Παρασκευή, 1 Δεκεμβρίου 2006

Κυνηγετικά DVD

Ως ποτέ θα μας πληγώνουν;

Σε Αγγλικό κυνηγετικό περιοδικό ρωτάει Εγγλέζος «συνάδελφος» κυνηγός: «Εάν χτυπήσω ένα ελάφι στο κτήμα στο οποίο έχω άδεια να κυνηγώ και το θήραμα καταβληθεί και πέσει στο διπλανό κτήμα, μπορώ να το πάρω;».

Απάντηση του συνεργάτη του περιοδικού: «Φυσικά και δεν μπορείτε να το πάρετε και αυτό γιατί η είσοδο σας στο διπλανό κτήμα χωρίς άδεια είναι αδίκημα, αν δε εισέλθετε και με το όπλο σας, τότε το αδίκημα σας είναι ακόμα μεγαλύτερο μιας και παραβιάζετε ιδιωτική περιοχή οπλοφορώντας». Oh my god. Που λεν κι Άγγλοι.

Και σας να μην έφταναν όλα αυτά που διαβάζουμε στον ξένο κυνηγετικό τύπο, έρχεται και το «Έθνος Κυνήγι» το οποίο εδώ και καιρό μας χαρίζει διαφορά DVD από το γαλλικό συνδρομητικό κανάλι «Κυνήγι και Ψάρεμα» "chasse et pache" και μας κάνει σμπαράλια κάθε ίχνος κυνηγετικής μας υπόστασης και αξιοπρεπείας.

Καθημερινά συζητώ άλλοτε απευθείας και άλλοτε μέσω των mail σας, με πολλούς από εσάς τους συναδέλφους κυνηγούς. Με μεγάλη μου λύπη όμως διαπιστώνω ότι πολύ λίγους από εμάς πραγματικά μας έχει προβληματίσει το περιεχόμενο αυτών των DVD. Οι περισσότεροι αρκούμασετε στην μια ώρα χαλαρής ψυχαγωγίας «καμαρώνοντας» τα κυνήγια των «φράγκων», άλλα όχι «κουτόφραγκών» όπως ένας μεγάλος της κυνηγετικής ειδησεογραφίας τους χαρακτήρισε.

Η απορία μου όμως είναι γιατί αυτοί και όχι και εμείς; Γιατί αυτοί να μπορούν να διαχειρίζονται τόσο ικανοποιητικά την χλωρίδα και πανίδα τους και εμείς όχι;

Μιλάμε για παιδεία, για έργα υποδομής, για βελτιώσεις βιοτόπων, για, για, για, για….

Μα αφού η συνταγή υπάρχει, γιατί εμείς θέλουμε να κάνουμε παστίτσιο χωρίς μακαρόνια; Και δεν είναι που δεν έχουμε τα μακαρόνια, είναι που θέλουμε και να το λέμε και παστίστιο.

Δεν μπορούν επιτέλους όλοι αυτοί οι ασχολούμενοι και κρατούντες των κυνηγετικών μας τεκταινομένων, να εισάγουν όλα αυτά τα θετικά στοιχεία που εδώ και καιρό αποδίδουν αποτελέσματα και καρπούς στους υπολοίπους Ευρωπαίους; πρέπει αυτοί να ανακαλύψουν την Αμερική;

Βεβαία δεν τους κατηγορώ, γιατί όπως λεν και στο χωρίο μου πρέπει να κλάψει το παιδί για να το ταΐσει η μάνα. Και δυστυχώς απ’ ότι φαίνεται εμείς αφού κλάψαμε, κλάψαμε, κλάψαμε και δεν μας δώσανε, το πήραμε απόφαση και αποδεχθήκαμε την μοίρα μας.

Το κυνήγι στην Ελλάδα συρρικνώνεται, είτε το παραδέχονται είτε όχι. Όσο και αν προσπαθήσουμε να λύσουμε το πρόβλημα με χορηγίες, σπόνσορες και διάφορα άλλα ημίμετρα, δεν είναι αυτή η λύση και το ξέρουν. Το τέλος δεν θα είναι μακριά. Μόνο ανοιχτόμυαλοι, εμπνευσμένοι άνθρωποι οι οποίοι θα τολμήσουν ριζικές τομές θα μπορέσουν να μας βγάλουν από το τέλμα. Αν κάποιοι δεν μπορούν να το καταλάβουν είναι πλέον καιρός να τους το δείξουμε.

Αν πάλι αυτό σας φαίνεται κουραστικό και δύσκολο, τότε προτιμήστε την άνεση του καναπέ σας βλέποντας όλα αυτά που εσείς ποτέ δεν θα μπορέσετε να απολαύσετε!!!

Υ.Γ.

Αν και το άρθρο γράφτηκε στις 22-11-06 (τρεις μέρες πριν από το μακελειό του Αγρινίου) δείτε πόσο «προφητική» και σχετική τους συμβάντος είναι η εισαγωγή του.

Όπου η παιδεία υπολείπετε η αγριότητα περισσεύει.

Φιλικά προς πάσα κατεύθυνση

Διομήδης Τσομώκος

editor@kinigotopos.gr

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.