Κυριακή, 1 Οκτωβρίου 2006

Η θεά Τύχη 2

Κυνηγώντας ελάφια στην Πεννσυλβάνια

Του Γιάννη Πεσλή από την Πεννσυλβάνια των Ηνωμένων Πολιτειών

Έχω χρόνια που ασχολούμαι με το κυνήγι, να μην πω από τότε του μπορώ να θυμηθώ. Πάντως επειδή ο μακαρίτης ο πατέρας μου είναι από οικογένεια κυνηγών αλλά αυτός όχι και τόσο καψουρεμένος, θυμάμαι που περνούσαν τα αδέλφια του και ιδιαίτερα ο μακαρίτης ο μικρότερος και με έπαιρνε και πηγαίναμε μαζί για μπεκάτσες και εγώ έκανα όλα τα απορταρίσματα. Μετά θυμάμαι φίλοι μου, που περνάγανε παρέες μπροστά στο μαγαζί μας με το αμάξι γυρίζοντας από κυνήγια και πουλιά δεμένα γύρω γύρω λες και ήταν τα προικιά καμίας νύφης. Και όσο θυμάμαι αυτά θυμάμαι επίσης ποσό άναβε ο πόθος μου να μεγαλώσω και κάποτε να πάω και εγώ μαζί τους.

Μεγάλωσα που λέτε αλλά όταν ήμουνα σε ηλικία για να βγάλω και εγώ την δική μου άδεια αφού παρακολούθησα τα αναγκαία μαθήματα που έλεγε ο νόμος κατόρθωσα να γίνω νόμιμος κυνηγός. Η μόνη διαφορά είναι ότι βρέθηκα στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής και ο δάσκαλος τώρα ήταν ένας συμπέθερος,o Γιάννης Παλιομήτρος.

Όλα καλά και ωραία λοιπόν άρχισα και εγώ να πηγαίνω μαζί του και να αισθάνομαι ένα εξ’ ίσου μέλος της κυνηγετικής παρέας αφού, να είναι καλά ο άνθρωπος, με έκανε και αισθανόμουνα έτσι. Ποτέ μα ποτέ δεν μου φώναξε ούτε πείσμωσε όταν εγώ σαν νέος με πολύ ... σθένος μπορεί να τουφεκούσα όταν ίσως ήταν σειρά του και όταν ίσως δεν έπρεπε. Δόξα τω Θεώ υπήρχε τότε αφθονία πουλιών και αγριοκούνελων και όλοι λίγο πολύ φέρναμε κάτι στην τσάντα. Άλλαξαν οι καιροί και οι καταστάσεις και λιγόστευαν τα θηράματα λόγω της πρώτης γρίπης των πτηνών που εδώ στην Πεννσυλβάνια της Αμερικής στα μέσα της δεκαετίας του 1970 αποδεκάτισε τα περισσότερα άγρια πουλιά και ιδιαίτερα τους φασιανούς και τους κολλίνους.

Εμείς οι λίγοι Έλληνες στο χωριό που τότε εμένα ήμασταν και είμαστε παραδοσιακά πουλοκυνηγοί, αλλά όταν τα φτερωτά λιγοστέψαν πήγαμε σε αλλά κυνήγια. Φυσικά όμως η ζωή είναι ωραία και όταν σου δίνει ευκαιρίες συνεχεία, ο καθένας μας πρέπει να ευχαριστεί τον Θεό και την φύση για τις απολαύσεις που μας προσφέρονται, κυνηγοί ή μη και καρπούμενοι ή μη. Μεγάλος και κουραστικός ο πρόλογος αλλά ... σας έχω κάτι ευχάριστο με την ιστοριούλα μου. Παρόλο που πολυλογάς είμαι λόγω επαγγέλματος, αλλά ποτέ δεν συνηθίζω να γράφω τόσα πολλά! Ο Διομήδης φταίει για όλα!

Λοιπόν, μεγάλωσα και εγώ και ο αδελφός μου (είμαστε και οι δυο μανιακοί κυνηγοί και αυτός είναι σίγουρα καλύτερος και κυνηγός αλλά και άπιαστος ψαράς του γλυκού νερού). Οι καλοί μας γονείς αγοράσανε μαγαζί μιας και οι υποχρεώσεις μεγαλώνανε κάπου 45 λεπτά μακριά από το χωριό στο οποίο μέναμε και συνηθίσαμε με τα κυνήγια. Αναγκαστικά μετακομίσαμε και τώρα βρεθήκαμε με δικά μας αμάξια πηγαίνοντας για κυνήγι αλλά όχι με την ίδια παρέα. Όμορφα και ωραία περνούσανε τα χρόνια, και τα κυνήγια μας άρχισαν λίγο να διαφοροποιούνται στην εκτέλεση τους. Μια ημέρα ήρθε σπίτι ο αδελφός μου με ένα τόξο μάρκα Μπραουνιγκ. Εγώ τον κορόιδευα ρωτώντας τον εάν το είχε να γίνει ο Αχιλλέας της μυθολογίας μας. Να όμως που μια ημέρα γύρισε στο σπίτι με μια ελαφίνα (ζαρκάδι μάλλον) και εγώ έσκασα από το κακό μου (με την καλή έννοια) που με έβαλε κάτω ο μικρός αδελφός μου. Όπως καταλαβαίνετε άρχισε και με έτρωγε το σαράκι και μου μπήκε το μικρόβιο να μάθω και εγώ να ρίχνω με αυτό το ρημάδι για να μην πέφτω πίσω από τον μικρό. Άρχισα τις δοκιμές, με την σκοποβολή τα κατάφερα αρκετά καλά, αλλά ρε παιδιά λόγω τιμής δεν ξέρετε τι πάει να πει να μένεις ακίνητος σε ένα δέντρο η μια σκαλωσιά μέχρι το μεσημέρι και να μην μπορείς ούτε προς νερού σου να πας και αυτό γιατί η καλύτερη άμυνα των ζωών στο δάσος είναι η όσφρηση τους πρώτα και μετά η όραση. Τα παράτησα και επέστρεψα για πολύ καιρό πάλι στο αγαπημένο μου πατροπαράδοτο πουλοκυνήγι και έκανα και πολλές (περισσότερες τώρα από την Ελλάδα) φορές παρέα με τον μακαρίτη τον πατερά μου. Ωραία και όμορφα κυλούσε η ζωή, και εγώ που κάνω και τον εξυπνάκια (το παραδέχομαι, πρώτον στάδιο θεραπείας) δεν μπορούσα να προμηνήσω ποσό καλύτερη θα γινόταν η κυνηγετική μου ζωή. Μην βιάζεστε μπαίνω στο ψητό!!!

Αφού αλλάξαμε μαγαζιά 3-4 φορές αποκτήσαμε κόποις γονέων ένα μεγαλύτερο μπαρ-ρέστοραν οικογενειακού τύπου, και σίγουρα στυλ Ελληνικού. Κάθε Παρασκευή βραδύ ερχόταν μια καλή παρέα από κάπου 20 άτομα που γινότανε στουπί αλλά ποτέ δεν φωνάζανε ούτε πειράζανε κανέναν και έκαναν παρέα με όλων τον κόσμο. Οι Αμερικανοί ως επί το πλείστον δεν είναι ανοιχτοί χαρακτήρες, εκτός και σε γνωρίζουν καιρό. Φυσικά ο κάθε κανόνας έχει και τις εξαιρέσεις του, δεν γενικολογώ αλλά ζω εδώ από το 1972 και έχω ζήσει σε τρεις χώρες και πάει σε πολλά κράτη και μπορώ τουλάχιστον κα κάνω αυτήν την διάγνωση εάν μου επιτρέπετε. Λοιπόν, που λέτε αυτοί οι μάγκες και οι μάγκισες κάνανε το κέφι τους όπως σας είπα αλλά άρχισαν και με ρωτούσανε εάν κυνηγώ, εάν έχω κότσια (εάν είμαι τολμηρός), εάν έχω ποτέ κυνηγήσει με τόξο κλπ. Ποτέ όμως δεν μου έλεγαν γιατί μου κάνανε αυτήν την ... ανάκριση. Αλλά και εγώ ο εξυπνάκιας ποτέ δεν τους ρώτησα, για να είμαι διακριτικός. Μια ημέρα μου είπε ο ένας που φαίνονταν από της πράξεις του σαν αρχηγός της καλής αυτής ... συμμορίας ότι θέλει να μου μιλήσει, και με πολύ σοβαρό ύφος. Ωχ Παναγίτσα μου- άρχισα να τρέμω και αισθάνθηκα το ίδιο σαν να με στείλανε στον Γυμνασιάρχη. Αυτό το αισθάνθηκα μονό όταν έκανα κοπάνα στο Γυμνάσιο στο Αγρίνιο όταν έπαιζε ο Παναθηναϊκός εναντίον του Παναιτωλικού Αγρινίου το 1971 μόλις είχε γυρίσει από το Γουεμπλει.

Καλά ρε παιδιά τώρα μπαίνω στο ψητό αμέσως, μην σπρώχνετε!!! Κανονίσαμε με αυτόν και ήρθε και μου είπε ότι είναι αρχηγός μιας παρέας που κυνήγα μαύρες αρκούδες στο Οντάριο του Καναδά με τόξο στα τρία μέτρα! Τι;;;; Ήθελε να ξέρει εάν μπορούσαν να κανονίσουν να κάνουν τις εβδομαδιαίες συναντήσεις τους πριν φύγουν για τον Καναδά στο μαγαζί και ποια ώρα ήταν κατάλληλη για να μην διακοπεί η κανονική λειτουργία του μαγαζιού και των πελατών !!! Κανονίσαμε και μου είπε ότι εάν θέλω να παραβρεθώ και να ακούσω για να μάθω ίσως κάτι ότι θα μπορούσα να καθίσω μαζί τους. Αυτό και έγινε, πολλές φορές να είναι καλά η μάνα μου που μου έκανε πλάτες και έκανε αυτή όλες τις δουλειές. Τρελάθηκα που λέτε με αυτά που άκουγα και αφού πήγαν με το καλό και γυρίσανε και φέρανε πίσω φωτογραφίες. Μέσα μου δεν άναψε απλώς μια φωτιά πόθου αλλά μια πυρκαγιά που δεν εξηγείται με λόγια ... μονό αυτοί που το παίρνανε το καταλαβαίνουνε. Δεν μου χρειάσθηκε κάτι παραπανίσιο, ρώτησα πως και που εκπαιδεύονται πριν πάνε για να κάνω παρέα μαζί τους. Αυτό και με ευχαριστούσε αλλά σαν επαγγελματίας ήταν και καλό γιατί μονό στο δικό μας μαγαζί ερχόταν η παρέα. Ο.Κ. αγόρασα ένα τόξο με τροχούς και άρχισα και πάλι την εξάσκηση. Θα σας πω κάτι τώρα το οποίο ίσως σας τρομάξει αλλά μπορεί και να φανταστείτε ότι είμαι τρελός και τα παραλέω για να σας εκπλήξω. Στο τέλος της ... βασικής αυτής εκπαίδευσης, οι μάγκες διαλέγουν ποιος είναι έτοιμος με ένα διαγωνισμό που θα ζήλευε ως και ο Ρομπέν των Δασών. Στα δέκα βήματα βάζουνε πέντε Αμερικανικές δεκάρες και σκοπεύει ο καθένας με 5 βέλη. Εάν δεν τα χτυπήσεις και τα πέντε, δεν σου επιτρέπουν να πας κυνήγι μαζί τους. Έτσι είναι πάντα σίγουροι από την ικανότητα του κάθε ατόμου να χτυπήσει την αρκούδα μέσα στην καρδιά και μονό. Μέσα σε όλα αυτά τα ... εκπαιδεύματα η ίσως και παιδέματα μαθαίνει κάποιος πολλά. Πάντως μέσα στην κουβέντα είναι το γεγονός ότι μετά από ένα κυνήγι αρκούδας με τόξο εκεί ο κυνηγός γίνεται καλύτερος κυνηγός και στα ελάφια. Πάντως εγώ όταν ακούω κάτι τέτοια είμαι ... εντάξει πέστε με άπιστο Θωμά, τουλάχιστον μέχρι να το δουν τα μάτια μου. Εντάξει το πέρασα, το πιστεύω και το υποστηρίζω και εγώ τώρα. Λοιπόν μετά από 4 χρόνια κυνηγώντας με αυτήν την παρέα και σκοτώνοντας αρκούδες κάθε φορά που πήγα στο Οντάριο, γύρισα και κάποιος τον οποίο γνώριζα με κάλεσε να πάω με το τόξο για ελάφια (ζαρκάδια) μαζί του. Εσείς ρε παιδιά πόσες φορές καθίσατε σε παρέα και ακούγατε άλλους να λένε ότι πέσανε πάνω σε θηράματα στραβά και αναρωτηθήκατε γιατί κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει ποτέ σε εμάς; Έτσι έλεγα και εγώ κάποτε μέχρι που πήγα σε αυτό το μέρος για ελάφια με τα δυο παιδιά φίλους μου.

Αφού καμουφλαρίσαμε τα μούτρα μας στον καθρέφτη του αυτοκίνητου αρχίσαμε και κάναμε την διαδρομή του 1 1/2 χιλιομέτρου περίπου μόνο με το φως του φεγγαριού. Είχαμε συνεννοηθεί ότι δεν θα μιλήσουμε καθόλου μόλις αρχίσουμε το περπάτημα και αφού μπούμε στο δάσος. Αφού περιπατούσαμε σιγά σιγά και αθόρυβα ο φίλος μου είπε ότι θα με βάλει σε ένα ξύλινο στασίδι με τριχιά δεμένη με κόμπους για σκάλα. Λοιπόν όπως σιγά περπατούσαμε για να μην αναστατώσουμε την περιοχή, μου έκανε νόημα με το χέρι να σταματήσω πάνω σε έναν λοφίσκο. Σταμάτησα και μου έκανε σινιάλο να πάω κοντά του γονατιστά. Χωρίς κουβέντα μου έδειξε με το δάκτυλο του την ξύλινη πλατφόρμα που έπρεπε να ανέβω. Μου έκανε με το χέρι καλή τύχη και την έφυγε. Εγώ τον άφησα να απομακρυνθεί λίγο και κατέβηκα τον κατήφορο σιγά-σιγά. Προσπάθησα η το δυνατόν να μην κάνω θόρυβο. Πέρασα το μικρό ρυάκι που ανάβλυζε νερό και δεν είχε ακόμη παγώσει μιας και ήταν ημέρα εκλογών η οποία είναι πάντοτε η πρώτη Τρίτη του Νοεμβρίου στις ΗΠΑ. Στα μυαλό μου σκεφτόμουνα ότι ήλπιζα να μην με πιάσει ... από τον πολύ Ελληνικό καφέ που ήπια, να είναι καλά η σύζυγος. Μόλις έφτασα εκεί που νόμιζα πως σχεδόν έπρεπε να είναι η πλατφόρμα και κοίταξα στον ουρανό να την δω μέσα απ’ τα κλαδιά που είχαν ρίξει όλα τα φύλλα τους τότε, ωχ Παναγίτσα μου! Μάλλον την πέρασα και επειδή είμαι πολύ αποφασιστικός άνθρωπος αποφάσισα να μην γυρίσω πίσω και να μείνω όρθιος δίπλα σε ένα χονδρό δένδρο που ήταν δίπλα μου. Καθάρισα λοιπόν τα φύλλα από κάτω εκεί που θα στεκόμουνα έβαλα το τόξο μου, το όπλισα με ένα βέλος και το έστησα στον κορμό του δένδρου έβαλα σπρέι πάνω μου πάλι ένα χημικό που σβήνει την ανθρώπινη μυρωδιά μέχρι ενός σημείου, έκλεισα το φερμουάρ της φόρμας μου, έβαλα την μάσκα και τα γάντια μου, και άρχισα να προετοιμάζομαι ψυχολογικά για το τι έμελε να συμβεί. Δεν πρόλαβα να καλοσκεφτώ και ακούω πίσω δεξιά μου ελαφρά πατήματα στα ξερά φύλλα. Καταπιά την γλωσσά μου, η καρδιά μου άρχισε να χτυπά σαν μηχανή φόρμουλας και τα πόδια μου άρχισαν να τρέμουν. Οι πατημασιές συνεχίστηκαν πίσω μου ενώ πότε πότε σταματούσαν. Θυμήθηκα που μου είχε πει ο Μπραιαν ότι υπάρχουν πολλές βερβέρες και αυτόν τον καιρό μαζεύουν βελανιδιά και τα αποθηκεύουν στην φωλιά τους να μην τρομάξω για το τίποτα ... Αυτή η σκέψη όμως δεν μπόρεσε να με καλμάρει αφού ο θόρυβος συνέχιζε πίσω μου σιγά σιγά και προς τα αριστερά μου.

Δεν μπορώ να σας περιγράψω το πόσο ζαλίστηκα προσπαθώντας να στρίψω τα μάτια μου χωρίς να γυρίσω, νομίζω ότι για καιρό από τότε ίσως να αλληθώρισα. Αφού μου ήρθε τόσο ζαλάδα, έκλεισα τα μάτια, πήρα κάνα-δυο σιγανές αναπνοές αλλά βαθιές και όταν εξέπλευσα άνοιξα τα μάτια μου. Παναγιά μου- ένα θηρίο αρσενικό ελάφι στέκονταν αριστερά μου σε ένα μικρό μονοπάτι. Μύριζε το μονοπάτι και μετά γύριζε το πάνω του χείλι προς την μύτη να το μυρίσει καλύτερα. Βλέπετε αυτήν την εποχή είναι που ζευγαρώνονται τα ελάφια και τα θηλυκά αφήνουν μια μικρή οσμή στο έδαφος που μόνο τα αρσενικά αναγνωρίζουν για το πότε είναι έτοιμα για ζευγάρωμα. Στο μυαλό μου ήρθε η σκέψη ότι θα τον φάει και αυτόν αυτό που τρώει τα περισσότερα αρσενικά του ανθρωπίνου φύλου!!! Προσπάθησα να καλμάρω αλλά που στα τρία μέτρα ελάφαρος ... αφού δεν έσκασε η καρδιά μου τότε δεν νομίζω να έχει ανάγκη από ταχυπαλμία πότε της. Έκλεισα τα μάτια μου και προσπάθησα να ξανά -ανασάνω αλλά ... καλά τρέχα γύρευε αυτοσυγκράτηση. Άνοιξα τα μάτια μου έτοιμος με το τόξο στο χέρι και το οποίο δεν θυμάμαι πως το ανέβασα και κοίταξα να δω το θύμα μου μια τελευταία φορά. Εξαφανίσθηκε, ούτε θόρυβο ούτε τρέξιμο ούτε τίποτα φτου να πάρει η οργή! Όπως σκεφτόμουνα πως θα εξηγούσα (πως θα έλεγα ψέματα) για το ότι έχασα την ψυχραιμία μου στα παιδιά που κυνηγούσαμε μαζί, κοιτάζω πίσω από ένα θηρίο δέντρο μπροστά μου και είδα να φαίνεται το μπροστινό δεξιό γόνατο του. Αμέσως τράβηξα το συρματόσχοινο πίσω και σημάδεψα προς την κατεύθυνση του. Φτου ρε παιδί μου- Ήταν ένα θηρίο κλωνάρι ακριβώς μεταξύ εμένα και του ελαφιού και έπρεπε να λυγίσω τα πόδια μου και σχεδόν να γονατίσω. Ο ελάφαρος που λέτε έκανε ένα βήμα μπροστά και τότε σημάδεψα ανάλογα με το πως ήταν τοποθετημένος την καρδιά του, στα 5 μέτρα το πολύ. Το μόνο που άκουσα όταν έφαγε το βέλος ήταν όταν έσπασε το πλευρό του και καρφώθηκε μέσα του. Έτρεξε σχεδόν 20 μέτρα και σταμάτησε, κοίταξε πίσω από την αριστερή του πλευρά να δει τι ήταν αυτός ο θόρυβος και έπεσε ξερός. Εάν νομίσετε ότι εδώ τελείωσαν τα βάσανα και η αποστολή μου μάλλον λάθος κάνετε. Πάντως αφού είδα το ελάφι να πέφτει νεκρό, ευχαριστημένος από την απόδοση μου και το γεγονός ότι δεν υπέφερε καθόλου, άρχισαν τα πόδια μου να τρέμουν για 1Ο λεφτά ανεξέλεγκτα. Ο φίλος μου που ήταν κάπου 75 μέτρα μακριά μου, μου ψιθύρισε να σταματήσω να κάνω θόρυβο γιατί άρχισαν να κινούνται τα ελάφια. Του ψιθύρισα να κατεβεί από την σκαλωσιά γιατί μόλις είχα χτυπήσει τον έλαφο που είχε την υπομονή να κυνηγά 2 χρόνια. Με παρακάλεσε να αφήσω τα αστεία αλλά μόλις άκουσε να κλείνω το φερμουάρ της θήκης μου, κατασκοτώθηκε να κατεβεί και να έρθει τρέχοντας κοντά μου. Αμέσως μου είπε Ελπίζω να μην κάνεις αστεία γιατί τώρα είναι η ώρα που κινούνται τα ελάφια, αν με κατέβασες τζάμπα, δεν θα σου ξαναμιλήσω πότε. Του έδειξα τότε εκεί που στέκονταν το ελάφι όταν του έριξα το βέλος και μόλις είδε το αίμα τρελάθηκε και άρχισε να χαμογελάει από το ένα αυτί ως το άλλο- Ρε μπαγάσα Έλληνα, μου είπε, έκανες καλή δουλειά , γιατί το αίμα αυτό είναι σίγουρα από εσωτερική αιμορραγία αρτηρίας. Προς τα που πήγε το ελάφι;

Πάλι θα σας κάνω να περιμένετε και ίσως να σκεφτείτε κακές σκέψεις για μένα. Ο ένας φίλος που ήρθε αμέσως λέγονταν Τζεφ- την προηγούμενη εβδομάδα που είπε ότι λάβωσε μια ελαφίνα που είχε και ένα μικρό μαζί της αλλά δεν μπορούσε να την βρει. Λόγω στρατιωτικής μου εμπειρίας του είχα πει ότι κάποτε θα τον μάθαινα πως να ανιχνεύει. Λοιπόν αφού του έδειξα λίγα πράγματα τώρα που συνήλθα από το πολύ τρεμούλιασμα, το πήγα βήμα βήμα προς το ελάφι μου, δίνοντας του τι πρέπει να ψάχνει και να αναζητά όταν βρίσκεται σε τέτοιες περιπτώσεις. Συνάδελφοι δεν θα φανταστείτε την χαρά του όταν έφτασε στο ελάφι που είχε καταλήξει, πέφτοντας πίσω να πέσει μέσα στο ρυάκι/ρεματάκι. Αυτός μάλλον χάρηκε και πιο πολύ από εμένα- συνάδελφος και φίλος στ αλήθεια! Εντάξει, με βοήθησε και το ανεβάσαμε σε ένα σημείο στο οποίο θα μπορούσα να φέρω το φορτηγάκι μου (αγροτικό) και αφού το ξεκοίλιασα πετώντας τα άχρηστα εντόσθια, και κρατώντας την καρδιά και το συκώτι του, το φορτώσαμε. Αφήσαμε το αμάξι εκεί στην άκρη και τον ρώτησα που, πως και πότε χτύπησε την ελαφίνα που μου είπε ότι είχε περάσει μια εβδομάδα από τότε που τις έριξε.

Ακούγοντας με προσεκτικά και με αργές κινήσεις, μιας και ο άλλος της παρέας κυνηγούσε ακόμη, αρχίσαμε να ψάχνουμε το δικό του θύμα. Σε 1Ο λεπτά έφτασα με εκεί που αυτή είχε ξεψυχήσει και φυσικά είχαν αρχίσει να την τρώνε τα τρωκτικά. Του φάνηκε παράξενο ότι μετά από μια εβδομάδα, και με λίγες λεπτομέρειες μπορέσαμε να την βρούμε. Τέλος πάντων, φτάσαμε πάνω εκεί που ήταν και ο Μπραιαν, και του είπε ο Τζεφ ότι σκότωσα το ελάφι. Το παιδί στην αρχή δεν μας πίστεψε αλλά πήδηξε από το δέντρο ουρλιάζοντας από την χαρά του. Έτσι είναι εδώ οι περισσότεροι αγνοί οικοδεσπότες. Αφού μαζέψαμε όλα τα σύνεργα μας μπήκαμε στο φορτηγάκι και πήγαμε πίσω στο σπίτι του. Αμέσως μας καλοδέχτηκε ο πατέρας του και η υπόλοιπη οικογένεια και η χαρά τους ήταν ειλικρινά απερίγραπτη, βγάλαμε φωτογραφίες και οι γυναίκες ετοιμάσανε πρωινό. Αφού τελειώσαμε και ευχαρίστησα τους οικοδεσπότες πήγα κατευθείαν στο μαγαζί μας που ήτανε το πολύ 10 λεπτά μακριά και έδειξα το ελάφι στους γονείς μου.

Μόλις έφτασα στο μαγαζί έπιασε μια μπόρα, λες και ο Θεός περίμενε να φθάσω και μετά άνοιξαν οι ουρανοί. Ελπίζω να σας έδωσα μια εικόνα από μια περιπέτεια μου (πιστέψατε με, περιπέτεια ήτανε) να ευχαριστηθείτε και εσείς νοερά μαζί μου. Μερικές φορές οι καλύτερες στιγμές μας σαν φυσιολάτρες είναι οι ωραίες αναμνήσεις. Αλλά θα μου πείτε, καλέ ρε Γιάννη, και η Θεά Τύχη;

Πήρα όρκο εκείνη την ημέρα ότι δεν ξαναλέω τίποτα και αφού ήτανε με το μέρος μου τώρα είμαι ευτυχής και τυχεράκιας. Πάντως την κάλεσα να φάμε μαζί στιφάδο αλλά δεν εμφανίσθηκε. Η παρέα των αρκούδα-κυνηγών πάντως γλύφει ακόμη τα δάχτυλα της.

Αχ, αυτό το μαγείρεμα την μάνας!!!

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.