια: Perdicinae

Γένος: Coturnix

Είδος: Coturnix

Το ορτύκι αποτελεί ένα από τα πλέον αγαπημένα θηράματα για τους Έλληνες κυνηγούς. Αν και το κυνήγι του ξεκίνα με την έναρξη της κυνηγετικής περιόδου, μόνο όσοι πίστα θα περιμένουν τα μεγάλα μπασίματα του, θα έχουν την χαρά των ιδιαίτερων συγκινήσεων που το κυνήγι του προσφέρει. Δεν θα πρέπει όμως να παραβλέπουμε -όσο και αν κάποιοι θα το επιθυμούσαν!!!- την πολύτιμη προσφορά στην εκπαίδευση των κυνηγόσκυλων μας, που τα άγρια ορτύκια μπορούν να μας προσφέρουν πριν από την έναρξη της κυνηγετικής περιόδου.

Γεωγραφική εξάπλωση

Τo ορτύκι είναι μεταναστευτικό είδος το οποίο απαντάτε σε ένα αρκετά μεγάλο μέρος της υφηλίου. Αναπαράγεται συνήθως στα βορειότερα μέρη της Ευρώπη και της κεντρική Ασία, ενώ περνά τους ψυχρούς χειμώνες σε νοτιότερα και θερμότερα μέρη όπως η Ινδία, η Κίνα, η Νοτιοανατολική Ασία και η Αφρική. Στην Αφρική κυρίως βρίσκεται στις βορειοδυτικές ακτές της, άλλα και σε μέρη όπως η νότιας Σαχάρας και οι κοιλάδες των ποταμών της κεντρικής Αφρικής, (Αίγυπτου, Κένυας, και Αγκόλας). Θα πρέπει ακόμα να σημειώσουμε ότι υπάρχουν στατικοί πληθυσμοί σε αρκετά εύκρατα κλίματα, όπως σε ορισμένες περιοχές της Αφρικής (Κένυας, Τανζανία, Μαλάουι Ναμίμπια κ.α.) αλλά και στην χωράς μας.

Στη χώρα μας έρχε­ται αρχικά σε μικρούς αριθμούς κατά τα μέσα Μαρτίου και μπορεί να «μπαίνουν» πουλιά ακόμα και μέχρι τις αρχές του Μάη. Το φθινόπωρο τα περάσματα ξεκινούν από το τέλος Αυγούστου μέχρι τα μέσα Οκτωβρίου.

Γενική Περιγραφή

Το Ορτύκι είναι το μικρότερο είδος της οικο­γένειας των Phasianindae και ένα πολύ εύκολα αναγνωρίσιμο πουλί. Το σώμα του είναι μικρό και σχεδόν στρογγυλό, με καφετί χρώμα και ελαφρές ραβδώσεις στο επάνω μέρος του και ελαφρώς ανοιχτότερου (καφέ-πορτοκαλόχρωμο) χρώματος το κάτω μέρος του σώματος του.

Έχει μήκος που κυμαίνεται από 15-18 cm και βάρος από 70-155 gr. Το μήκος των φτερών των αρσενικών κυμαίνεται από 110 έως 115 χιλ. και 107 έως 116 χιλ. για τα θηλυκά, καθώς επίσης και το μήκος της ουράς τους κυμαίνεται από 31 έως 38 χιλ. για τα αρσενικά και 36 έως 44 χιλ. για τα θηλυκά

Και τα δύο φύλα έχουν άσπρες ραβδώσεις στα κεφάλια τους, αλλά το θηλυκό έχει ένα πιο ομοιογενές σχήμα προσώπου απ’ ότι το αρσενικό.

Το φύλο του γίνεται αντιληπτό κυρίως μετά από την 3 εβδομάδα. Στα αρσενικά το φτέρωμα στην βάση του λαιμού και προς το στήθος είναι μονόχρωμο καφέ, ενώ στα θηλυκά υπάρχουν λεπτές επιμήκεις ραβδώσεις περισσότερου σκούρου έως μαύρου χρώματος.

Τα ανήλικα από τα ενήλικα διακρίνονται από το χρώμα του ταρσού, στα ανήλικα είναι κίτρινο, ενώ στα ενήλικα καφέ. Επίσης στα ανήλικα αν τα κρα­τήσουμε από την κάτω σιαγόνα αυτή λυγίζει από το βάρος τους.

Βιότοπος

Τα ορτύκια είναι εδαφόβια πουλιά τα οποία δείχνουν ιδιαίτερη προτίμηση στα ανοιχτά λιβάδια με πυκνή και ψηλή συνήθως βλάστηση, όπως οι διάφορες καλλιέργειες σιτηρών, τριφιλιών κλπ. Οι καλλιέργειες αυτές αποτελούν τους ιδανικούς βιοτόπους των ορτυκιών, οι οποίες τους προσφέρουν πέρα από την τροφή και την απαραίτητη κάλυψη. Κατά το διάστημα όμως της μετανάστευσή τους τα ορτύκια θα χρησιμοποιήσουν μια ευρύτερη σειρά βιοτόπων, όπως παράκτιες θαμνώδεις περιοχές και οάσεις ερήμων, σαν ενδιάμεσες στάσεις της αποδημίας τους.

Στην χώρα μας ζει κυρίως σε πεδινές καλλιεργήσιμες περιοχές και σε περιοχές με αραιή θαμνώδες βλάστηση, χαμηλού πάντα υψομέτρου. Εξαιρέσεις έχουν παρατηρηθεί μόνο κατά το διάστημα της αποδημίας τους.

Συμπεριφορά

Τα ορτύκια είναι μεταναστευτικά εδαφόβια πουλιά με ότι αυτό από πλευράς συμπεριφοράς προσδίδει. Η μετανάστευση τους γίνεται πάντα νυχτερινές ώρες και όταν οι συνθήκες αέρας, θερμοκρασία, κ.α. το επιτρέπουν. Κινείται, τρέφεται και κρύβεται, πάντα στο έδαφος το οποίο σε συνδυασμό με το χρώμα του, το κάνουν σχεδόν αόρατο. Ειδικά κατά την περίοδο της αναπαραγωγής τους, τα αρσενικά θα προασπίσουν με ιδιαίτερο ζήλο τις εδαφικές περιοχές τους εκδιώκοντας τον οποιονδήποτε εισβολέα. Ενώ και τα θηλυκά είναι ιδιαίτερα προστατευτικά σε σημείο αυταπάρνηση κατά το διάστημα της εκκόλαψης και ανατροφής των νεοσσών τους.

Ως εδαφόβιο οι πτήσεις του περιορίζονται στις απολύτως απαραίτητες. Κατά την πτήση, τα φτερά του πουλιού εμφανίζονται μακριά και στενά, ενώ αν και δεν πετά με μεγάλη ταχύτητα δίνει αυτή την εντύπωση, λόγω του πολύ γρήγορου χτυπήματος των φτερών του. Οι πτήση του είναι χαμηλής και κυρτή πορείας από το σημείο από το οποίο σηκώνεται, ως το μέρος που θα επιλέξει να προσγειωθεί και να καλυφθεί μέσα στην ψηλή βλάστηση.

Διατροφή

Η τροφή του ορτυκιού αποτελείται κατά μεγάλο ποσοστό (90%) από είδη φυτικής προέλευσης, σπόρους, φύλλα, άνθη κ.α. και το υπόλοιπο (10%) από ζωικής προέλευσης, έντομα, σκου­λήκια, σκαθάρια μυρμήγκια, ψαλίδες, σαλιγκάρια προνύμφες εντόμων, διάφορα μικρά ζωύφια κ.α. τα οποία καλύπτουν τις ανάγκες του σε πρωτεΐνες, ιδιαίτερα των θηλυκών κατά το διάστημα αναπαραγωγής τους

Αναπαραγωγή

Τα ορτύκια είναι μονογαμικό είδος και οι δεσμοί του ζευγαριού είναι αρκετά ισχυροί, σε περιπτώσεις όμως που τα θηλυκά εί­ναι περισσότερα, αλλά και σε συνθήκες αιχμαλωσίας, συμπεριφέρεται και σαν πολυγαμικό. Στην Ευρώπη η εποχή αναπαραγωγής τους είναι από τα μέσα Μαΐου μέχρι τα τέλη τον Αυγούστου, ενώ στην Αφρική, η αναπαραγωγική περίοδο ξεκινά από το Σεπτέμβριο μέχρι τον Μάρτιο και σε περιοχές όπως η Κένυα η αναπαραγωγική περίοδο τοποθετείται κατά τη διάρκεια της υγρής περιόδου, από τον Ιανουάριο μέχρι τον Φεβρουάριο.

Τα ορτύκια μπορούν να έχουν μέχρι τρεις γέννες ετησίως. Τα αρσενικά φθάνουν στις περιοχές αναπαραγωγής πριν από τα θηλυκά και αμέσως μετά από την εγκατάσταση τους θα αρχίσουν με δυνατές κραυγές να καλούν τα θηλυκά. Μόλις φθάσουν τα θηλυκά, θα βρουν μια κατάλληλη για φωλαιοποίηση περιοχή και εκ των υστέρων θα αρχίσουν και αυτά με την σειρά τους να ανταποκρίνονται στα καλέσματα των αρσενικών με μια σειρά από χαρακτηριστικές κλήσεις. Τότε το αρσενικό που βρίσκετε στην περιοχή που εγκαταστάθηκε το θηλυκό, θα το πλησιάσει και θα επιδοθεί σε μια σειρά επιδείξεων με απώτερο σκοπό το ζευγάρωμα. Οι επιδείξεις αυτές περιλαμβάνουν σήκωμα (κατσάρωμα) των φτερών του λαιμού και του στήθους, σύρσιμο του φτερού που βρίσκετε πλησιέστερα προς το θηλυκό στο έδαφος, ενώ χορεύει σε έναν κύκλο γύρω από το θηλυκό τιτιβίζοντας. Ένα το θηλυκό δεχθεί να ζευγαρώσει θα αποκριθεί και αυτό με μια "κλήση πρόσκλησης" ακριβώς πριν από το ζευγάρωμα.

Η φωλιά χτίζεται από το θηλυκό σε ένα ρηχό κοίλωμα του εδάφους καλά καλυμμένο από την τριγύρω βλάστηση, όπως καλλιέργειες σιτηρών ή τριφιλιών. Εκεί το θηλυκό θα γεννήσει από 6 ως 13 αυγά τα οποία είναι λευκού χρώματος, περίπου 2,5 εκατ. ή και ελαφρώς μεγαλύτερα στο μήκος, ενώ ζυγίζουν περίπου 8,5 γραμ. Σε περίπτωση καταστροφής της πρώτης φωλιά, ξαναδημιουργούν άλλη (renesting). Η επώαση γίνεται από το θηλυκό και διαρκεί περίπου 17 ως 20 ημέρες. Τα μικρά είναι έτοιμα να εγκαταλείπουν τη φωλιά λίγες ώρες μετά την εκκόλαψη, ενώ μπορούν να πετάξουν μετά την ενδέκατη ημέρα της ζωής τους. Στις 35­- 40 ημέρες από την γέννησή τους απο­κτούν το κανονικό τους φτέρωμα και είναι πλέων έτοιμά για την αποδημία του.

Διάφορα

  • Τα ορτύκια σε πολλές καλλιεργήσιμες περιοχές ασκούν θετικές επιδράσεις μιας και περιορίζουν τους υψηλούς αριθμούς εντόμων.
  • Εκτρέφονται με πολύ μεγάλη επιτυχία και αποτελούν τόσο τα ίδια, όσο και τα αυγά τους εξαιρετικής ποιότητας τροφή για τον άνθρωπο.
  • Το ορτύκι αποτέλεσε υψηλής ποιότητας τροφής από τα αρχαία χρόνια, δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι απεικονίζεται σε αιγυπτιακές τοιχογραφίες του 5000 Π.Χ.
  • Αν και δεν περιλαμβάνονται στα υψηλής ανησυχίας πτηνά, εντούτοις έχουν αναφερθεί πτώσεις τοπικών πληθυσμών ως αποτέλεσμα των αλλαγών και καταστροφών των βιότοπων του.
  • Στοιχεία ανάλυσης του DNA, δείχνουν ότι το ορτύκι συσχετίζεται σε αρκετά μεγάλο βαθμό με τους Francolinus αλλά και διάφορα είδη Alectoris
  • Έχουν παρατηρηθεί και περιπτώσεις, περισσότερα από ένα θηλυκά να φωλαιωποιούν στην ίδια φωλιά

Εχθροί

Οι μεγαλύτεροι εχθροί του ορτυκιού είναι η καταστροφή των βιοτόπων του, όπως το κάψιμο των σιτοκαλαμιών, οι μονοκαλ­λιέργειες, το όργωμα και η εξαφάνιση των ακαλλιέργητων περιοχών, καθώς και η διαδεδομένη και αλόγιστη χρήση φυτοφαρμάκων. Από ελάχιστε πηγές στην διεθνή βιβλιογραφία αναφέρεται ότι και η κυνηγετική πίεση σε ορισμένες περιοχές της Μεσογείου πιέζει αρνητικά τους πληθυσμούς του.

Οι μεγαλύτεροι εχθροί του ορτυκιού είναι η καταστροφή των βιοτόπων του, όπως το κάψιμο των σιτοκαλαμιών, οι μονοκαλ­λιέργειες, το όργωμα και η εξαφάνιση των ακαλλιέργητων περιοχών, καθώς και η διαδεδομένη και αλόγιστη χρήση φυτοφαρμάκων. Από ελάχιστε πηγές στην διεθνή βιβλιογραφία αναφέρεται ότι και η κυνηγετική πίεση σε ορισμένες περιοχές της Μεσογείου πιέζει αρνητικά τους πληθυσμούς του.

Αμερική

το Κurzhaar xθες, σήμερα, αύριο.

Γράφει ο Κώστας Καλφόπουλος

Σε προηγούμενο άρθρο μου σχετικά με το Kurzhaar αλλά και την εκτροφή του, είχα υποσχεθεί να δώσω κάποια στοιχεία από τις μελέτες που κάνω σχετικά με την εξέλιξη αυτού του σκύλου και στις 4 ηπείρους.

Σκοπός μου είναι, αφενός να καταλάβουν οι κυνόφιλοι ότι η ιστορία αυτών των ανθρώπων διδάσκει ότι, μόνο με την αφοσίωση μπορούμε να μιλάμε για εξέλιξη και αφετέρου, να γνωρίσω καινούργιους εκτροφείς, ιδέες, απόψεις, ώστε με αυτή την ανταλλαγή γνώσεων που θα αποκομίσω να βάλω ακόμα ένα λιθαράκι στην εξέλιξη αυτού του σκύλου που αγαπώ.

Με την βοήθεια ενός λάτρη γνώστη και φίλου μου του Αμερικάνου Gary Hutchison, θα ανοίξω το κυνοφιλικό παράθυρο της Αμερικής, ώστε να σας δώσω μια εικόνα για το επίπεδο των εκτροφέων εκεί από το χθες έως σήμερα.

Το Kurzhaar ξεκινά πηγαίνοντας στην Αμερική στις αρχές του περασμένου αιώνα (1920), με την εισαγωγή ενός ζευγαριού από την Αυστρία που πηγαίνει στην Montana στην ιδιοκτησία του κυρίου Thorton, κατόπιν και άλλοι εκτροφείς εισάγουν από την Γερμανία σκύλους όπως ο Juck Shattuck από την Minesota, Joseph Burhart από Wisconisin, και Walter Mangold από Nebraska.

Aυτοί ήταν και οι ιδρυτές του Αμερικάνικου standard G.S.P 1930 σε σωματότυπο εργασία και χρώμα που εκτός από το σύνηθες χρώμα liver-braoun, ενέταξαν στο standard τα εντελώς λευκά με καφέ κεφάλι και μεγάλα καφέ μπαλώματα(Apache horse) τα οποία εισήγαγαν από την Δανία από το διάσημο εκτροφείο της τότε εποχής Nikita. V. Dubro Glinosee, που με την σειρά του είχε εισάγει από την Γερμανία το 1917. Τότε είχε σταμπάρει το φαινότυπο αυτό ώστε να είναι κοντά στον πρώτο εγγεγραμμένο kurzhaar στην Γερμανία το 1872 τον Hector 1 και αυτό το χρώμα υπερισχύει στα κυνοτροφεία της τότε εποχής ¨Columbia River¨, ¨Phesant Lane¨, ¨Big Island¨, ¨Schvarenburg¨ ¨Strauss¨, από αυτές τις αυθεντικές εισαγωγές των παλιών Γερμανικών γραμμών αίματος που δυστυχώς λίγοι εκτροφείς έχουν κρατήσει σήμερα όπως η γραμμή Moesgaard. Επιπλέον το στάνταρ απέκλεισε τα μαύρα και τα τρίχρωμα (αν και η Patrica Von Frulord είχε κερδίσει το εθνικό πρωτάθλημα το 1971 και ήταν τρίχρωμη) εδώ θα σταθώ να πω ότι η τριχρωμία προέρχεται από έναν παλιό γενάρχη τον ¨Feldmann που στο αίμα του κυλούσε πολύ Blood Hunt, Βαsset ώστε να δώσουν δύναμη στα ίχνη και το πάθος μέχρι σήμερα γεννιούνται στην Αμερική τέτοια κουτάβια που όμως αμέσως θανατώνονται.

Με την αρχή του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου όλα παγώνουν και συνεχίζουν μετά την λήξη του πολέμου με καινούργιες εισαγωγές από το εξωτερικό ώστε να κερδίσουν το χαμένο χρόνο. Δύο λάτρεις της φυλής ο Dick Johns και ο Bob Holcomb που έκαναν γνωριμίες κλειδιά με Γερμανούς εκτροφείς, αλλά και η Jalmer Olsen που εισήγαγε τον εθνικό πρωταθλητή Δανίας και το πρωταθλητή Αυστρίας ¨Greif von hund shemerkogl¨.

Το 1968 το kurzhaar είναι στο ζενίθ του, εκείνη την χρόνια 4 σκύλοι πέρασαν το Εθνικό πρωτάθλημα και χαρακτηρίστηκαν Dual-Champion (εργασία-μορφολογία), αλλά και τα επόμενα χρόνια η πορεία είναι χαρακτηριστική αν σκεφτούμε ότι σε λιγότερο από 50χρονια έχουμε 200 πρωταθλητές Dual-Champion. Άλλο ένα προτέρημα της φυλής που μόνο σοβαροί γνώστες της εκτροφής μπόρεσαν αλλά και στο μέλλον πρέπει να μπορούν να εκτρέφουν με γνώμονα τον διπλό πρωταθλητή.

Σε σύγκριση με άλλες χώρες το μεγαλύτερο ποσοστό απομακρύνεται από το κυνήγι των πουλιών για διάφορους λόγους. Για παράδειγμα στην Γερμανία που είναι η χώρα καταγωγής του, μεγάλο ποσοστό κυνηγών είναι λάτρης του τριχωτού και δεν κυνηγούν πουλιά.

Στην Ιταλία και Δανία υπάρχει μια τάση για περισσότερη λατρεία στους αγώνες κυνηγετικών ικανοτήτων παρά στο κυνήγι, ενώ στην Αγγλία οι εκτάσεις είναι ιδιόκτητες ρεζέρβες και δεν είναι για το ευρύ κοινό.

Τέλος στην Αυστραλία απαγορεύτηκαν τα όπλα και τα όμορφα kurzhaar τους θα καταλήξουν στον καναπέ.

Ένα σημαντικό προπύργιο είναι και θα είναι στο μέλλον ο Καναδάς και η Αμερική ώστε να αξιολογούνται οι σκύλοι πάνω στο κυνήγι λόγω του ότι διαθέτει απέραντες εκτάσεις άγριας φύσης με πάρα πολύ άγριο θήραμα ιδιαίτερα στις περιοχές KEMPEK, MONTANA, ALABAMA,OHAIO, όπου ο φίλος μου ο Gary μου διηγείται ότι τα ορτύκια οι κόκκινες πέρδικες και οι λαγοί είναι σε αφθονία και τα field trail γίνονται σε πραγματικές συνθήκες κυνηγώντας ώρες και αξιολογώντας τις αρετές των διαγωνιζόμενων σκύλων.

Πιστεύω ότι αυτές οι δύο χώρες θα κρατήσουν ψηλά την μελλοντική εξέλιξη του σκύλου αυτού και σε αυτό βοηθάει το ότι:

α) εδώ και 10 χρόνια εισάγουν σκύλους από τους καλύτερους εκτροφείς από όλο τον κόσμο.

β) με την γνώση του παρελθόντος αλλά και τις υπηρεσίες ενός μεγάλου λάτρη της φυλής που δυστυχώς έφυγε από κοντά μας και το kurzhaar έμεινε φτωχότερο του επί σειρά ετών INTERNATIONAL PRESIDENT KLAUS KIFER ο οποίος έδωσε το 1993 για πρώτη φορά στην Αμερική τα Φώτα του στους εκτροφείς της ώστε ο σκύλος αυτός να γίνει περισσότερο δημοφιλής σε αυτήν την Ήπειρο.

Με όλα αυτά τα συστατικά Γνώση – Yλικό – Άγρια Φύση – Θήραμα, σε λίγα χρόνια οι Ευρωπαίοι θα χρειαστούν την βοήθεια αυτών των εκτροφέων για να δυναμώσουν τις αρετές των αυριανών KURZHAAR.-

Μετά τιμής

Καλφόπουλος Κώστας

Hungarian wire-haired pointer (vizsla)

FCI-Standard N° 239 / 13.09.2000 / GB

(Drotzörü Magyar Vizsla)

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: κα H. Gross-Richardson και

κα Ann Mitchell, ANKC Αυστραλία

και κα Elke Peper

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: στα Ελληνικά Τσομώκος Διομήδης

ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ: Ουγγαρία.

ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗΣ ΤΩΝ ΑΡΧΙΚΩΝ ΠΡΟΤΥΠΩΝ: 06.04.2000

ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΗ: Ένα ευπροσάρμοστο κυνηγετικό σκυλί που θα πρέπει να είναι σε θέση να εργαστεί στο χωράφι, το δάσος και το νερό, έχοντας τις ακόλουθες χαρακτηριστικές ιδιότητες: μια εξαιρετική μύτη, σταθερότητα στην φέρμα, εξαιρετική επαναφορά και με αποφασιστικότητα να επιμένει στη μυρωδιά ακόμα και μέσα στο νερό χωρίς ίχνος απροθυμίας. Θα πρέπει να είναι σε θέση να αντιμετωπίζει τα δύσκολα τερρέν καθώς επίσης και τις ακραίες καιρικές συνθήκες. Δεδομένου ότι προορίζεται να είναι ένα ικανότατο κυνηγετικό σκυλί, οποιαδήποτε συστολή ή απροθυμία στον πυροβολισμό, στο κυνήγι, στην φέρμα, την επαναφορά ή το νερό, είναι ανεπιθύμητα στοιχεία του χαρακτήρα του. Λόγω του εύκολου χαρακτήρα του και της προσαρμοστικότητάς του, μπορεί εύκολα να χρησιμοποιηθεί και ως σκυλί συντροφιάς στο σπίτι.

ΤΑΞΙΝΟΜΗΣΗ:

ομάδα 7 σκύλοι δείκτες.

τομέας 1 ηπειρωτικοί δείκτες.

Με Εξέταση Εργασίας (στο τερρέν και στο νερό)

ΣΥΝΟΠΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΔΡΟΜΗ: Το ουγγρικό δασύτριχο Vizsla δημιουργήθηκε από την διασταύρωση του ουγγρικού κοντότριχου Vizsla με το γερμανικό δασύτριχο δείκτη (Ντράτχααρ) κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930. Τα χαρακτηριστικά της φυλής είναι ίδια με εκείνα του ουγγρικού κοντότριχου Vizsla

ΓΕΝΙΚΗ ΕΜΦΑΝΙΣΗ: Ένα ζωηρό, καστανέρυθρο, χρυσό σκυλί κυνηγιού μυώδες σθεναρό αλλά περισσότερο ανθεκτικής κατασκευής σε σχέση με αυτής ουγγρικού κοντότριχου Vizsla. Η εμφάνιση του περικλείει τις ικανότητες του ως ένα πολλαπλών χρήσεων σκυλί δείκτης, ανθεκτικό με μεγάλες δυνατότητες εργασίας και καλής ιδιοσυγκρασίας

ΣΗΜΑΝΤΙΚΕΣ ΑΝΑΛΟΓΙΕΣ

· το μήκος του σώματος υπερβαίνει ελαφρώς το ύψος στο ακρώμιο.

· το βάθος του στήθους είναι το ελαφρώς λιγότερο από μισό ύψος στο ακρώμιο

· το ρύγχος είναι ελαφρώς κοντύτερο από το μισό μήκος του κεφαλιού.

ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ-ΙΔΙΟΣΥΓΚΡΑΣΙΑ : Ένα στοργικό και ευφυές σκυλί, γεμάτο αυτοπεποίθηση, εύκολα εκπαιδεύσημο, το οποίο δεν αντέχει την αγρία συμπεριφορά. Κρατά επαφή με τον κυναγωγό του, έχει μεγάλο πάθος στην αναζήτησή, είναι επίμονος, έχει μια καλή μύτη και είναι σταθερός στην φέρμα.

ΚΕΦΑΛΙ:

ΚΡΑΝΙΑΚΗ ΠΕΡΙΟΧΗ

Κρανίο: Συγκρατημένα ευρύ, ελαφρώς κεκλιμένο προς τα κάτω (ρωμαϊκή μύτη). Ένας ελαφρώς ευδιάκρίτος μετωπιαίος αύλακας εμφανίζεται από το ελαφρώς ανεπτυγμένο ινίο προς το μετωπιαίο στοπ. Τα βλεφαρικά ακρώρεια είναι μέτρια ανεπτυγμένα.

ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟΥ

Μύτη: Καλά αναπτυγμένη και ευρεία, με όσο τα δυνατόν πιο φαρδιά ρουθούνια. Το χρώμα της μύτης θα πρέπει να έρχεται σε αρμονία με το χρώμα του τριχώματος, έχοντας όμως ένα αρκετά σκουρότερο χρωματισμό.

Ρύγχος: Γαμψό, όχι σχήματος πόιντερ με τα ισχυρά σαγόνια, έντονα μυϊκά. Και την ρινική κοιλότητα να είναι ίσια.

Χείλια: Σφιχτά προσαρμοσμένα, χωρίς να είναι αιωρούμενα ή κρεμαστά.

Σαγόνια - δόντια: Ισχυρά σαγόνια με ένα τέλειο, κανονικό και πλήρες δάγκωμα ψαλιδιού, με τα ανώτερα δόντια να επικαλύπτουν τα κατωτέρα και καλά τοποθετημένα εντός του φατνιακού οστού. 42 δόντια σύμφωνα με το τύπο της οδοντοστοιχίας.

Μάγουλα: Ισχυρά, έντονα μυϊκά.

Μάτια: Ελαφρώς ωοειδής, μέσου μεγέθους. Καλά προσαρμοσμένα τα βλέφαρα. Ευφυής και ζωηρή έκφραση. Το χρώμα του ματιού καφετί, καλά εναρμονισμένο με το χρώμα του τριχώματος, με προτιμότερο το όσο το δυνατόν πιο σκούρο.

Αυτιά: Τοποθετημένα επάνω σε μέσο ύψος και λίγο προς τα πίσω, κρέμονται κοντά στα μάγουλα και που τελειώνουν σε μια στρογγυλεμένη μορφή V. Ελαφρώς κοντύτερα από ότι του κοντότριχου Vizsla.

ΛΑΙΜΟΣ: Μέσου μήκους, εναρμονιζόμενος με την γεκινότερη εμφάνιση. Ο αυχένας πολύ μυϊκός και ελαφρώς κεκλιμένος. Με το δέρμα του λαιμού σφιχτά εφαρμοσμένο.

ΣΩΜΑ

Ακρώμια: Έντονα και μυϊκά.

Πλάτη: Στέρεα, ισχυρή, αρκετά μυϊκή, τεταμένη και ευθεία. Οι σπονδυλικοί άκανθες πρέπει να κρύβονται από τους ραχιαίους μύες.

Οσφυϊκή χώρα: Κοντή, ευρεία, σφιχτή, μυϊκή, ευθεία ή ελαφρώς κεκλιμένη. Το τμήμα από την πλάτη ως την οσφυϊκή χώρα πρέπει να συνδέεται καλά.

Καπούλια: Ευρεία ικανοποιητικού μήκους, που δεν κόβονται απότομα και κλίνουν ελαφρώς προς την ουρά. Αρκετά μυώδη.

Στήθος: Βαθύ και ευρύ καλά αναπτυγμένο, αρκετά μυώδη, μέτρία κυρτό στο μπροστινό μέρος του και με το στέρνο να επεκτείνεται προς τα πίσω όσο το δυνατών περισσότερο. Το στέρνο και ο αγκώνας πρέπει να είναι στο ίδιο επίπεδο. Πλευρά ελαφρώς κυρτά.

Κοιλία: Κομψή, σφιχτή, ελαφρώς κεκλιμένη προς το οπίσθιο τμήμα.

ΟΥΡΑ: Τοποθετημένη σε μέσο ύψος χοντρότερη στη βάση της και εκλεπτενοντάς προς την άκρη της. Στη χώρες που δεν απαγορεύεται ο ακρωτηριασμός της ουράς μπορεί να κόβετε το ένα τέταρτο του μήκους της, προς αποφυγή των τραυματισμών στο κυνήγι. Εάν ο ακρωτηριασμός απαγορεύεται τότε η ουρά φθάνει έως την ένωση του ταρσού και φέρεται ευθεία ή ελαφρώς ανασηκωμένη (μορφή σπάθης). Κατά την κίνηση, φέρεται σε οριζόντιο επίπεδο.

Καλύπτεται καλά από το πυκνό τρίχωμα.

ΑΚΡΑ

ΕΜΠΡΟΣΘΙΑ ΑΚΡΑ: Βλέποντας τα από μπροστά, ευθεία και παράλληλα. Βλέποντας τα από τα πλάγια, τα πόδια είναι κάθετα και τοποθετημένα καλά κάτω από το σώμα. Με δυνατά κόκαλα, και έντονα μυϊκά.

Ώμοι: Μακριοί, κεκλιμένοι και επίπεδοι, καλά συνδεδεμένη με την ωμοπλάτη. Εύκαμπτοι, ισχυροί και μυώδεις. Με καλή γωνίωση μεταξύ της ωμοπλάτης και του βραχίονα.

Βραχίονας: Μακρύς όσο είναι δυνατό. Έντονα μυϊκός

Αγκώνες: Καλά τοποθετημένοι κοντά στο σώμα, όχι υπερβολικά σφιχτά, χωρίς να στρέφονται προς τα μέσα ή έξω. Με καλή γωνίωση μεταξύ του βραχίονα και του αντιβραχίονα.

Αντιβράχιο: Μακρύ ίσιο και αρκετά μυώδες. Με ισχυρό κόκαλο, αλλά όχι χονδροειδές.

Καρπός: Ισχυρός και σφιχτός.

Μετακάρπιο: Κοντό και ελαφρώς κεκλιμένο.

Εμπρόσθια πέλματα: Ελαφρώς ωοειδής, σφιχτά μεταξύ τους, σχηματίζουν αψίδα, με ισχυρά δάκτυλα. Ισχυρά καφετιά νύχια. Σκληρά, ανθεκτικά, γκρίζα μαξιλάρια πελμάτων. Τα πόδια είναι παράλληλα κατά στάση ή την κίνηση.

ΟΠΙΣΘΙΑ ΑΚΡΑ: Βλέποντας τα από πίσω, ευθεία και παράλληλα. Καλά γωνιωμένα με δυνατά κόκαλα.

Μηρός: Μακρύς και μυϊκός. Με καλή γωνίωση μεταξύ της λεκάνης και του μηρού.

Μηροκνήμιο: Καλά γωνιωμένο

Κνήμη: Μακριά, έντονα μυϊκή και νευρώδης. Το μήκος της είναι σχεδόν το ίδιο με αυτό του μηρού. Με καλή γωνίωση μεταξύ του μηρού και του μεταταρσίου.

Ταρσός: Ισχυρός, στεγνός και νευρώδης, ωραία κεκλιμένος.

Μετατάρσιο: Κάθετο, κοντό και δυνατό

Οπίσθια πέλματα: Παρόμοια με τα εμπρόσθια.

ΒΗΜΑΤΙΣΜΟΣ / ΚΙΝΗΣΗ: Η τυπική κίνηση του, είναι ένας ελαφρύς ζωντανός τροχασμός, κομψός και εκτεταμένος, με έντονη κίνηση και ωραία έκταση. Όχι ένας εξαντλητικός καλπασμός κατά το εργασία στο τερρέν. Η πλάτη είναι σταθερή ενώ ο ραχιαίος άξονας παραμένει ίσιος. Ωραίο ευθυτενή παράστημα. Δεν είναι επιθυμητή μια βραδεία κίνηση.

ΑΥΤΙΑ: Σφιχτά εφαρμοστά, χωρίς πτυχές. Τα αυτιά πρέπει να είναι καλά χρωματισμένα.

ΤΡΙΧΩΜΑ

ΤΡΙΧΑ : Τραχιά, στενή, δυνατή, πυκνός και μη στιλπνή. Μήκος εξωτερικού τριχώματος 2-3 εκατ. πυκνή, αδιάβροχό υπόστρωμα. Το περίγράμμα του σώματος δεν πρέπει να καλύπτεται από το μακρύ τρίχωμα. Η σκληρότητα και η πυκνότητά (του τριχώματος), πρέπει να παρέχουν όσο το δυνατόν μεγαλύτερη προστασία στα καιρικά φαινόμενα και τους τραυματισμούς. Τα χαμηλότερα μέρη των ποδιών καθώς επίσης και κάτω μέρος του στήθους και της κοιλιάς πρέπει να καλύπτονται με κοντύτερη, μαλακότερη και ελαφρώς λεπτότερη τρίχα το τρίχωμα στο κεφάλι και στα αυτιά είναι κοντύτερο και, συγχρόνως, ελαφρώς σκοτεινότερο, χωρίς όμως να είναι μαλακότερο ή λιγότερο πυκνό.

Τα έντονα φρύδια τονίζουν το μετωπιαίο στοπ. Αυτά και μια δυνατή, όχι πάρα πολύ μακριά (2-3 εκατ.), όσο το δυνατόν πιο σκληρή γενειάδα, και στις δύο πλευρές του ρύγχους, υποδηλώνουν μια αποφασισμένη έκφραση. Και στις δύο πλευρές του λαιμού διαμορφώνονται δυο σχήματος V τούφες τριχώματος.

ΧΡΩΜΑΤΙΣΜΟΙ: Διάφορες αποχρώσεις του καστανέρυθρου χρυσού, σε συνδυασμό με το σκούρο ξανθωπό χρυσό (semmelgelb). Τα αυτιά μπορεί να είναι λίγο σκουρότερα, διαφορετικά ομοιόμορφο στο χρώμα. Το κόκκινο, το καστανό ή τα πολύ ανοιχτόχρωμα χρώματα είναι ανεπιθύμητα. Λίγα άσπρα μπάλωμα στο στήθος ή στο λαιμό, όχι περισσότερα από 5 εκατ. στη διάμετρο, καθώς επίσης και κάποια άσπρα σημάδια στα δάκτυλα, δεν θεωρούνται ελάττωμα. Το χρώμα των χειλιών και των οφθαλμικών δακτυλίων πρέπει να έχει στο χρώμα της μύτης

ΜΕΓΕΘΟΣ / ΒΑΡΟΣ

ΥΨΟΣ ΣΤΟ ΑΚΡΩΜΙΟ

Αρσενικά: 58 - 64 εκατ.

Θηλυκά: 54 - 60 εκατ.

Θεωρείται μη αποτελεσματικό ένα ιδιαιτέρως υψηλόσωμο ζώο. Σκοπός μας θα πρέπει να είναι ζώα μέσου μεγέθους. Η ισορροπία και η συμμετρία είναι πολύ περισσότερο σημαντικές από ότι η απλή καταμέτρηση του ύψους.

ΕΛΑΤΤΩΜΑΤΑ: Οποιαδήποτε απόκλιση από τα προηγούμενα σημεία πρέπει να θεωρηθεί ελάττωμα και η σοβαρότητα με την οποία το ελάττωμα αυτό θα πρέπει να αξιολογηθεί, πρέπει να είναι στην ακριβή αναλογία με τον βαθμό απόκλισης του.

ΕΛΑΤΤΩΜΑ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟΥ

· Επιθετικά ή υπερβολικά φοβισμένα ζώα

· ισχυρή απόκλιση από τα σεξουαλικά χαρακτηριστικά.

· άτυπο κεφάλι.

· διάστικτη μύτη (πιτσιλωτή).

· κρεμαστό ή σιαλώδη λαγόνιο

· στόμα με κλίση προς τα επάνω ή κάτω. Στριμμένο στόμα, συμπεριλαμβανομένων όλων των ενδιάμεσων παραμορφώσεων.

· έλλειψη ενός ή περισσότερων κοπτήρων ή/και κυνοδόντων ή/και 2-4 προγομφίων ή/και 1-2 γομφίων (τραπεζίτες), η έλλειψη περισσότερων από δύο από τους PM1 και Μ3 είναι ελάττωμα, μη ορατά δόντια αξιολογούνται ως ελλείποντα.

· Υπεράριθμά δόντια και μη ευθυγραμμισμένα με τα υπόλοιπα.

· σχιστός ουρανίσκος, λαγωχειλία.

· ανοιχτόχρωμα κίτρινα μάτια. Πολύ χαλαρά βλέφαρα εκτροπία ή εντροπία,. Διστοιχίασης (διπλή σειρά των βλεφαρίδων).

· έντονο λαγόνιο (προγούλι).

· παρανυχά.

· άκρως ελαττωματική κίνηση.

· Λεπτό τρίχωμα, έλλειψη υποστρώματος. Μακρύ, μαλακό, μεταξωτό, δασύτριχος, ζαρωμένο ή κατσαρό τρίχωμα. Έλλειψη των κροσσών στα πόδια.

· Σκούρο καφέ ή ανοιχτό κίτρινο χρώμα. Παρδαλός και όχι ομοιόμορφος χρωματισμός. Λευκό στήθος με θωρακικό μπάλωμα μεγαλύτερο από 5 εκατ.

· άσπρα πέλματα.

· στέρηση του φυσικού χρωματισμού του, είτε στο δέρμα είτε στα χείλια και στα μάτια.

· οποιοσδήποτε είδους αδυναμίας στην ιδιοσυγκρασία.

· απόκλιση περισσότερων από 2 εκατ. από τα προαναφερθέντα ύψη στο ακρώμιο.

Οποιοδήποτε σκυλί παρουσιάζει σαφείς φυσικές ή συμπεριφοριστικές ανωμαλίες θα πρέπει να αποκλείεται.

Σημ: Τα αρσενικά ζώα πρέπει δύο προφανώς κανονικούς όρχεις να κατεβούν πλήρως στο οσχέων.