Τρίτη, 1 Αυγούστου 2006

Ο Θανάσης Κυριτσάκας Απαντά 1/8/06

Από κ. gmas

Ιχνηλάτες για Αγριόχοιρο

Kε Κυριτσάκα συγχαρητήρια για την προσπάθεια που κάνετε σχετικά με την προώθηση καθαρόαιμων ιχνηλατών στη χώρα μας... Θα ήθελα τη γνώμη σας σχετικά με την επιλογή καθαρόαιμου ιχνηλάτη αποκλειστικά για το κυνήγι αγριόχοιρου (ποια φυλή θεωρείται ότι θα υπερτερούσε στον τρόπο κυνηγίου στη χώρα μας;). Έχω μια προσωπική εμπειρία από γκριφον νιβερνε το οποίο ήταν καταπληκτικό... Επίσης θα ήθελα αν ξέρετε να μου συστήσετε κάποιους που κυνηγούν αγριόχοιρο με καθαρόαιμα στην Ελλάδα.

Ευχαριστώ εκ των προτέρων

ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Αγαπητέ Γιώργο έχουμε ήδη μιλήσει τηλεφωνικά για τα καθαρόαιμα γουρουνόσκυλα και θα ήταν χρήσιμο με την ευκαιρία της ερώτησης να αναφερθούμε λεπτομερώς για το συγκεκριμένο θέμα, γιατί θεωρώ ότι σίγουρα ενδιαφέρει πολλούς κυνηγούς του αγριογούρουνου, οι οποίοι μπορούν να ενημερωθούν σχετικώς, ελπίζοντας να καταλάβουν όλοι το συμφέρον τους, τόσο κυνολογικά όσο και κυνηγετικά, χρησιμοποιώντας καθαρόαιμους ιχνηλάτες στο λαγό και στο αγριογούρουνο.

Όλοι η Ευρώπη (και οι βαλκανικές χώρες), χρησιμοποιεί καθαρόαιμους ιχνηλάτες για τα τριχωτά θηράματα (λαγός, ζαρκάδι, αγριογούρουνο, ελάφι, αλεπού κ.λ.π.), γιατί απλούστατα δεν έχουν ημίαιμους σκύλους, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων.

Εδώ και πολλά χρόνια, απ’ τον 19ο αιώνα, άρχισε η δημιουργία ομίλων κάθε φυλής με γνώμονα την διατήρηση, την βελτίωση και την ανάπτυξη των φυλών στα πρότυπα μορφολογίας και εργασίας, μέσα από εκθέσεις μορφολογίας και επίσημους αγώνες πρακτικού κυνηγιού σε κάθε ζώο, σκοπός των οποίων είναι η άριστη επιλογή γεννητόρων της κάθε ράτσας.

Από τις ευρωπαϊκές χώρες, η Γαλλία κατέχει την πρώτη θέση σε αριθμό καθαρόαιμων φυλών, 30 ράτσες ιχνηλατών και 15 ράτσες πουλόσκυλων, επίσημα αναγνωρισμένων στην FCI. Οι Γάλλοι έχουν διατηρήσει, βελτιώσει και αναπτύξει τις ράτσες τους με αυστηρά κριτήρια σε όλα τα επίπεδα. Κάθε φυλή έχει τον όμιλό της υποχρεωτικά σύμφωνα με τους κανόνες του Υπουργείου Γεωργίας και του Κεντρικού Κυνολογικού Ομίλου Γαλλίας (Societe Centrale Canine).

Σας αναφέρω τους κανόνες που διέπουν τις υποχρεώσεις των ομίλων κάθε φυλής και τα μέλη του.

  • Κάθε όμιλος υποχρεούται να διοργανώνει μια φορά κάθε χρόνο την Εθνική Έκθεση Μορφολογίας της φυλής ή των φυλών που αντιπροσωπεύει
  • Μέσα στην κυνηγετική σαιζόν υποχρεούται να διοργανώνει αγώνες πρακτικού κυνηγιού στην περιοχή του σε άγριο τριχωτό θήραμα, όπου παίρνουν μέρος όλοι οι όμιλοι ιχνηλατών της περιοχής.
  • Όλες οι ράτσες παίρνουν υποχρεωτικά μέρος σε αγώνες πρακτικού κυνηγιού.
  • Ο όμιλος φροντίζει για την καταγραφή όλων των σκύλων στο «Βιβλίο Καταγωγών Γαλλίας»
  • Ο ιδιοκτήτης του σκύλου είναι υποχρεωμένος να δηλώσει την ημερομηνία του ζευγαρώματος πρώτα και της γέννας όταν γίνει.
  • Ο ιδιοκτήτης του σκύλου μετά τη δήλωση της γέννας είναι υποχρεωμένος να βάλει τατουάζ ή τσιπάκι στα κουτάβια και μετά παίρνει τα «πρώτα χαρτιά» και την ταυτότητα του σκύλου.
  • Ένα χρόνο μετά τα κουτάβια πρέπει να εξεταστούν από επίσημο κριτή του Societe Centrale Canine, για την καλή τους σωματική και μορφολογική κατάσταση, για να δοθεί το τελικό pedigree. Όποιο σκυλάκι παρουσιάζει μορφολογικά ελαττώματα απορρίπτεται και δεν παίρνει pedigree.
  • Για τους γεννήτορες έχουν καθιερώσει μια «κλίμακα βαθμολογίας γεννητόρων» (cotation), από το επίπεδο 1 έως το 6, όπου κάθε επίπεδο έχει συγκεκριμένα κριτήρια για να δοθούν οι αντίστοιχοι βαθμοί. Επιγραμματικά αναφέρω ότι στο Cotation 6, ο σκύλος είναι διεθνής πρωταθλητής μορφολογίας, διεθνής πρωταθλητής αγώνων σε πρακτικό κυνήγι, καθαρός δυσπλασίας και επίσης να έχει απογόνους, πάλι διεθνείς πρωταθλητές σε μορφολογία και πρακτικό κυνήγι.

Αναφέρθηκα στα παραπάνω για να δώσω έμφαση στη σοβαρότητα με την οποία αντιμετωπίζουν οι Γάλλοι όλους τους σκύλους, κυνηγετικούς, ποιμενικούς κ.λ.π. και πόση εμπιστοσύνη αντανακλούν στους ενδιαφερόμενους αγοραστές σκύλων.

Για όλους τους παραπάνω λόγους και λόγω προσωπικής εμπειρίας με Γάλλους κυνηγούς και γαλλικούς καθαρόαιμους ιχνηλάτες η προτίμησή μου είναι αποκλειστική στα γαλλικά καθαρόαιμα σκυλιά, είτε για το λαγό είτε για το αγριογούρουνο, χωρίς να είμαι δογματικός. Ίδια σοβαρή δουλειά με τα σκυλιά γίνεται και στην Αγγλία, Γερμανία, Ελβετία, Σκανδιναβικές χώρες κ.λ.π.

Στη Γαλλία το αγριογούρουνο είναι σε πολύ μεγάλους αριθμούς σ’ όλες τις περιοχές. Υπάρχει σε βαλτώδη μέρη, σε πυκνά δάση με αδιαπέραστους βάτους και αγκαθωτούς θάμνους, σε ορεινές περιοχές με πουρνάρια, βελανιδιές, έλατα και φτέρες.

Το πιο διαδεδομένο κυνήγι αγριογούρουνου των Γάλλων είναι η παγάνα με καρτέρια, όπου οι κυνηγοί χρησιμοποιούν ραβδωτά όπλα κυρίως. Είναι το ίδιο κυνήγι που κάνουμε κι εμείς. Κόβουν ντορούς το πρωί σχεδόν πάντα με τη βοήθεια σκύλου «ανιχνευτή» και στο τέλος αφήνουν μεγάλη ομάδα σκύλων, τα οποία θα βρουν τα γουρούνια και θα τα «οδηγήσουν» στα καρτέρια.

Επίσης ένας δεύτερος διαδεδομένος τρόπος, είναι το κυνήγι με τη χρήση μόνο του μαχαιριού και της λόγχης, επικίνδυνο κυνήγι, αλλά είναι παραδοσιακό και το τηρούν ακόμα και σήμερα. Σ’ αυτό το κυνήγι χρησιμοποιούν σκυλιά στάμπας κυρίως, τα οποία βρίσκουν τα γουρούνια και τα κρατούν «ακίνητα» κατά κάποιο τρόπο, μέχρι να πλησιάσουν οι κυνηγοί, που σκοτώνουν το γουρούνι με τη λόγχη ή το μαχαίρι.

Άριστα γουρουνόσκυλα είναι όλα τα Γκριφόν (Γκριφόν Νιβερνέ, Γκριφόν Φωβ της Βρετάνης, Γκριφόν Μπλε της Γασκώνης, Μπρικέ Γκριφόν της Βανδέας) τα οποία χρησιμοποιούνται κυρίως για τα βαλτώδη και πυκνά δάση λόγω σκληρού τριχώματος. Το Γκριφόν Φωβ της Βρετάνης, τα τελευταία χρόνια βρίσκεται στις πρώτες θέσεις στους αγώνες του αγριογούρουνου σε εθνικό επίπεδο.

Άριστα γουρουνόσκυλα επίσης είναι και τα κοντότριχα, όπως το Μπρούνο Σαιντ Υμπερ Γαλλικό, Αρτουά, Πορσελέν, Γασκώνης Σαιντόνζης, Μπλε της Γασκώνης, Μπηγκλ Χάριερ, Αγγλογαλλικό Μεγάλο και Πετίτ Βενιερί και τα Μεγάλα Γαλλικά.

Όλα τα παραπάνω σκυλιά μπορούν να κυνηγήσουν στην χώρα μας με τον τρόπο που κυνηγάμε και σε όλες τις εδαφικές και κλιματικές συνθήκες, ίσως λίγο η ζέστη του Σεπτεμβρίου ή και του Οκτωβρίου, να επηρεάσει αρνητικά τα Γκριφόν λόγω τριχώματος.

Από κ vilanova.

Ροδίτικο Τάζι

Κύριε Θανάση μπράβο σας για το έργο και τα άρθρα σας που μας γνωρίσατε τους ευγενείς Γάλλους. Λέγομαι Παναής Παναγιώτης και είμαι από την Ρόδο, ένα νησί που είχε το δικό του ιχνηλάτη (τάζι, σωστότερα κυρίκι )και δυστυχώς η αλαζονεία και ξενομανία το καταστρέψαμε και δυστυχώς δεν υπάρχει πια σε καθαρή μορφή. Τώρα ψαχνόμαστε για πoια καινούργια φυλή θα φέρουμε να καταστρέψουμε με διάφορες “έξυπνες” διασταυρώσεις. Ο Ξενοφώντας στο έργο του κυνηγετικό έγραψε για τις καστορίδες και αλεποίδες (τα μπάσταρδα μιαρά σκυλιά). Και δεν έδωσε κάποιο σπουδαίο ταλέντο εμείς γιατί να επιμένουμε σε αυτά τα σκυλιά και να συνεχίζουμε την καταστροφή κάθε ράτσας.

Δυστυχώς στη Ελλάδα εάν δεν γίνουν αγώνες, παρουσιάσεις και εάν δεν φτιάξουμε club να οργανωθούμε, δυστυχώς θα καταστρέφουμε τα διάφορα σκυλιά από το λάθος. πχ εάν ένας έχει ένα πορσελέν στη Ρόδο που θα βρει το αντίστοιχο σκύλο εάν δεν έχει στη Ρόδο ή και εάν έχει και δεν είναι καλός αναπαραγωγός τι γίνετε; δυστυχώς χωρίς club θα χαθεί

Ευχαριστώ για τη φιλοξενία

Παναής Παναγιώτης

ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Συμφωνώ απόλυτα μαζί σας κ. Παναή για την κυνολογική κατάσταση που επικρατεί στη χώρα μας ιδιαίτερα στους ιχνηλάτες, γιατί στα πουλόσκυλα το επίπεδο είναι σε πολύ καλό δρόμο, που οφείλεται κυρίως στην οργάνωση των κυνηγών στους αντίστοιχους ομίλους της κάθε ράτσας και στη διεξαγωγή αγώνων και κυρίως στα εξαιρετικά κυνηγετικά προσόντα των καθαρόαιμων φυλών στο κυνήγι των φτερωτών.

Το ροδίτικο κυρίκι έχει υποστεί κι αυτό τη μοίρα της αλόγιστης διασταύρωσης όπως όλα τα ντόπια ελληνικά σκυλιά, τα οποία διασταυρώθηκαν με οτιδήποτε ξένο προς τη ράτσα τους, με άμεσο αποτέλεσμα τον εκφυλισμό και την εξαφάνιση. Η αιτία είναι γνωστή και οφείλεται στη παντελή άγνοια κυνολογικής παιδείας και στη νοοτροπία του Έλληνα, που νομίζει ότι τα ξέρει όλα.

Ευτυχώς τα τελευταία χρόνια ο ΚΟΕ κάνει προσπάθεια ανασύνταξης του «Ελληνικού Ιχνηλάτη», του «Ελληνικού Ποιμενικού» με αναγνωρίσεις ανά την Ελλάδα. Πολύ αργά ξύπνησε, αλλά έστω και τώρα κάτι θα γίνει.

Όμως το κλειδί της διατήρησης και της βελτίωσης των φυλών, όπως σωστά το θέσατε, είναι η δημιουργία ομίλων για κάθε φυλή. Οι όμιλοι θα αναλάβουν την ανάπτυξη και τη διατήρηση των φυλών στα πρότυπα μορφολογίας και εργασίας, μέσα από τακτές εκθέσεις μορφολογίας και αγώνες πρακτικού κυνηγιού, όπου θα αναδεικνύονται τα καλύτερα σκυλιά για να αποτελέσουν τους μελλοντικούς γεννήτορες με ελεγχόμενα ζευγαρώματα.

Στο άμεσο μέλλον, κινούμαι στη δημιουργία ομίλου γαλλικών ιχνηλατών για να διατηρηθούν αμιγείς όλοι οι γαλλικοί ιχνηλάτες που υπάρχουν στη χώρα μας, οι οποίοι πραγματικά σαν ράτσες είναι υψηλού κυνηγετικού επιπέδου με ιστορία αιώνων, που αποτελούν πραγματική κυνολογική κληρονομιά για τους Γάλλους και θα ήταν ιεροσυλία από μέρους μας εάν δεν διατηρήσουμε στα ίδια επίπεδα αυτούς τους σκύλους. Πιστεύω να υπάρξει συμμετοχή όλων των κυνηγών που έχουν και θέλουν να αποκτήσουν γαλλικούς ιχνηλάτες και γενικώς καθαρόαιμους ιχνηλάτες.

Όλοι οι Ευρωπαίοι, συμπεριλαμβανομένων και των κυνηγών των Βαλκανίων, κυνηγούν μόνο με καθαρόαιμους ιχνηλάτες, μόνο εμείς και οι Τούρκοι χρησιμοποιούμε ημίαιμα σε μεγάλο ποσοστό, καιρός είναι να αλλάξουμε μυαλά και να σταματήσουμε το «κυνολογικό έγκλημα και την αναρχία» που συνεχίζεται ακόμα και σήμερα, που υποτίθεται ότι είμαστε πιο «μορφωμένοι» κυνολογικά.

Το κυνολογικό επίπεδο του Έλληνα κυνηγού «τριχωτών θηραμάτων» φαίνεται πολύ απλά με μια αναδρομή στις αγγελίες του κυνηγετικού τύπου γενικώς. Το μεγάλο ποσοστό των αγγελιών είναι δεκάδες συνδυασμοί ημίαιμων ιχνηλατών, που χαρακτηρίζονται και «καθαρόαιμα», μέχρι εκεί φτάνει η άγνοια και η αμάθεια. Επίσης χρησιμοποιείται ανεύθυνα το όνομα «Γκέκας», για όλα τα ημίαιμα σκυλιά που ιχνηλατούν και ακόμα χειρότερα και για τον καθαρόαιμο «Ελληνικό Ιχνηλάτη», ονομασία με την οποία έχει καταγραφεί επίσημα στην FCI. Δεν είναι λεπτομέρεια αλλά ουσιώδες θέμα η σωστή ονοματολογία ενός σκύλου.

Στο λεξικό του Μπαμπινιώτη θα διαβάσετε ότι η λέξη «Γκέκας» σημαίνει τον αυτόχθονα κάτοικο περιοχής της βόρειας Αλβανίας, δηλαδή ονομάζουμε ακόμα «γκέκα» τον αρχαίο «Ελληνικό Ιχνηλάτη» που υπάρχει από την εποχή του Ξενοφώντα, χωρίς ίχνος ευθύνης και σεβασμού στην παράδοση, στον πολιτισμό και στην πλούσια ελληνική μας γλώσσα. Είμαστε πραγματικά τρελοί, τι άλλο μπορεί να πει κανείς.

Οι υπεύθυνοι του κυνηγετικού τύπου δεν είναι άμοιροι ευθυνών στην προκείμενη περίπτωση. Υποτίθεται ότι καλλιεργούν την κυνολογική και κυνηγετική παιδεία και τέτοιες σοβαρές λεπτομέρειες πρέπει να τις διορθώνουν. Δεν πρέπει να καταχωρούν αγγελίες με την ασαφή λέξη «γκέκας» που στην ελληνική κυνολογική ορολογία πλέον έχει καταντήσει να έχει την γενική έννοια «ιχνηλάτης», αλλά με τον πιο σωστό ονοματολογικό προσδιορισμό «ημίαιμος ιχνηλάτης», για να γνωρίζει ο καθένας άμεσα με τι είδους σκύλο συνδιαλέγεται.

Πρέπει ο καθένας προσωπικά να αναλάβει τις ευθύνες του, αν θέλουμε να είμαστε «Ευρωπαίοι» γιατί όλες οι χώρες της Ευρώπης έχουν λύσει τέτοια προβλήματα χρόνια πριν και είναι πολύ μπροστά σε κυνολογικά και κυνηγετικά επίπεδα.

Από κ.s.t.

Κλαφούνιμα στον ντορό

Κύριε Κυριτσάκα συγχαρητήρια για την εξαιρετική στήλη σας η οποία αποτελεί μια όαση για όλους εμάς τους λάτρεις των ιχνηλατών.

Έχω ένα ¨μικρό¨ σεγκούτσι το οποίο αν και έχει ξεκινήσει αρκετά καλά δεν φωνάζει τον ντορό. Θα ήθελα να μου πείτε αν υπάρχει κάποια ενδεδειγμένη λύση για το πρόβλημα αυτό ή να συμβιβαστώ με αυτόν τον τρόπο κυνηγίου;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Είναι συνηθισμένο το φαινόμενο αυτό στα αρχάρια και μικρά σκυλιά, μέχρι να καταλάβουν το ρόλο τους. Το standard εργασίας του Σεγκούτσιο «φωνητικά», είναι η σποραδική τετραφωνία στο ντορό μέχρι να πλησιάσει το γιατάκι και το χαρακτηριστικό κλιάφισμα της καταδίωξης μετά το ξεπέταγμα.

Φυσιολογικά είναι καθαρά θέμα χρόνου να ολοκληρώσει αυτή τη φωνητική διαδικασία και μάλιστα τόσο γρήγορα όσο πιο συχνά θα ξεπετάξει μόνο του μερικούς λαγούς ή κουνέλια που θα χρησιμοποιηθούν για την εκπαίδευσή του.

Μερικά σκυλιά λόγω του DNA από τον «άγριο σκύλο», δεν γαβγίζουν γιατί έχουν στο μυαλό τους να πιάσουν το θήραμα στο γιατάκι, αλλά αρχίζουν το γάβγισμα μετά από ορισμένες ανεπιτυχείς προσπάθειες. Αυτό το πρόβλημα παρατηρείται και σε μερικά πουλόσκυλα που στην αρχή δεν φερμάρουν τα ορτύκια, παρά εφορμούν να τα πιάσουν. Μετά από μερικά σηκώματα καταλαβαίνουν ότι δεν πιάνονται εύκολα τα θηράματα και αναγκάζονται να τα φερμάρουν.

Σε κάθε περίπτωση η οπτική επαφή του σκύλου με το λαγό ή ένα κουνέλι, πάντα λειτουργεί θετικά για το γάβγισμα και μάλιστα όταν η εμφάνιση του θηράματος, γίνεται ξαφνικά εκεί που δεν το περιμένει.

Μπορείτε να δημιουργήσετε τέτοιες καταστάσεις χρησιμοποιώντας ένα κουνέλι ζωηρό και άγριο. Κάποιος φίλος σας θα είναι κρυμμένος πίσω από θάμνο με το κουνέλι, το οποίο θα αφήνει ελεύθερο όταν εσείς πλησιάζετε κοντά του με το σκύλο, ο οποίος σίγουρα θα ξαφνιαστεί και θα αντιδράσει γαβγίζοντας με καταδίωξη.

Επίσης μπορείτε να δοκιμάσετε και άλλο τρόπο. Αφήνετε το κουνέλι σ’ ένα μικρό ξέφωτο που περιβάλλεται από θάμνους και δεν φαίνεται από μακριά. Πλησιάζετε με το σκύλο δεμένο και τον φέρνετε σε ξαφνική οπτική επαφή, οπότε φεύγοντας το κουνέλι ο δεμένος σκύλος θα αναγκαστεί να γαβγίσει. Μόλις αρχίσει το γάβγισα τον λύνεται για να συνεχίσει την καταδίωξη.

Όλα τα άγρια ζώα είναι πιο έξυπνα απ’ τα σκυλιά μας και από τους κυνηγούς. Τα κουδουνάκια και τα γαβγίσματα στο ντορό πριν το πλησίασμα στο γιατάκι είναι σήμα κινδύνου για το λαγό ή το αγριογούρουνο, τα οποία τις περισσότερες φορές «ξεσέρνουν».

Αν ο σκύλος σας τελικά δεν θα γαβγίζει στο ντορό μέχρι το γιατάκι, με τα παραπάνω δεδομένα θεωρείται θετικό στοιχείο. Βέβαια αν είναι καθαρόαιμο Σεγκούτσιο αυτό είναι ελάττωμα και δεν ανταποκρίνεται στο standard εργασίας της ράτσας. Όμως απαραίτητα πρέπει να γαβγίζει κανονικά πλέον στο ξεσήκωμα και στην καταδίωξη.

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.