Κυριακή, 1 Οκτωβρίου 2006

Πέρδικα η βασίλισσα του βουνού.

Σύμφωνα με την λαϊκή παράδοση, η πέρδικα ήταν μια ψηλομύτα γυναίκα. Μια μέρα, όπως καθόταν δίπλα σε ένα πουρνάρι είδε τον μυθικό Δαίδαλο να θάβει τον άμοιρο τον γιό του τον Ίκαρο. Λένε ότι αντί να λυπηθεί για το δυστύχημα όπως θα έκανε κάθε συμπονετικός άνθρωπος, αυτή άρχισε να ειρωνεύεται. Τότε ο Δίας οργιστικέ και την μεταμόρφωσε σε πουλί με το όνομα πέρδικα.

Πόσα και πόσα δεν έχουν γραφτεί για αυτό το πουλί, τραγούδια, ποιήματα, μύθοι και ιστορίες. Μαζί με τον λαγό αποτελούν τις κυρίαρχες μορφές του ενδημικού θηράματος στην πατρίδα μας.

Θεωρείτε ένα κατ’ εξοχήν δύσκολο κυνήγι αφού οι εδαφολογικέ και καιρικές συνθήκες δημιουργούν υψηλές δυσκολίες στον κυνηγό και στον σκύλο, γι’ αυτό το ζευγάρι (κυνηγός-σκύλος) πρέπει να έχει αφιερώσει αρκετό χρόνο στην φυσική του κατάσταση και στην εξοικείωση με αυτό το θήραμα.

Το κυνήγι της πέρδικας είναι όπως λένε οι κυνηγοί ¨βασιλικό κυνήγι¨. Μια σκοτωμένη πέρδικα γεμίζει περισσότερο το μάτι απ’ ότι πολλά άλλα φτερωτά θηράματα.

Η πέρδικα που διαχειμάζει στην πατρίδα μας είναι η Alectoris Graeca και η νησιωτική πέρδικα chukar, καθώς και η πέρδικα του κάμπου η οποία όμως δεν θηρεύεται. Βεβαίως έχουμε και άλλα είδη πέρδικας όπως η πέρδικα που ζει στα υψίπεδα της Σκωτίας, η λευκή πέρδικα των Άλπειων που ζει σε ύψη άνω των 1500m, η πέρδικα της Ισπανίας και της Πορτογαλίας Caccabis rufa, και η Αφρικανική πέρδικα. Αν και διαφέρουν όλες αυτές μεταξύ τους σε μέγεθος, χρώματα, αλλά και κελαΐδισμα, πράγμα το οποίο οφείλεται στο οικολογικό περιβάλλον που ζουν, δεν παύουν να έχουν όλες την παλικαριά μιας πέρδικας.

Η πέρδικα ζει σε βουνά γυμνά με αραιή βλάστηση όπως πεύκα, έλατα, ελατόπευκα κλπ. Τους καλοκαιρινούς μήνες βρίσκονται όχι λίγες φορές σε χαμηλώματα αν βρίσκουν νερά, μόλις βρέξει τράβιουνται ψηλότερα.

Η πέρδικα γεννάει 10-15 αυγά και τα μικρά βγαίνουν ύστερα από 20 μέρες. Οι πέρδικες έχουν μικρές φτερούγες και βαρύ σώμα αυτός είναι και ο λόγος που πετούνε πάντα προς τα κάτω και ποτέ προς τα πάνω.

Ο τρόπος που εφαρμόζεται το κυνήγι της πέρδικας είναι με σκύλο φέρμας, σκύλο υπάκουο που όχι να ξεσηκώνει τις πέρδικες μακριά από εμάς, να κρατάει μια καλή επαφή με τον κυναγωγό του ώστε να υπάρχει μια καλή συνεργασία, σημαντικό είναι ο σκύλος να έχει σταθερή φέρμα και άψογο απόρτ.

Είμαι σίγουρη ότι οι περισσότεροι από εσάς έχετε διαβάσει αρκετά δημοσιεύματα όλα αυτά τα χρόνια και λίγο ως πολύ γνωρίζεται τις συνήθειες αυτού του πουλιού, για αυτόν τον λόγω εκεί που θα ήθελα να σταθώ περισσότερο είναι στο εξής:

Θα πρέπει να σεβόμαστε αυτό το λεβέντικο πουλί και να μην προσπαθούμε να αφανίσουμε και το τελευταίο πουλί του κοπαδιού.

Δεν πρέπει να κυνηγάμε φτιάχνοντας μεγάλες παρέες και κινουμένη σαν φάλαγγα από την κορυφή του βουνού ως το τελευταίο ρέμα να προσπαθούμε να καρπωθούμε περισσότερες πέρδικες και να μην τους αφήνουμε τρόπο και έξοδο διαφυγής.

Το κυνήγι είναι σπορ πέρασαν τα χρόνια που ήταν θέμα επιβίωσης. Σημαντικό είναι το φυσίγγι που θα διαλέξουμε και η διάταξη του, σωστό είναι σαν πρώτο να έχετε 8 διασποράς και αμέσως μετά νούμερο 6. Τέλος να μην ξεχάσετε να της βγάλετε το άντερο της.

Σαν γυναίκα θα σας προτείνω πριν τις μαγειρέψετε να τις αφήσετε πρώτα να σιτέψουν στο ψυγείο κανά-δυο μέρες και προσωπική μου γνώμη μην σκεφτείτε να τις κάνετε πιλάφι ή σαλμί ή σούπα, παρά μόνο στην σχάρα ή στο φούρνο συνοδευμένη πάντα με καλό κρασί.

Στην υγεία σας.

Φιλικά

Βαρνάβα Μαίρη

Η θεά Τύχη 2

Κυνηγώντας ελάφια στην Πεννσυλβάνια

Του Γιάννη Πεσλή από την Πεννσυλβάνια των Ηνωμένων Πολιτειών

Έχω χρόνια που ασχολούμαι με το κυνήγι, να μην πω από τότε του μπορώ να θυμηθώ. Πάντως επειδή ο μακαρίτης ο πατέρας μου είναι από οικογένεια κυνηγών αλλά αυτός όχι και τόσο καψουρεμένος, θυμάμαι που περνούσαν τα αδέλφια του και ιδιαίτερα ο μακαρίτης ο μικρότερος και με έπαιρνε και πηγαίναμε μαζί για μπεκάτσες και εγώ έκανα όλα τα απορταρίσματα. Μετά θυμάμαι φίλοι μου, που περνάγανε παρέες μπροστά στο μαγαζί μας με το αμάξι γυρίζοντας από κυνήγια και πουλιά δεμένα γύρω γύρω λες και ήταν τα προικιά καμίας νύφης. Και όσο θυμάμαι αυτά θυμάμαι επίσης ποσό άναβε ο πόθος μου να μεγαλώσω και κάποτε να πάω και εγώ μαζί τους.

Μεγάλωσα που λέτε αλλά όταν ήμουνα σε ηλικία για να βγάλω και εγώ την δική μου άδεια αφού παρακολούθησα τα αναγκαία μαθήματα που έλεγε ο νόμος κατόρθωσα να γίνω νόμιμος κυνηγός. Η μόνη διαφορά είναι ότι βρέθηκα στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής και ο δάσκαλος τώρα ήταν ένας συμπέθερος,o Γιάννης Παλιομήτρος.

Όλα καλά και ωραία λοιπόν άρχισα και εγώ να πηγαίνω μαζί του και να αισθάνομαι ένα εξ’ ίσου μέλος της κυνηγετικής παρέας αφού, να είναι καλά ο άνθρωπος, με έκανε και αισθανόμουνα έτσι. Ποτέ μα ποτέ δεν μου φώναξε ούτε πείσμωσε όταν εγώ σαν νέος με πολύ ... σθένος μπορεί να τουφεκούσα όταν ίσως ήταν σειρά του και όταν ίσως δεν έπρεπε. Δόξα τω Θεώ υπήρχε τότε αφθονία πουλιών και αγριοκούνελων και όλοι λίγο πολύ φέρναμε κάτι στην τσάντα. Άλλαξαν οι καιροί και οι καταστάσεις και λιγόστευαν τα θηράματα λόγω της πρώτης γρίπης των πτηνών που εδώ στην Πεννσυλβάνια της Αμερικής στα μέσα της δεκαετίας του 1970 αποδεκάτισε τα περισσότερα άγρια πουλιά και ιδιαίτερα τους φασιανούς και τους κολλίνους.

Εμείς οι λίγοι Έλληνες στο χωριό που τότε εμένα ήμασταν και είμαστε παραδοσιακά πουλοκυνηγοί, αλλά όταν τα φτερωτά λιγοστέψαν πήγαμε σε αλλά κυνήγια. Φυσικά όμως η ζωή είναι ωραία και όταν σου δίνει ευκαιρίες συνεχεία, ο καθένας μας πρέπει να ευχαριστεί τον Θεό και την φύση για τις απολαύσεις που μας προσφέρονται, κυνηγοί ή μη και καρπούμενοι ή μη. Μεγάλος και κουραστικός ο πρόλογος αλλά ... σας έχω κάτι ευχάριστο με την ιστοριούλα μου. Παρόλο που πολυλογάς είμαι λόγω επαγγέλματος, αλλά ποτέ δεν συνηθίζω να γράφω τόσα πολλά! Ο Διομήδης φταίει για όλα!

Λοιπόν, μεγάλωσα και εγώ και ο αδελφός μου (είμαστε και οι δυο μανιακοί κυνηγοί και αυτός είναι σίγουρα καλύτερος και κυνηγός αλλά και άπιαστος ψαράς του γλυκού νερού). Οι καλοί μας γονείς αγοράσανε μαγαζί μιας και οι υποχρεώσεις μεγαλώνανε κάπου 45 λεπτά μακριά από το χωριό στο οποίο μέναμε και συνηθίσαμε με τα κυνήγια. Αναγκαστικά μετακομίσαμε και τώρα βρεθήκαμε με δικά μας αμάξια πηγαίνοντας για κυνήγι αλλά όχι με την ίδια παρέα. Όμορφα και ωραία περνούσανε τα χρόνια, και τα κυνήγια μας άρχισαν λίγο να διαφοροποιούνται στην εκτέλεση τους. Μια ημέρα ήρθε σπίτι ο αδελφός μου με ένα τόξο μάρκα Μπραουνιγκ. Εγώ τον κορόιδευα ρωτώντας τον εάν το είχε να γίνει ο Αχιλλέας της μυθολογίας μας. Να όμως που μια ημέρα γύρισε στο σπίτι με μια ελαφίνα (ζαρκάδι μάλλον) και εγώ έσκασα από το κακό μου (με την καλή έννοια) που με έβαλε κάτω ο μικρός αδελφός μου. Όπως καταλαβαίνετε άρχισε και με έτρωγε το σαράκι και μου μπήκε το μικρόβιο να μάθω και εγώ να ρίχνω με αυτό το ρημάδι για να μην πέφτω πίσω από τον μικρό. Άρχισα τις δοκιμές, με την σκοποβολή τα κατάφερα αρκετά καλά, αλλά ρε παιδιά λόγω τιμής δεν ξέρετε τι πάει να πει να μένεις ακίνητος σε ένα δέντρο η μια σκαλωσιά μέχρι το μεσημέρι και να μην μπορείς ούτε προς νερού σου να πας και αυτό γιατί η καλύτερη άμυνα των ζωών στο δάσος είναι η όσφρηση τους πρώτα και μετά η όραση. Τα παράτησα και επέστρεψα για πολύ καιρό πάλι στο αγαπημένο μου πατροπαράδοτο πουλοκυνήγι και έκανα και πολλές (περισσότερες τώρα από την Ελλάδα) φορές παρέα με τον μακαρίτη τον πατερά μου. Ωραία και όμορφα κυλούσε η ζωή, και εγώ που κάνω και τον εξυπνάκια (το παραδέχομαι, πρώτον στάδιο θεραπείας) δεν μπορούσα να προμηνήσω ποσό καλύτερη θα γινόταν η κυνηγετική μου ζωή. Μην βιάζεστε μπαίνω στο ψητό!!!

Αφού αλλάξαμε μαγαζιά 3-4 φορές αποκτήσαμε κόποις γονέων ένα μεγαλύτερο μπαρ-ρέστοραν οικογενειακού τύπου, και σίγουρα στυλ Ελληνικού. Κάθε Παρασκευή βραδύ ερχόταν μια καλή παρέα από κάπου 20 άτομα που γινότανε στουπί αλλά ποτέ δεν φωνάζανε ούτε πειράζανε κανέναν και έκαναν παρέα με όλων τον κόσμο. Οι Αμερικανοί ως επί το πλείστον δεν είναι ανοιχτοί χαρακτήρες, εκτός και σε γνωρίζουν καιρό. Φυσικά ο κάθε κανόνας έχει και τις εξαιρέσεις του, δεν γενικολογώ αλλά ζω εδώ από το 1972 και έχω ζήσει σε τρεις χώρες και πάει σε πολλά κράτη και μπορώ τουλάχιστον κα κάνω αυτήν την διάγνωση εάν μου επιτρέπετε. Λοιπόν, που λέτε αυτοί οι μάγκες και οι μάγκισες κάνανε το κέφι τους όπως σας είπα αλλά άρχισαν και με ρωτούσανε εάν κυνηγώ, εάν έχω κότσια (εάν είμαι τολμηρός), εάν έχω ποτέ κυνηγήσει με τόξο κλπ. Ποτέ όμως δεν μου έλεγαν γιατί μου κάνανε αυτήν την ... ανάκριση. Αλλά και εγώ ο εξυπνάκιας ποτέ δεν τους ρώτησα, για να είμαι διακριτικός. Μια ημέρα μου είπε ο ένας που φαίνονταν από της πράξεις του σαν αρχηγός της καλής αυτής ... συμμορίας ότι θέλει να μου μιλήσει, και με πολύ σοβαρό ύφος. Ωχ Παναγίτσα μου- άρχισα να τρέμω και αισθάνθηκα το ίδιο σαν να με στείλανε στον Γυμνασιάρχη. Αυτό το αισθάνθηκα μονό όταν έκανα κοπάνα στο Γυμνάσιο στο Αγρίνιο όταν έπαιζε ο Παναθηναϊκός εναντίον του Παναιτωλικού Αγρινίου το 1971 μόλις είχε γυρίσει από το Γουεμπλει.

Καλά ρε παιδιά τώρα μπαίνω στο ψητό αμέσως, μην σπρώχνετε!!! Κανονίσαμε με αυτόν και ήρθε και μου είπε ότι είναι αρχηγός μιας παρέας που κυνήγα μαύρες αρκούδες στο Οντάριο του Καναδά με τόξο στα τρία μέτρα! Τι;;;; Ήθελε να ξέρει εάν μπορούσαν να κανονίσουν να κάνουν τις εβδομαδιαίες συναντήσεις τους πριν φύγουν για τον Καναδά στο μαγαζί και ποια ώρα ήταν κατάλληλη για να μην διακοπεί η κανονική λειτουργία του μαγαζιού και των πελατών !!! Κανονίσαμε και μου είπε ότι εάν θέλω να παραβρεθώ και να ακούσω για να μάθω ίσως κάτι ότι θα μπορούσα να καθίσω μαζί τους. Αυτό και έγινε, πολλές φορές να είναι καλά η μάνα μου που μου έκανε πλάτες και έκανε αυτή όλες τις δουλειές. Τρελάθηκα που λέτε με αυτά που άκουγα και αφού πήγαν με το καλό και γυρίσανε και φέρανε πίσω φωτογραφίες. Μέσα μου δεν άναψε απλώς μια φωτιά πόθου αλλά μια πυρκαγιά που δεν εξηγείται με λόγια ... μονό αυτοί που το παίρνανε το καταλαβαίνουνε. Δεν μου χρειάσθηκε κάτι παραπανίσιο, ρώτησα πως και που εκπαιδεύονται πριν πάνε για να κάνω παρέα μαζί τους. Αυτό και με ευχαριστούσε αλλά σαν επαγγελματίας ήταν και καλό γιατί μονό στο δικό μας μαγαζί ερχόταν η παρέα. Ο.Κ. αγόρασα ένα τόξο με τροχούς και άρχισα και πάλι την εξάσκηση. Θα σας πω κάτι τώρα το οποίο ίσως σας τρομάξει αλλά μπορεί και να φανταστείτε ότι είμαι τρελός και τα παραλέω για να σας εκπλήξω. Στο τέλος της ... βασικής αυτής εκπαίδευσης, οι μάγκες διαλέγουν ποιος είναι έτοιμος με ένα διαγωνισμό που θα ζήλευε ως και ο Ρομπέν των Δασών. Στα δέκα βήματα βάζουνε πέντε Αμερικανικές δεκάρες και σκοπεύει ο καθένας με 5 βέλη. Εάν δεν τα χτυπήσεις και τα πέντε, δεν σου επιτρέπουν να πας κυνήγι μαζί τους. Έτσι είναι πάντα σίγουροι από την ικανότητα του κάθε ατόμου να χτυπήσει την αρκούδα μέσα στην καρδιά και μονό. Μέσα σε όλα αυτά τα ... εκπαιδεύματα η ίσως και παιδέματα μαθαίνει κάποιος πολλά. Πάντως μέσα στην κουβέντα είναι το γεγονός ότι μετά από ένα κυνήγι αρκούδας με τόξο εκεί ο κυνηγός γίνεται καλύτερος κυνηγός και στα ελάφια. Πάντως εγώ όταν ακούω κάτι τέτοια είμαι ... εντάξει πέστε με άπιστο Θωμά, τουλάχιστον μέχρι να το δουν τα μάτια μου. Εντάξει το πέρασα, το πιστεύω και το υποστηρίζω και εγώ τώρα. Λοιπόν μετά από 4 χρόνια κυνηγώντας με αυτήν την παρέα και σκοτώνοντας αρκούδες κάθε φορά που πήγα στο Οντάριο, γύρισα και κάποιος τον οποίο γνώριζα με κάλεσε να πάω με το τόξο για ελάφια (ζαρκάδια) μαζί του. Εσείς ρε παιδιά πόσες φορές καθίσατε σε παρέα και ακούγατε άλλους να λένε ότι πέσανε πάνω σε θηράματα στραβά και αναρωτηθήκατε γιατί κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει ποτέ σε εμάς; Έτσι έλεγα και εγώ κάποτε μέχρι που πήγα σε αυτό το μέρος για ελάφια με τα δυο παιδιά φίλους μου.

Αφού καμουφλαρίσαμε τα μούτρα μας στον καθρέφτη του αυτοκίνητου αρχίσαμε και κάναμε την διαδρομή του 1 1/2 χιλιομέτρου περίπου μόνο με το φως του φεγγαριού. Είχαμε συνεννοηθεί ότι δεν θα μιλήσουμε καθόλου μόλις αρχίσουμε το περπάτημα και αφού μπούμε στο δάσος. Αφού περιπατούσαμε σιγά σιγά και αθόρυβα ο φίλος μου είπε ότι θα με βάλει σε ένα ξύλινο στασίδι με τριχιά δεμένη με κόμπους για σκάλα. Λοιπόν όπως σιγά περπατούσαμε για να μην αναστατώσουμε την περιοχή, μου έκανε νόημα με το χέρι να σταματήσω πάνω σε έναν λοφίσκο. Σταμάτησα και μου έκανε σινιάλο να πάω κοντά του γονατιστά. Χωρίς κουβέντα μου έδειξε με το δάκτυλο του την ξύλινη πλατφόρμα που έπρεπε να ανέβω. Μου έκανε με το χέρι καλή τύχη και την έφυγε. Εγώ τον άφησα να απομακρυνθεί λίγο και κατέβηκα τον κατήφορο σιγά-σιγά. Προσπάθησα η το δυνατόν να μην κάνω θόρυβο. Πέρασα το μικρό ρυάκι που ανάβλυζε νερό και δεν είχε ακόμη παγώσει μιας και ήταν ημέρα εκλογών η οποία είναι πάντοτε η πρώτη Τρίτη του Νοεμβρίου στις ΗΠΑ. Στα μυαλό μου σκεφτόμουνα ότι ήλπιζα να μην με πιάσει ... από τον πολύ Ελληνικό καφέ που ήπια, να είναι καλά η σύζυγος. Μόλις έφτασα εκεί που νόμιζα πως σχεδόν έπρεπε να είναι η πλατφόρμα και κοίταξα στον ουρανό να την δω μέσα απ’ τα κλαδιά που είχαν ρίξει όλα τα φύλλα τους τότε, ωχ Παναγίτσα μου! Μάλλον την πέρασα και επειδή είμαι πολύ αποφασιστικός άνθρωπος αποφάσισα να μην γυρίσω πίσω και να μείνω όρθιος δίπλα σε ένα χονδρό δένδρο που ήταν δίπλα μου. Καθάρισα λοιπόν τα φύλλα από κάτω εκεί που θα στεκόμουνα έβαλα το τόξο μου, το όπλισα με ένα βέλος και το έστησα στον κορμό του δένδρου έβαλα σπρέι πάνω μου πάλι ένα χημικό που σβήνει την ανθρώπινη μυρωδιά μέχρι ενός σημείου, έκλεισα το φερμουάρ της φόρμας μου, έβαλα την μάσκα και τα γάντια μου, και άρχισα να προετοιμάζομαι ψυχολογικά για το τι έμελε να συμβεί. Δεν πρόλαβα να καλοσκεφτώ και ακούω πίσω δεξιά μου ελαφρά πατήματα στα ξερά φύλλα. Καταπιά την γλωσσά μου, η καρδιά μου άρχισε να χτυπά σαν μηχανή φόρμουλας και τα πόδια μου άρχισαν να τρέμουν. Οι πατημασιές συνεχίστηκαν πίσω μου ενώ πότε πότε σταματούσαν. Θυμήθηκα που μου είχε πει ο Μπραιαν ότι υπάρχουν πολλές βερβέρες και αυτόν τον καιρό μαζεύουν βελανιδιά και τα αποθηκεύουν στην φωλιά τους να μην τρομάξω για το τίποτα ... Αυτή η σκέψη όμως δεν μπόρεσε να με καλμάρει αφού ο θόρυβος συνέχιζε πίσω μου σιγά σιγά και προς τα αριστερά μου.

Δεν μπορώ να σας περιγράψω το πόσο ζαλίστηκα προσπαθώντας να στρίψω τα μάτια μου χωρίς να γυρίσω, νομίζω ότι για καιρό από τότε ίσως να αλληθώρισα. Αφού μου ήρθε τόσο ζαλάδα, έκλεισα τα μάτια, πήρα κάνα-δυο σιγανές αναπνοές αλλά βαθιές και όταν εξέπλευσα άνοιξα τα μάτια μου. Παναγιά μου- ένα θηρίο αρσενικό ελάφι στέκονταν αριστερά μου σε ένα μικρό μονοπάτι. Μύριζε το μονοπάτι και μετά γύριζε το πάνω του χείλι προς την μύτη να το μυρίσει καλύτερα. Βλέπετε αυτήν την εποχή είναι που ζευγαρώνονται τα ελάφια και τα θηλυκά αφήνουν μια μικρή οσμή στο έδαφος που μόνο τα αρσενικά αναγνωρίζουν για το πότε είναι έτοιμα για ζευγάρωμα. Στο μυαλό μου ήρθε η σκέψη ότι θα τον φάει και αυτόν αυτό που τρώει τα περισσότερα αρσενικά του ανθρωπίνου φύλου!!! Προσπάθησα να καλμάρω αλλά που στα τρία μέτρα ελάφαρος ... αφού δεν έσκασε η καρδιά μου τότε δεν νομίζω να έχει ανάγκη από ταχυπαλμία πότε της. Έκλεισα τα μάτια μου και προσπάθησα να ξανά -ανασάνω αλλά ... καλά τρέχα γύρευε αυτοσυγκράτηση. Άνοιξα τα μάτια μου έτοιμος με το τόξο στο χέρι και το οποίο δεν θυμάμαι πως το ανέβασα και κοίταξα να δω το θύμα μου μια τελευταία φορά. Εξαφανίσθηκε, ούτε θόρυβο ούτε τρέξιμο ούτε τίποτα φτου να πάρει η οργή! Όπως σκεφτόμουνα πως θα εξηγούσα (πως θα έλεγα ψέματα) για το ότι έχασα την ψυχραιμία μου στα παιδιά που κυνηγούσαμε μαζί, κοιτάζω πίσω από ένα θηρίο δέντρο μπροστά μου και είδα να φαίνεται το μπροστινό δεξιό γόνατο του. Αμέσως τράβηξα το συρματόσχοινο πίσω και σημάδεψα προς την κατεύθυνση του. Φτου ρε παιδί μου- Ήταν ένα θηρίο κλωνάρι ακριβώς μεταξύ εμένα και του ελαφιού και έπρεπε να λυγίσω τα πόδια μου και σχεδόν να γονατίσω. Ο ελάφαρος που λέτε έκανε ένα βήμα μπροστά και τότε σημάδεψα ανάλογα με το πως ήταν τοποθετημένος την καρδιά του, στα 5 μέτρα το πολύ. Το μόνο που άκουσα όταν έφαγε το βέλος ήταν όταν έσπασε το πλευρό του και καρφώθηκε μέσα του. Έτρεξε σχεδόν 20 μέτρα και σταμάτησε, κοίταξε πίσω από την αριστερή του πλευρά να δει τι ήταν αυτός ο θόρυβος και έπεσε ξερός. Εάν νομίσετε ότι εδώ τελείωσαν τα βάσανα και η αποστολή μου μάλλον λάθος κάνετε. Πάντως αφού είδα το ελάφι να πέφτει νεκρό, ευχαριστημένος από την απόδοση μου και το γεγονός ότι δεν υπέφερε καθόλου, άρχισαν τα πόδια μου να τρέμουν για 1Ο λεφτά ανεξέλεγκτα. Ο φίλος μου που ήταν κάπου 75 μέτρα μακριά μου, μου ψιθύρισε να σταματήσω να κάνω θόρυβο γιατί άρχισαν να κινούνται τα ελάφια. Του ψιθύρισα να κατεβεί από την σκαλωσιά γιατί μόλις είχα χτυπήσει τον έλαφο που είχε την υπομονή να κυνηγά 2 χρόνια. Με παρακάλεσε να αφήσω τα αστεία αλλά μόλις άκουσε να κλείνω το φερμουάρ της θήκης μου, κατασκοτώθηκε να κατεβεί και να έρθει τρέχοντας κοντά μου. Αμέσως μου είπε Ελπίζω να μην κάνεις αστεία γιατί τώρα είναι η ώρα που κινούνται τα ελάφια, αν με κατέβασες τζάμπα, δεν θα σου ξαναμιλήσω πότε. Του έδειξα τότε εκεί που στέκονταν το ελάφι όταν του έριξα το βέλος και μόλις είδε το αίμα τρελάθηκε και άρχισε να χαμογελάει από το ένα αυτί ως το άλλο- Ρε μπαγάσα Έλληνα, μου είπε, έκανες καλή δουλειά , γιατί το αίμα αυτό είναι σίγουρα από εσωτερική αιμορραγία αρτηρίας. Προς τα που πήγε το ελάφι;

Πάλι θα σας κάνω να περιμένετε και ίσως να σκεφτείτε κακές σκέψεις για μένα. Ο ένας φίλος που ήρθε αμέσως λέγονταν Τζεφ- την προηγούμενη εβδομάδα που είπε ότι λάβωσε μια ελαφίνα που είχε και ένα μικρό μαζί της αλλά δεν μπορούσε να την βρει. Λόγω στρατιωτικής μου εμπειρίας του είχα πει ότι κάποτε θα τον μάθαινα πως να ανιχνεύει. Λοιπόν αφού του έδειξα λίγα πράγματα τώρα που συνήλθα από το πολύ τρεμούλιασμα, το πήγα βήμα βήμα προς το ελάφι μου, δίνοντας του τι πρέπει να ψάχνει και να αναζητά όταν βρίσκεται σε τέτοιες περιπτώσεις. Συνάδελφοι δεν θα φανταστείτε την χαρά του όταν έφτασε στο ελάφι που είχε καταλήξει, πέφτοντας πίσω να πέσει μέσα στο ρυάκι/ρεματάκι. Αυτός μάλλον χάρηκε και πιο πολύ από εμένα- συνάδελφος και φίλος στ αλήθεια! Εντάξει, με βοήθησε και το ανεβάσαμε σε ένα σημείο στο οποίο θα μπορούσα να φέρω το φορτηγάκι μου (αγροτικό) και αφού το ξεκοίλιασα πετώντας τα άχρηστα εντόσθια, και κρατώντας την καρδιά και το συκώτι του, το φορτώσαμε. Αφήσαμε το αμάξι εκεί στην άκρη και τον ρώτησα που, πως και πότε χτύπησε την ελαφίνα που μου είπε ότι είχε περάσει μια εβδομάδα από τότε που τις έριξε.

Ακούγοντας με προσεκτικά και με αργές κινήσεις, μιας και ο άλλος της παρέας κυνηγούσε ακόμη, αρχίσαμε να ψάχνουμε το δικό του θύμα. Σε 1Ο λεπτά έφτασα με εκεί που αυτή είχε ξεψυχήσει και φυσικά είχαν αρχίσει να την τρώνε τα τρωκτικά. Του φάνηκε παράξενο ότι μετά από μια εβδομάδα, και με λίγες λεπτομέρειες μπορέσαμε να την βρούμε. Τέλος πάντων, φτάσαμε πάνω εκεί που ήταν και ο Μπραιαν, και του είπε ο Τζεφ ότι σκότωσα το ελάφι. Το παιδί στην αρχή δεν μας πίστεψε αλλά πήδηξε από το δέντρο ουρλιάζοντας από την χαρά του. Έτσι είναι εδώ οι περισσότεροι αγνοί οικοδεσπότες. Αφού μαζέψαμε όλα τα σύνεργα μας μπήκαμε στο φορτηγάκι και πήγαμε πίσω στο σπίτι του. Αμέσως μας καλοδέχτηκε ο πατέρας του και η υπόλοιπη οικογένεια και η χαρά τους ήταν ειλικρινά απερίγραπτη, βγάλαμε φωτογραφίες και οι γυναίκες ετοιμάσανε πρωινό. Αφού τελειώσαμε και ευχαρίστησα τους οικοδεσπότες πήγα κατευθείαν στο μαγαζί μας που ήτανε το πολύ 10 λεπτά μακριά και έδειξα το ελάφι στους γονείς μου.

Μόλις έφτασα στο μαγαζί έπιασε μια μπόρα, λες και ο Θεός περίμενε να φθάσω και μετά άνοιξαν οι ουρανοί. Ελπίζω να σας έδωσα μια εικόνα από μια περιπέτεια μου (πιστέψατε με, περιπέτεια ήτανε) να ευχαριστηθείτε και εσείς νοερά μαζί μου. Μερικές φορές οι καλύτερες στιγμές μας σαν φυσιολάτρες είναι οι ωραίες αναμνήσεις. Αλλά θα μου πείτε, καλέ ρε Γιάννη, και η Θεά Τύχη;

Πήρα όρκο εκείνη την ημέρα ότι δεν ξαναλέω τίποτα και αφού ήτανε με το μέρος μου τώρα είμαι ευτυχής και τυχεράκιας. Πάντως την κάλεσα να φάμε μαζί στιφάδο αλλά δεν εμφανίσθηκε. Η παρέα των αρκούδα-κυνηγών πάντως γλύφει ακόμη τα δάχτυλα της.

Αχ, αυτό το μαγείρεμα την μάνας!!!

Φυσικώς μαρκαρισμένα άτομα της ορεινής πέρδικας

(Alectoris graeca graeca),

στην Ελλάδα.

Έχουμε σήμερα την χαρά να δημοσιεύουμε μια εξαιρετικού επιστημονικού ενδιαφέροντος μελέτη του Dr Ν. Μάνιου, η οποία αναφέρεται στα φυσικώς μαρκαρισμένα άτομα ορεινής πέρδικας στην χώρα μας. Μια μελέτη η οποία παρουσιάστηκε στο Διεθνές Συνέδριο Θηραματοβιολόγων στην Κύπρο, αλλά και στο επιστημονικό περιοδικό Europeans journal of wild life research.

Είναι πραγματική ευτυχία για την χώρα μας να διαθέτει επιστήμονες όπως τον κο Ν. Μάνιος τον οποίο και για ακόμα μια φορά θα ήθελα και προσωπικά να ευχαριστήσω.

Ο υπεύθυνος ύλης

Τσομώκος Διομήδης

Εισαγωγή

Η πετροπέρδικα (graeca graeca Alectoris) είναι ένα επιδημητικό είδος με σημαντική θηραματική αξία. Απαντά στην ηπειρωτική χώρα (εκτός από τη Θράκη), στα Επτάνησα καθώς επίσης και στα Κύθηρα.

Μέχρι σήμερα, οι μόνες πληροφορίες που είχαμε σχετικά με την πετροπέρδικα στην Ελλάδα προέρχονται από Watson (1962), Papaevagelou (1979), Vavalekas et al (1993) και τον Mittelungen (1991).

Εντούτοις, κανένα στοιχείο δεν είναι διαθέσιμο στην Ελλάδα για την περιοχή ενδημίας του είδους, οι σχετικές πληροφορίες για τα υποείδη που βρίσκονται στην κεντρική Ευρώπη αναφέρονται από τους Menzdof (1976, 1982), Glutz (1973), Sara (1989), Bernard (1984, 1986, 1991, 1992, 1994).

Το φυσικό μαρκάρισμα έχει χρησιμοποιηθεί με τα πολύ καλά αποτελέσματα ως διαφοροποιητικό χαρακτηριστικό μεταξύ των ατόμων των μελετημένων πληθυσμών θηλαστικών και πουλιών από ορισμένους ερευνητές. Μερικά είδη πουλιών έχουν συγκεκριμένα ευπροσδιόριστα σημάδια, τα οποία καθιστούν την αναγνώριση πιθανή χωρίς την ανάγκη ενός τεχνητού μαρκαρίσματος Bibby et al (1997). Τα σχέδια του ράμφους ενός είδους κύκνων είναι ένα κλασικό παράδειγμα Scott (1981). Κατά τη διάρκεια της παρατήρησης των ζευγαριών της ορεινής πέρδικας και της καταγραφής των καθημερινών δραστηριοτήτων τους κατά τη διάρκεια των μελετών του πρώτου συντάκτη μερικά άτομα, παρατηρήθηκαν για να έχουν τα μαύρα στίγματα στο στήθος τους. Αυτά τα στίγματα είχαν μια πολύ χαρακτηριστική μορφή και διάταξη απολύτως διαφορετική για κάθε άτομο.

Μέθοδοι

Την άνοιξη του 2001, συνολικά 207 αιχμάλωτα άτομα ορεινής πέρδικας ελέγχθηκαν σχετικά με την ύπαρξη μαύρων στιγμάτων στο στήθος (φωτογραφία 1 και 2).

Φωτογραφία 1

φωτογραφία 2.

Τα άτομα τα οποία έφεραν στίγματα φωτογραφήθηκαν και σημάνθηκαν με δακτυλίδι στο πόδι για περαιτέρω παρατήρηση.

Προκειμένου να καθοριστεί η γεωγραφική κατανομή αυτού του ιδιαίτερου χαρακτηριστικού, εξετάστηκαν 93 άτομα από τις διαφορετικές περιοχές κυνηγιού της Ελλάδας.

Η παρατήρηση των άγριων πουλιών πραγματοποιήθηκε στις κοινότητες Μαλουνίου και Δεσφίνας των Νομών Θεσπρωτίας και Φωκίδας αντίστοιχα.

Η παρατήρηση των άγριων πουλιών πραγματοποιήθηκε με τη βοήθεια ισχυρών διοπτρών 20x60 ή με τηλεσκόπιο 60x.

Για κάθε φυσικώς μαρκαρισμένο άτομο που ανιχνεύθηκε στις 2 περιοχές μελέτης, δημιουργούνταν ένα σχήμα των μαύρων στιγμάτων ή φωτογραφίζονταν με τη βοήθεια ισχυρού τηλεφακού.

Αποτελέσματα

Από συνολικά 207 αιχμάλωτα άτομα τα οποία εξετάστηκαν, τα 14 (6,7%) έφεραν τα στίγματα, 9 από αυτά ήταν θηλυκά ενώ 5 ήταν αρσενικά (πίνακας 1).

Μετά την ετήσια αλλαγή του φτερώματος, η διάταξη και μορφή των μαύρων στιγμάτων παρέμειναν σχεδόν οι ίδιες καθιστώντας τα πτηνά αναγνωρίσιμα ακόμα και μετά την αλλαγή του φτερώματος τους. Κατά τη διάρκεια της αλλαγής του φτερώματος, η γενική διάταξη των στιγμάτων δεν παρέμεινε η ίδια. Αυτό πραγματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια του Ιουνίου και του Ιουλίου όταν λαμβάνει χώρα η αλλαγή του φτερώματος. Σε συνολικά 91 θηρευμένα άτομα που ελέγχθηκαν, τα μαύρα στίγματα βρέθηκαν σε 11 (12%).

Κατά την διάρκεια της έρευνας πεδίου, εντοπίστηκαν και παρατηρήθηκαν 4 αρσενικά και 3 θηλυκά άτομα. Ενώ καταγράφηκαν οι μετακινήσεις τους κατά τη διάρκεια του έτους, καθώς επίσης και η περιοχή ενδημίας τους.

Συζήτηση

Τα φυσικά χαρακτηρισμένα άτομα μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να καθοριστεί η περιοχή ενδημίας τους και πιθανώς η διάρκεια ζωής τους. Η εύρεση, ορισμένων φυσικώς μαρκαρισμένων ατόμων σε μια περιοχή όπου διεξάγεται έρευνα για τον προσδιορισμό της περιοχής ενδημίας, μπορεί να μειώσει και το χρόνο και τις δαπάνες που απαιτούνται για τη σύλληψη των άγριων ατόμων. Αυτή η σύλληψη συνήθως στοχεύει στην τοποθέτηση ραδιοπομπών στα πτηνά. Επιπλέον, η τοποθέτηση ραδιοπομπών φαίνεται να έχει μια μεγάλη επίδραση στα πουλιά, ειδικά κατά τη διάρκεια των πρώτων ημερών. Σε μια έρευνα σε υβρίδια μεταξύ ορεινής και κοκκινοπόδαρης πέρδικας στις γαλλικές Άλπεις, εννέα τοις εκατό των ραδιο-σημανθέντων πουλιών πέθαναν μέσα στις πρώτες (4) ημέρες μετά από τη σύλληψη (Bernard-Laurent 1989). Τα ραδιοσημανθέντα πουλιά μπορούν να είναι πιο τρωτά κατά τη διάρκεια της πρώτης εβδομάδας μετά από τη σύλληψη (Boag 1972). Το μόνο μειονέκτημα σχετικά με την ανίχνευση των φυσικά χαρακτηρισμένων ατόμων είναι ότι πρέπει να πραγματοποιηθεί σε ρεματιές όπου υπάρχει αρκετό οπτικό πεδίο για την παρατήρηση. Αφ' ετέρου, τα πουλιά δεν μπορούν να παρατηρηθούν όταν κινούνται στις κορυφές όπου δεν υπάρχει καμία δυνατότητα παρατήρησης μέσω των διοπτρών.

ΠΙΝΑΚΑΣ 1. Ποσοστό εμφάνισης των μαύρων στιγμάτων

Εξετασθέντα

Σύνολο

Φυσικώς μαρκαρισμένα

(Ν)

(%)

εκτρεφόμενα

207

14

6,7

θηρευμένα

91

11

12

Το αυξημένο ποσοστό (12%) μαρκαρισμένων ατόμων που καταγράφεται στα θηρευθέντα άτομα οφείλεται πιθανώς στο γεγονός ότι σε μερικές περιπτώσεις υπάρχουν στίγματα στα εσωτερικά φτερά, τα οποία δεν είναι ορατά υπό φυσιολογικές συνθήκες και τα οποία καθίστανται ορατά τον χειρισμό των πουλιών από τον κυνηγό ή τον κυνηγετικό σκύλο.

ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣ

Εκφράζονται ευχαριστίες στην Δ ΚΟΣΕ για χρηματοδότηση της παρουσίασης της συγκεκριμένης εργασίας στο Διεθνές Συνέδριο Θηραματοβιολόγων στην Κύπρο.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

BIBBY, J. C., Burgess, N. D, Hill, D. A, 1997: Bird Cencus Techiques, Academic Press, London.

BOAG, D. A.1972. Effect of radio packages on behavior of red grouse. J. Wildl. Manage. 36: 511-518.

SCOTT, P. 1981: Variation of bill-Markings of Migrant Swans Wintering in Britain. The Wildfowl Trust, Slimbidge.

BERNARD-LAURENT, A., 1990: Mortality factors and survival rates of hybrid partridge in the French Alps. – Trans. 19th IUGB Congress, Trondheim 1989, Norvege, Vol 1.

GOSSOW, H., HAFNER, F., PSEINER-PETRJANOS, S., VONKILCH, G., VATZINGER, G., 1992: The status of grey partridge (perdix perdix) and rock partridge (alectoris graeca) populations in relation to human land use in Austria : a review. Gibier Faune Sauvage Volume 9 Decembre 1992 p. 515-521.

MITTELUNGEN, K., 1991: Brutperiode des Steinhuhns (Alectoris graeca) in Griechenland. J.Orn. 132, 1991:S. 218-219.

SARA M. 1989: Density and biology of the rock partridge Alectoris graeca whitakeri in Sicily (Italy). - Boll. Zool., 56: 151-157.

VAVALEKAS, K., THOMAIDES C., PAPAEVANGELLOU E., PAPAGEORGIOU N. 1993: Nesting biology of the Rock Partridge Alectoris graeca graeca in northern Greece. - Acta Orn.,28 : 97-101.

WATSON, E., 1961: Three sibling species of Alectoris partridge. Ibis 104:353-367.

Κιρκίρι

(Anas crecca)

Βασίλειο: Animalia

Συνομοταξία: Chordata

Υποσυνομοταξία: Aves

Κλάση: Vertebrata

Τάξη: Anseriformes Οικογένεια: Anatidae

Γένος: Anas

Είδος: Anas crecca

Το Κιρκίρι είναι ένα από τα μικρότερα πολύ όμορφα και πλέον διαδεδομένα είδη αγριόπαπιας που σε αρκετά μεγάλους αριθμούς επισκέπτονται την χώρα μας. Οι ονομασίες του κατά τόπους ποικίλουν και ενδεικτικά θα μπορούσαμε να αναφέρουμε μερικές από αυτές όπως γελατζούλι, γερατζούλι, ζαμπούρι, κακανάρι, καρκαμπάς, μικροπάπι, σγατζούρι, σορσορόλι, φασκάς, γατζίδι, γεροντάκι, ζαριόνι, ζαροπάπι, καρκαρίδι, κολοβούτι, μπεχράκι, μπεχρί, παπιόνι, παπίρι, μπέχρο, μικρόπαπια, κ.α

Γεωγραφική εξάπλωση

Τα Κιρκίρια είναι εν μέρει μεταναστευτικό είδος αλλά στο μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης απαντάται σχεδόν όλο το χρόνο, έχουν όμως μια αρκετά μεγάλης γεωγραφική εξάπλωση και απαντώνται πέρα από την Ευρώπη, στην Ασία, την Αφρική, τη δυτική και Βόρεια Αμερική και την Αλάσκα.

Το χειμώνα οι διάφοροι πληθυσμοί τους μεταναστεύουν προς τον νότο σε περιοχές κυρίως της βορειοανατολικής Αφρικής, του Μεξικού και στα νότια της Βόρειας Αμερικής.

Γενικά θα λέγαμε ότι τα περισσότερα από τα πουλιά του είδους αναπαράγονται στα βόρεια γεωγραφικά πλάτη και μεταναστεύουν προς τον νότος κατά τη διάρκεια του χειμώνα.

Περιγραφή

Το Κιρκίρι είναι μια από τις μικρότερες αγριόπαπιες. Έχει μήκος 31- 49cm, ενώ το άνοιγμα φτερών της κυμαίνεται από 55 έως 60εκατ. Το βάρος ενός Κιρκιριού είναι κατά μέσω όρο τα 320g (από 140-500γρ) Τα κιρκίρια, όπως και ένα μεγάλο μέρος των αγριόπαπιων παρουσιάζουν σεξουαλικό διμορφισμό, δηλαδή υπάρχει μορφολογική διαφορά μεταξύ αρσενικών και θηλυκών.

Στα αρσενικά το κεφάλι και ο λαιμός είναι χρώματος κοκκινωπό καφέ ενώ το πλέον χαρακτηριστικό του αρσενικού Κιρκιριού είναι ένα βαθύ πράσινο ιριδίζον μπάλωμα που έχει στο στις πλευρές του κεφαλιού του και το οποίο ξεκίνα από το μάτι φτάνοντας ως την βάση σχεδόν του αυχένα του.

Το επάνω μέρος του σώματος του, είναι σκούρου καφετί χρώματος όπως και τα φτερά του στα οποία όμως υπάρχει ένα φωτεινό πράσινο μπάλωμα περιτριγυρισμένο από με μια λευκή ράβδωση πάνω από αυτό και ένα σκούρο μαύρο μπάλωμα προς το εξωτερικό μέρος τους. Το κάτω μέρος του Κιρκιριού είναι υπόλευκου χρώματος όπως και το στήθος του το οποίο όμως είναι διάστικτο με μαύρα και γκριζωπά στίγματα.

Η ουρά του είναι και αυτή σκούρου καφετί χρώματος ανάλογο με τα επάνω μέρος του σώματος του ενώ τα ακριανά φτερά της είναι ανοιχτού κίτρινου χρώματος. Το ράμφος του είναι μικρό στενό και μαύρου χρώματος.

Το θηλυκό έχει ένα γενικότερο σκούρο καφετί χρωματισμό, με το στήθος και τον λαιμό ελαφρώς ανοιχτότερου χρώματος ενώ και το θηλυκό έχει ένα ανάλογα με το αρσενικό χρωματικά μπαλώματα στις φτερούγες του.

Αναπαραγωγή

Η αναπαραγωγική περίοδο των Κιρκίριων αρχίζει μεταξύ του Σεπτεμβρίου και του Νοεμβρίου όπου ξεκινά και μια σειρά από ερωτικές εκδηλώσεις μεταξύ τους. Κάθε χειμώνα σχηματίζουν μονογαμικά ζευγάρια αν και τα αρσενικά κατά την περίοδο αναπαραγωγής τους θα προσπαθήσουν να επιδείξουν μια περισσότερο πολυγαμική συμπεριφορά ακόμα και όταν θα έχουν πλέον βρει το μόνιμο ταίρι τους κάτι το οποίο δεν συμβαίνει στα μοναχικά αρσενικά. Η φωλιά χτίζεται από το θηλυκό και είναι πολύ καλά κρυμμένη στην πυκνή βλάστηση σχεδόν αόρατη και με πολύ μικρή και καλά κρυμμένη την είσοδο της. Τα αρσενικά θα τα επιβλέπουν τα θηλυκά ως και τις πρώτες ημέρες εναπόθεσης των αυγών γύρω τον Μάιο, ανάλογα με τον καιρό και τη θερμοκρασία. Τότε το θηλυκό θα γεννήσει 5-10 αυγά γεννώντας συνήθως ένα ανά ημέρα. Τα αυγά έχουν φλεγμονώδες λευκό χρώμα. Το αρσενικό εγκαταλείπει το θηλυκό, το οποίο πρέπει να επωάσει και να φροντίσει για τους νεοσσούς μόνο του. Η επώαση διαρκεί από 21 ως 23 ημέρες, και απορροφά σχεδόν τα τρία τέταρτα του χρόνου του θηλυκού, ενώ ο υπόλοιπος χρόνος αναλώνεται σε μετακινήσεις για εύρεση τροφής. Οι νεοσσοί μετά την εκκόλαψη τους είναι πιο ευαίσθητοι στο κρύο απ’ ότι άλλα είδη παπιών και η μητέρα τους πρέπει να τα προστατεύσει από το κρύο κατά το διάστημα της επώασης τους. Η ανάπτυξη τους είναι αρκετά γρήγορη και διαρκεί περίπου 35 ημέρες τότε η μητέρα θα οδηγήσει τα μικρά της στο νερό για να τα μάθει να τρέφονται και να προστατεύονται από τους εχθρούς τους.

Συμπεριφορά

Τα κιρκίρια είναι γρήγορα, και πολύ ευκίνητα παπιά κατά την πτήση τους. Απαντώνται σε μικρές ομάδες, αλλά μπορούν ειδικά κατά τη διάρκεια της μετανάστευσης να τις συναντήσουμε και σε αρκετά μεγαλύτερα σμήνη. Μεταναστεύουν κινούμενα κυρίως τη νύχτα σε μεγάλες ομάδες μέχρι μερικές εκατοντάδες παπιά. Είναι δε η μόνη πάπια που είναι γνωστή για τις ιδιόμορφες κραυγές της κατά την πτήση της.

Το κιρκίρι είναι επίσης μεταξύ των γρηγορότερων φτερωτών θηραμάτων με εξαιρετικές ικανότητες ελιγμών αλλά και ικανότατος κολυμβητής και άριστος δύτης, αν και βουτά σπάνια εκτός από τις περιπτώσεις που προσπαθεί να αποφύγει τους διώκτες του. Είναι επίσης πολύ γρήγορό στα πόδια έχοντας την δυνατότητα να περπατά αλλά και να τρέχει πολύ καλά, ακόμη και για αρκετά μεγάλες αποστάσεις. Όταν τρομάξει είναι σε θέση να απογειωθεί από το νερό παρά πολύ γρήγορα.

Δεν βουτούν για να αναζητήσουν την τροφή τους παρά μόνο όπως και παραπάνω αναφέραμε για να κρυφτούν από τους διάφορους διώκτες τους.

Τα αρσενικά παράγουν μια σειρά από διακριτικούς ενιαίους συριγμούς, ενώ τα θηλυκά παράγουν μια μικρότερη ποικιλία ήχων και βάση ένα διαπεραστικό κουάκ.

Όταν κοιμούνται έχουν ανάλογη συμπεριφορά με τα άλλα είδη παπιών. Όπως το να κοιμούνται όρθια με το ράμφος τους πλαγιασμένο επάνω στα πίσω φτερά τους. Ακόμα θα τα δούμε να τινάζονται, να τεντώνονται και να τσίμπα το ένα το άλλο. είναι ακόμα γνωστά για την έντονη εδαφική συμπεριφορά που επιδεικνύουν.

Σίτισης

Η σίτιση των Κιρκιρίων γίνεται κυρίως κατά τις νυκτερινές ώρες σε ρηχά νερά και διαρκεί έως νωρίς το πρωί. Η διατροφή τους κυρίως αποτελείται από οποιοδήποτε ζώο και φυτό βρίσκετε σε αφθονία στους βιοτόπους τους όπως μικρά καρκινοειδή, μαλάκια, έντομα, και τις προνύμφες τους, καθώς επίσης και σπόρους, μίσχους υδρόβιων φυτών, αλλά και σπόρος και βλαστούς άλλων φυτών. Ακόμα τρέφεται με διαφορά είδη υδρόβιων σκαθαριών μικρά ψαράκια όπως οι φοξινιοί και μικρά σαλιγκάρια. Ενώ τα λεπτά σαν χτένα δόντια τους τα βοήθα να φάνε πολύ εύκολα ακόμα και τους μικρότερους διαθέσιμους στην περιοχή σπόρους. Πολύ συχνά δε θα δούμε σμήνη Κιρκιρίων να αναζητούν την τροφή τους σε πλημμυρισμένα χωράφια σιτηρών.

Η σίτιση των νεοσσών κατά το πρώτο διάστημα της ζωής τους αποτελείται κυρίως από έντομα και ασπόνδυλα και αργότερα με σπόρους.

Βιότοπος

Ο Βιότοπος των Κιρκιριών είναι τα διάφορα ρηχά ύδατα πεδινών κυρίως περιοχών, όπως λίμνες γλυκού νερού, αλλά και υφάλμυρου παράκτια έλη με τη έντονη βλάστηση και τα λασπώδη σημεία. ρηχές λίμνες κοντά σε δασώδεις περιοχές και άλλοι ανάλογοι βιότοποι. Προτιμά τις περιοχές με την άφθονη βλάστηση γύρω από το νερό και πολύ σπάνια τις συναντούμε σε περιοχές με μεγάλα υψόμετρα.

Διάφορα

  • Μια από τις παραμέτρους που πρέπει να θέσουμε υπόψη σας είναι ότι, στην διεθνή βιβλιογραφία το κυνήγι της το κατατάσσουν όχι σαν απειλή για το είδος, αλλά όσο πηγή εσόδων για την οικονομία των διαφόρων χωρών (άδειες, εξοπλισμός κλπ). Χαρακτηριστικό είναι ότι μόνο στον Καναδά το 1989 χτυπήθηκα περίπου 200.000 κιρκίρια
  • Στην Ελλάδα σε αντίθεση με παρά πολλές άλλες χώρες, απαγορεύονται για το κυνήγι της η χρήση οποιονδήποτε μέσων προσέλκυση, όπως ομοιώματα ηχητικοί κράχτες κλπ.

· Αποτελεί εξαιρετικό έδεσμα για όλους σχεδόν τους καλοφαγάδες και μπορεί να μαγειρευτεί με πολλούς και ιδιαίτερους τρόπους. Το ότι δεν βουτά για να τραφεί το κατατάσσει ίσως στην πρώτη θέση από πλευράς νοστιμιάς έναντι των υπόλοιπων αγριόπαπιων.

· Είναι ένα από τα γρηγορότερα και με εξαιρετικά γρήγορους ελιγμούς υδρόβια κάτι που το καθιστά και ως ένα από τα πλέον απαιτητικά σε σκοπευτικές ικανότητες θηράματα.

· Πολλά άτομα κατά την μετανάστευση τους ταξιδεύουν περισσότερο και από 1700 μίλια.

· Το βορειοαμερικανικό κιρκίρι είναι σχεδόν όμοιο με το ευρασιατικό με μοναδική διαφορά μια ευδιάκριτη λευκή λωρίδα στις πλευρές του στήθους τους.

Εχθροί

Τα κιρκίρια είναι μια από τις πλέον συνηθισμένες αγριόπαπιες, αν και παγκοσμίως κυνηγιέται αρκετά αλλά και οι βιότοποι της συνεχώς συρρικνώνονται το συγκεκριμένο είδος δεν έχει δείξει σημάδια κάμψης στους πληθυσμούς του. Κατά πολλούς αυτό πιθανώς οφείλεται στο απρόσιτο των βιότοπων αναπαραγωγής τους.

Σήμερα το ελάχιστο ευρωπαϊκό σύνολο του πληθυσμού της υπολογίζονται περίπου στα 350.000 ζευγάρια με συνολικό αριθμό για την Ευρώπη πάνω από 1.000.000 πουλιά και σχεδόν στα 7.000.000 ο Αμερικανικός πληθυσμός του.

Βασικοί εχθροί του είναι τα περισσότερα από τα φτερωτά αρπακτικά όπως τα γεράκια, οι κουκουβάγιες, οι μπούφοι και οι αετοί. Βασικότερος όμως όλων, είναι η σχεδόν δραματική συρρίκνωση των πρωταρχικών βιοτόπων της.

Θα πρέπει για ακόμα μια φόρα να τονίσουμε ότι στην μέχρι τώρα βιβλιογραφία, πουθενά δεν αναφέρεται το κυνήγι ως λόγος μείωσης του πληθυσμού της.

ENGLISH COCKER SPANIEL

FCI-Standard N° 5 / 28. 11. 2003 / GB

ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ : Μεγάλη Βρετανία.

ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗΣ ΤΩΝ ΑΡΧΙΚΩΝ ΕΓΚΥΡΩΝ ΠΡΟΤΥΠΩΝ : 29.10.2003.

ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΗ : σκυλί ξεσηκώματος.

ΤΑΞΙΝΟΜΗΣΗ F.C.I. : ομάδα 8 retrievers, σκυλιά ξεσηκώματος, σκυλιά ύδατος.

τμήμα 2 σκυλιά ξεσηκώματος.

με εξέταση εργασίας.

ΓΕΝΙΚΗ ΕΜΦΑΝΙΣΗ : Εύθυμο, εύρωστο, αθλητικό, ισορροπημένο, συμπαγές, με την απόσταση από το ακρώμιο στο έδαφος και από το ακρώμιο στη ρίζα της ουράς, περίπου ίσια.

ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ/ΙΔΙΟΣΥΓΚΡΑΣΙΑ : Εύθυμης ιδιοσυγκρασίας με την ουρά πάντα να παρουσιάζει μια χαρακτηριστική ζωηρή κίνηση ιδιαίτερα όταν ακολουθεί μυρωδιά, δεν φοβάται τα πυκνά. Ευγενικό και στοργικό, γενικά όμως γεμάτο ζωής και μπρίο.

ΚΕΦΑΛΙ

ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΟΥ ΚΡΑΝΙΟΥ:

Κρανίο : Καλά αναπτυγμένο, καθαρά σμιλευμένο, ούτε πάρα πολύ λεπτό ούτε πάρα πολύ χονδροειδή.

Μετωπιαίο στοπ : Ευδιάκριτο, ευρισκόμενο στο μέσο μεταξύ της άκρης της μύτης και του ινίου.

ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟΥ:

Μύτη :Αρκετά ευρεία ώστε να συμβάλει στην οξεία οσφραντική ικανότητα.

Ρύγχος : Τετραγωνισμένο.

Σαγόνια/δόντια : Σαγόνια ισχυρά με ένα τέλειο, κανονικό και πλήρες δάγκωμα ψαλιδιού, δηλ. τα επάνω δόντια καλύπτουν τα κατώτερα δόντια και βρίσκονται σωστά εντός του φατνιακού οστού.

Μάγουλο : Μη προεξέχον.

Μάτια : Μεγάλα, αλλά όχι προεξέχοντα. Σκούρα καφέ ή καφετί, ποτέ ανοιχτόχρωμα, εκτός στην περίπτωση του συκωτί, του ανοιχτού κιτρινωπού και του συκώτι και άσπρου (τριχώματος), σκούρο φουντουκί, συκωτί για να εναρμονίζεται με το τρίχωμα, έχουν έξυπνη και ήπια έκφραση, αλλά ταυτόχρονα άγρυπνη, φωτεινή και εύθυμη, βλέφαρα σφιχτά.

Αυτιά : Λοβίο, τοποθετημένο χαμηλά στο ίδιο επίπεδο με τα μάτια. Λεπτά αυτιά που επεκτείνονται ως την άκρη της μύτης. Καλά ντυμένα με μακριά, ίσια και μεταξένια τρίχα.

ΛΑΙΜΟΣ : Συγκριμένου μήκους, μυϊκός. Προσεκτικά βαλμένος στους ωραία κεκλιμένους ώμους. Καθαρός λαιμός.

ΣΩΜΑ : Ισχυρό, συμπαγές.

Ράχη : Στιβαρή, επίπεδη, που κλίνει ήπια προς τα κάτω προς την ουρά, από το τέλος της οσφυϊκής χώρας ως την βάση της ουράς.

Οσφυϊκή χώρα : Κόντη, ευρέια.

Στήθος : Καλά αναπτυγμένο και βαθύ, ούτε πάρα πολύ φαρδύ ούτε πολύ στενό στο μπροστινό του μέρος. Πλευρά που προβάλουν σωστά.

ΟΥΡΑ : Τοποθετημένη ελαφρώς σε χαμηλότερο επίπεδο από τη γραμμή πλάτης. Πρέπει να βρίσκετε σε κίνηση κατά την δράση και να φέρεται σε ίσιο με την ράχη επίπεδο και πότε να μην στρέφεται πάνω από αυτή. Συνήθως κόβεται.

Κομμένη: Δεν πρέπει να κόβεται ούτε πάρα πολύ κοντή, αλλά ούτε και πάρα πολύ μακριά ώστε να παρεμποδίζει την συνεχή κίνηση της κατά την δράση.

Μη κομμένη: Ελαφρώς κυρτή, μέτριου μήκους, ανάλογος με το μέγεθος του σώματος που δίνει μια γενικώς ισορροπημένη εμφάνιση, ιδανική να μην φθάνει κάτω από τον ταρσό. Ισχυρή στη ρίζα που εκλεπτένει σε μια λεπτή άκρη, καλά ενδεδυμένη με τρίχα ανάλογη με το τρίχωμα. Ζωηρή στη δράση, που δεν φέρεται σε υψηλότερο επίπεδο από το επίπεδο πλάτης αλλά και ποτέ σε τόσο χαμηλό ώστε να υποδεικνύει δειλία.

ΑΚΡΑ

ΕΜΠΡΟΣΘΙΑ ΑΚΡΑ : Πόδια καλά οστεωμένα, ίσια, αρκετά κοντά για να συγκεντρώνουν δύναμη. Όχι πάρα πολύ κοντά ώστε να παρεμποδίζουν τις τεράστιες απαιτήσεις που αναμένονται από αυτό το μεγάλο, αθλητικό σκυλί.

Ώμοι: Κεκλιμένοι και στιβαροί.

ΟΠΙΣΘΙΑ ΑΚΡΑ : Ευρεία, σωστά στρογγυλευμένα, πολύ μυϊκά πόδια καλά οστεωμένα.

Μηροκνήμιο : Σωστής κλίσης.

Ταρσός : Κοντός κάτω από την ταρσική ένωση, επιτρέποντας την άνεση στην κίνηση.

ΠΕΛΜΑΤΑ :Στιβαρά, με χοντρά μαξιλαράκια, αιλουροειδή.

ΒΗΜΑΤΙΣΜΟΣ/ΚΙΝΗΣΗ : Σωστός κατά την δράση με μεγάλη κίνηση που καλύπτει επαρκές έδαφος.

ΤΡΙΧΩΜΑ

ΤΡΙΧΑ :Επίπεδη, μεταξένια στη υφή, ποτέ σκληρή ή κυματιστή, όχι πάρα πολύ πλούσια και ποτέ σγουρή. Καλά επενδυμένα με κροσσούς τα μπροστινά άκρα, το σώμα και τα πίσω πόδια επάνω από τους ταρσούς.

ΧΡΩΜΑ :Διάφορα. Στα μονόχρωμα δεν επιτρέπεται κανένα λευκό (σημάδι) εκτός από το στήθος.

ΜΕΓΕΘΟΣ ΚΑΙ ΒΑΡΟΣ :

Ύψος περίπου: αρσενικά 39 - 41 εκατ. (15 1/2 - 16 ins)

θηλυκά 38 - 39 εκατ. (15 - 15 1/2 ins).

Βάρος περίπου: 12.5 - 14.5 κλ (28 - 32 λίβρες).

ΕΛΑΤΤΩΜΑΤΑ : Οποιαδήποτε απόκλιση από τα προηγούμενα σημεία πρέπει να θεωρηθεί ελάττωμα και η σοβαρότητα με την οποία το ελάττωμα αυτό θα πρέπει να αξιολογηθεί, πρέπει να είναι στην ακριβή αναλογία και την επίδρασή της επάνω στην υγεία και την ευημερία του σκυλιού.

Οποιοδήποτε σκυλί παρουσιάζει σαφείς φυσικές ή ανωμαλίες συμπεριφοράς θα πρέπει να αποκλείεται.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Τα αρσενικά ζώα πρέπει να έχουν δύο εμφανείς κανονικούς όρχεις που κατεβούν πλήρως στο οσχέων.

Αυτά τα τροποποιημένα πρότυπα φυλής θα ισχύσουν από τον Απρίλιο του 2004.