Δευτέρα, 1 Ιανουαρίου 2007

Οι μεγάλοι «Μπεκατσοκυνηγοί»

του χιονιά !!!

Παραλειπόμενα από τον Γενάρη του 2006.

Ο καιρός είχε αρχίσει να αγριεύει και οι πρώτες νιφάδες χιονιού από νωρίς το πρωί είχαν κάνει την εμφάνιση τους. Τόσο οι μετεωρολόγοι, όσο και τα ΜΜΕ προειδοποιούσαν για την σφοδρή επέλαση του σιβηρικού χιονιά. Από το μεσημέρι οι συνθήκες ήταν πραγματικά δύσκολες και το χιόνι σε μορφή χιονοθύελλας είχε πλέον καλύψει τα πάντα. Η επόμενη μέρα μας βρίσκει με πάνω από 30 πόντους χιόνι, ακόμα και σε πόλεις και χωριά που βρέχονται από θάλασσα. Πραγματικά η φύση επιδείκνυε όλη την δύναμη και το μεγαλείο της.

Και οι επόμενες δυο μέρες ήταν μέρες που τα στοιχεία τις φύσης δοκίμαζαν τις αντοχές ανθρώπων και ζώων και αν και το χιόνι σταμάτησε να πέφτει, η παγωνιά ήταν τόση που έφτανε ως το κόκαλο. Τα πάντα παγωμένα, νερά, δρόμοι, δέντρα, χορτάρια, τα πάντα. Και μέσα σε αυτή την παγωνιά, τα νέα για πολλές μπεκάτσες που έκαναν την εμφάνιση τους ακόμα και μέσα στους ελαιώνες της περιοχής, μεταδίδονται αστραπιαία.

Ο πειρασμός μεγάλος και μάλιστα όταν έχει ένα νεαρό ζώο που με δυσκολία φέτος έχεις καταφέρει να του δείξεις 2-3 μπεκάτσες. Από την άλλη όχι τόσο οι απαγορεύσεις, όσο η γνώση του ότι οποιαδήποτε δραστηριότητα σε συνθήκες που δεν επιτρέπουν στο θήραμα έστω και τις στοιχειώδεις μορφές άμυνας δεν μπορεί να έχει σχέση με κυνήγι, σου μεγαλώνουν το δίλλημα. Η απόφαση ελήφθη. Το κουτί μπήκε στο αυτοκίνητο, τα αδιάβροχα, οι γαλότσες, τα γάντια, τα κασκόλ και τέλος από το ντουλαπάκι ξεθάφτηκες το εκπαιδευτικό μπιστολάκι κρότου.

Η μέρα είναι πολύ κρύα, ο πάγος έκανε ακόμα και την οδήγηση σχεδόν τρομακτική, μια απόσταση λιγότερη των 10 χιλιόμετρων χρειάζονταν πάνω από μίση ώρα για να την διανύσεις. Όμως τώρα κουκουλωμένος και με την αναπνοή μου να δημιουργεί πυκνά σύννεφα μπρος στα μάτια μου, είμαι πλέον στο μέρος που σκέφτομαι να ψάξω. Δεν έχει περάσει παρά μόνο ένα λεπτό από την ώρα που έβγαλα έξω την σκυλίτσα μου και από την ρίζα ενός πεύκου φεύγει μονή της η πρώτη βελουδομάτα. Η σκυλίτσα μου παίρνει εύκολα τις πρώτες μυρωδιές και η επόμενη φερμάρεται αρχοντικά και από απόσταση. Το πουλί σηκώνεται και μετά το μπαμ χάνεται μαζί με το σκυλί μέσα στο πυκνό πευκόδασος. Συνεχίζουμε και αν και δεν έχουν περάσει πάνω από 20 λεπτά, αναγκάζομαι να ξαναγεμίσω το πιστολάκι μου μιας και έχω σηκώσει και «πυροβολήσει» σε φέρμα 7 μπεκάτσες και όλα αυτά σε μια απόσταση λιγότερη από 500-600 μέτρα. Δεν έχω προλάβει να οπλίσω και βλέπω την σκυλίτσα μου να ποντάρει και να μένει σε φέρμα λίγα μέτρα μακριά μου. Πλησιάζω, χαϊδεύω την σκυλίτσα μου και την αφήνω να μεθά από το άρωμα της βασίλισσας του λόγγου. Περνούν 20-30 δεύτερα και το πουλί σηκώνεται με θόρυβο, σηκώνω το μπιστολάκι και πυροβολώ, όμως αμέσως μετά από το δικό μου «μπαμ» και με διαφορά λίγων δευτερολέπτων ακούγονται τρεις τουφεκιές και κλαδιά, κουκουνάρια και πευκοβελόνες πέφτουν λίγα μέτρα μακριά μου, αμέσως μετά μια σειρά από «προσευχές» και «γαλλικά» ακούγονται και βλέπω τον … (γνωστό στα μέρη μου «μπεκατσά»), να ξαναγεμίζει την καραμπίνα του και σχεδόν μέσα από τα δόντια του να μου λέει καλημέρα. Πλησιάζω και αφού και εγώ τον καλημέρισα, βλέπω από την ζώνη του να κρέμονται 6-7 μπεκάτσες (έτσι υπολόγισα) τον βλέπω να κοιτά το πιστολάκι μου, να κατεβάζει το κεφάλι και με γρήγορο και νευρικό βήμα να απομακρύνεται.

Η αλήθεια είναι ότι στην λίγο περισσότερο από μισής ώρα έξοδο μου, άκουσα να ντουφεκάνε σε κάποια σημεία εκεί κοντά και λίγο η περιέργεια, λίγο και εγώ δεν ξέρω τι, με έκαναν να κάνω μια βόλτα με το αυτοκίνητο μέσα σε κάποιους κοντινούς ελαιώνες. Ξέροντας πρόσωπα και πράγματα στην περιοχή μου, διαπίστωσα ότι αρκετοί ήταν αυτοί που «δεν γνώριζαν» ότι απαγορεύεται να κυνηγούν στο χιόνι. Αυτό που πραγματικά με εξόργισε ήταν ότι μέσα στους χιονοκυνηγούς ήταν και άνθρωποι που διατηρούν 3 και 4 σκύλους σχεδόν αποκλειστικά για την μπεκάτσα.

Στον δρόμο της επιστροφής διαφορά πράγματα γυρνούσαν στο μυαλό μου, μήπως εγώ ήμουν ο Μ…κας της ιστορίας;

Μήπως το να τηρείς τους νόμους και τις απαγορεύσεις σε μια χώρα που έχει τόσο αυστηρούς νόμους όπως η χωρά μας, αλλά που δεν είναι σε θέση να τους επιβάλει, είναι ηλιθιότητα;

Μήπως τελικά, όπως και κάποιος γνωστός μου ομοσπονδιακός παραδέχτηκε (of the record), οι απαγορεύσεις είναι για να τηρούνται από καμία κατοσταριά νομίμους ούτως ή άλλως, κυνηγούς;

Από την άλλη δεν μπορώ να καταλάβω τι νόημα έχει να ταΐζω 3-4 σκύλους για το κυνήγι της μπεκάτσας και να την κυνηγάω με τα πόδια στις ελιές ή το σούρουπο στο καρτέρι;

Βεβαία μια φωτογραφία με καμία δεκαριά μπεκάτσες σερβιρισμένη με το κατάλληλο παραμύθι, θα ανεβάσουν το κυνηγετικό μου πρεστιζ.

Έκλεισα τους συλλογισμούς μου σκεπτόμενος ότι έπραξα το σωστό, έβγαλα το ζώο μου και είχα την ευκαιρία να του δείξω πουλιά. Περπάτησα και θαύμασα όλο αυτό το θεσπέσιο τοπίο που μόνο η φύση μπορούσε να σμιλέψει και πάνω από όλα δεν υπήρξα καιροσκόπος, δεν εκμεταλλευτικά την αδυναμία του θηράματος για να το αποκτήσω. Πάντα του έδινα και θα συνεχίσω να του δίνω την δυνατότητα να αναμετρηθεί μαζί μου. Άλλωστε ο καιρός που ο κυνηγός ήταν συλλέκτης τροφής έχει περάσει, σήμερα ο κυνηγός πάνω από όλα θα πρέπει να λογίζεται ως ένας από τους βασικούς διαχειριστές της φύσης.

Υ.Γ.

Πότε μου δεν θεώρησα τον εαυτό μου μπεκατσά, εδώ και πολλά χρόνια περιδιαβαίνω τις κορυφές των βουνών μας μαγεμένος από τις ρήγισσες τους, ίσως γι’ αυτό δεν μπορώ να καταλάβω τα όσα παραπάνω σας κατέθεσα. Όμως όπως και να έχει, το παραπάνω άρθρο μου το αφιερώνω σε όλους τους χιονομπεκατσοκυνηγούς μήπως και κάποια στιγμή συνέλθουν. Δεν θα πρέπει να ξεχνούν ότι, όσο σπέρνουν κεραυνούς θα θερίζουν θύελλες.

Φιλικά

Ο υπεύθυνος ύλης

Τσομώκος Διομήδης

editor@kinigotopos.gr

Κυνηγόπαπια

(Aythya ferina)

Βασίλειο: Animalia

Συνομοταξία: Chordata

Υποσυνομοταξία: Aves

Κλάση: Vertebrata

Τάξη: Anseriformes Οικογένεια: Anatidae

Γένος: Aythya

Είδος: ferina

Η Κυνηγόπαπια είναι μια αρκετά λόγω χρωματισμών εντυπωσιακή αγριόπαπια η οποία επισκέπτεται την χώρα μας σε ικανοποιητικούς αριθμούς. Οι ονομασίες της κατά τόπους ποικίλουν και ενδεικτικά θα μπορούσαμε να αναφέρουμε μερικές από αυτές όπως γκισάρι ελμαμπάση κοκκινοκαύκαλο κοκκινοκέφαλη σβουρδούλι σβουρίτζι χονδροκώλι κ.α.

Γεωγραφική εξάπλωση

Οι Κυνηγόπαπιες είναι κατά κύριο λόγω μεταναστευτικό είδος με μια αρκετά μεγάλη γεωγραφική εξάπλωση παγκοσμίως. Υπάρχουν όμως και στατικοί πληθυσμοί του είδους κυρίως στην κεντρική και βορειοδυτική Ευρώπη όπου ζουν και αναπαράγονται αλλά και στην κεντρική Ασία. Τον χειμώνα οι μεταναστευτικοί πληθυσμοί τους μεταναστεύουν σε νοτιότερα και θερμότερα κλίματα των περιοχών αυτών όπως την νοτιοανατολική Ευρώπη, την βορειοανατολική Αφρική και την Νοτιοανατολική Ασία, την Ινδία και την Ιαπωνία.

Περιγραφή

Η Κυνηγόπαπια είναι μια μέσου μεγέθους αγριόπαπια. Έχει μήκος 42- 49cm, ενώ το άνοιγμα φτερών της κυμαίνεται από 72 έως 82εκατ. Το βάρος μιας Κυνηγόπαπιας κυμαίνετε από 700 ως και 1300 γραμ. Οι Κυνηγόπαπιες, όπως και ένα μεγάλο μέρος των αγριόπαπιων παρουσιάζουν σεξουαλικό διμορφισμό, δηλαδή υπάρχει μορφολογική διαφορά μεταξύ αρσενικών και θηλυκών.

Στα αρσενικά το κεφάλι και ο λαιμός είναι χρώματος καστανό-κόκκινο σε αντίθεση με το σκούρο μαύρο στήθος τους.

Το επάνω μέρος του σώματος τους, είναι γκριζωπό και ελαφρώς σκουρότερου χρώματος από τις φτερούγες τους. Το κάτω μέρος των αρσενικών κυνηγόπαπιων είναι υπόλευκου χρώματος. Η ουρά η οποία έχει μήκος περίπου 5 εκατ. είναι μαύρου χρώματος όπως και οι γλουτοί τους. Το ράμφος τους είναι μακρύ και στενό μήκους περίπου 4,5 εκατ. είναι γκριζωπό με μαύρη άκρη.

Το θηλυκό έχει ένα γενικότερο καφετί χρωματισμό διάστικτο με φαιοκίτρινα στίγματα ενώ η πλάτη του είναι όπως και στο αρσενικό γκρίζα ενώ το ράμφος τους είναι στενότερο.

Τα μάτια στα αρσενικά η ίριδα είναι κοκκινωπή και καφετί στα θηλυκά ενώ και τα δυο φύλα έχουν γκρίζα πόδια

Αναπαραγωγή

Η αναπαραγωγική περίοδο των Κυνηγόπαπιων αρχίζει μεταξύ του Σεπτεμβρίου και του Νοεμβρίου όπου ξεκινά και μια σειρά από ερωτικές εκδηλώσεις μέχρι τον σχηματισμό των ζευγαριών. Μετά τον σχηματισμό του ζευγαριού το θηλυκό θα αναλάβει την κατασκευή της φωλιάς η οποία είναι ένα βαθούλωμα στο έδαφος καλυμμένο με ξερά χόρτα και πούπουλα και πολύ καλά κρυμμένη ανάμεσα στην πυκνή βλάστηση του βιοτόπου τους. Τα αρσενικά θα τα επιβλέπουν τα θηλυκά ως και τις πρώτες ημέρες εναπόθεσης των αυγών τους γύρω τον Μάιο, ανάλογα με τον καιρό και τη θερμοκρασία και μετά θα τα εγκαταλείψουν. Το θηλυκό θα γεννήσει 8-10 αυγά συνήθως ένα ανά ημέρα. Τα αυγά έχουν φλεγμονώδες λευκό χρώμα. Η επώαση διαρκεί από 24 ως 26 ημέρες με πλέον συνήθη ημέρα εκκόλαψης την 25η. Οι νεοσσοί μετά την εκκόλαψη τους είναι αρκετά ευαίσθητοι και χρειάζονται την φροντίδα της μητέρα τους. Η ανάπτυξη τους είναι γρήγορη και διαρκεί περίπου 50-55 ημέρες τότε η μητέρα θα οδηγήσει τα μικρά της στο νερό για να τα μάθει να τρέφονται και να προστατεύονται από τους εχθρούς τους.

Συμπεριφορά

Οι Κυνηγόπαπίες απαντώνται σε μεγάλα σμήνη ειδικά κατά τη διάρκεια της μετανάστευσης τους. Μεταναστεύουν κινούμενα κυρίως τη νύχτα σε ομάδες μέχρι και μερικές εκατοντάδες παπιά.

Έχουν γρήγορο πέταγμα και είναι επίσης ικανότατοι κολυμβητές και άριστοι δύτες. Όταν τρομάξουν είναι σε θέση να απογειωθούν από το νερό παρά πολύ γρήγορα.

Δεν είναι ιδιαίτερα θορυβώδη πούλια και συνήθως μόνο το αρσενικό ακούγεται βγάζοντας ένα μαλακό «βιββιερ βιββιερ» κατά την διάρκεια της ερωτοτροπίας. Το θηλυκό μπορούμε να το ακούσουμε μόνο όταν καλλωπίζεται στο νερό βγάζοντας ένα σκληρό βρυχηθμό σαν κρρρ.

Όταν κοιμούνται έχουν ανάλογη συμπεριφορά με τα άλλα είδη παπιών. Όπως το να κοιμούνται όρθια με το ράμφος τους πλαγιασμένο επάνω στα πίσω φτερά τους.

Η Μέγιστη διάρκεια ζωής των Κυνηγόπαπίων είναι περίπου τα 21 χρόνια.

Σίτισης

Η σίτιση των Κυνηγόπαπίων γίνεται κυρίως κατά τις νυκτερινές ώρες και διαρκεί έως νωρίς το πρωί. Αναζητούν την τροφή τους καταδυόμενες συνήθως στον πυθμένα των διαφόρων υδροβιοτόπων τους ή σκαλίζοντας την λάσπη τους. Η διατροφή τους κυρίως αποτελείται από σπόρους, μίσχους υδρόβιων φυτών, αλλά και σπόρος και βλαστούς άλλων φυτών και από διάφορα μαλάκια, ψαράκια μικρά καρκινοειδή, έντομα και τις προνύμφες τους. Ακόμα τρέφεται με διαφορά είδη υδρόβιων σκαθαριών, μικρά ψαράκια όπως οι φοξινιοί και μικρά σαλιγκάρια.

Η σίτιση των νεοσσών κατά το πρώτο διάστημα της ζωής τους αποτελείται κυρίως από έντομα και ασπόνδυλα και αργότερα με σπόρους και διάφορα φυτά.

Βιότοπος

Ο Βιότοπος των Κυνηγόπαπίων είναι τα διάφορα ρηχά ύδατα πεδινών κυρίως περιοχών, όπως λίμνες γλυκού νερού, αλλά και υφάλμυρου παράκτια έλη με τη έντονη βλάστηση και τα λασπώδη σημεία. Ρηχές λίμνες κοντά σε δασώδεις περιοχές και άλλοι ανάλογοι βιότοποι. Προτιμά τις περιοχές με την άφθονη βλάστηση γύρω από το νερό και πολύ σπάνια τις συναντούμε σε περιοχές με μεγάλα υψόμετρα ή την θάλασσα

Διάφορα

  • Στην Ελλάδα σε αντίθεση με παρά πολλές άλλες χώρες, απαγορεύονται για το κυνήγι της η χρήση οποιονδήποτε μέσων προσέλκυση, όπως ομοιώματα ηχητικοί κράχτες κλπ.

· Αποτελεί εξαιρετικό έδεσμα για όλους σχεδόν τους καλοφαγάδες και μπορεί να μαγειρευτεί με πολλούς και ιδιαίτερους τρόπους. Το ότι δεν βουτά για να τραφεί το κατατάσσει ίσως στην πρώτη θέση από πλευράς νοστιμιάς έναντι των υπόλοιπων αγριόπαπιων.

  • Οι κυνηγόπαπιες μεταναστεύουν συνήθως σε μεγάλα σμήνη και συνήθως μαζί με πληθυσμούς Τσικνόπαπίων Aythya fuligula, με τις οποίες είναι γνωστό ότι ζευγαρώνουν και υβριδοποιούνται.

· Ο ευρωπαϊκός πληθυσμός των Κυνηγόπαπιών έχει υπολογιστεί στα 200-250 χιλιάδες ζευγάρια

Εχθροί

Βασικοί εχθροί τους είναι τα περισσότερα από τα φτερωτά αρπακτικά όπως τα γεράκια, οι κουκουβάγιες, οι μπούφοι και οι αετοί. Βασικότερος όμως όλων, είναι η σχεδόν δραματική συρρίκνωση των πρωταρχικών βιοτόπων τους.

Θα πρέπει για ακόμα μια φόρα να τονίσουμε ότι στην μέχρι τώρα βιβλιογραφία, πουθενά δεν αναφέρεται το κυνήγι ως λόγος μείωσης του πληθυσμού της.

SAINT GERMAIN POINTER

FCI-Standard N° 115/ 05. 05. 2003 / GB

(Braque Saint-Germain)

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: John Miller και Raymond Triquet

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ: Τσομώκος Διομήδης

ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ : Γαλλία.

ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗΣ ΤΩΝ ΑΡΧΙΚΩΝ ΕΓΚΥΡΩΝ ΠΡΟΤΥΠΩΝ: 25.03.2003.

ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΗ : Φυλή δεικτών που χρησιμοποιείται κυρίως σε φτερωτά θηράματα αλλά μπορεί επίσης να κυνηγήσει και τριχωτά.

ΤΑΞΙΝΟΜΗΣΗ F.C.I : ομάδα 7 Σκύλοι δείκτες και

Setters

τμήμα 1,2 ηπειρωτικοί δείκτες

με εξέταση εργασίας

ΣΥΝΟΠΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΠΕΡΙΛΗΨΗ: Είναι απόγονος των σκυλιών που προήλθαν από την διασταύρωση ενός αγγλικού δείκτη με έναν ηπειρωτικό δείκτη.

Η φυλή δημιουργήθηκε περίπου το 1830 στα βασιλικά κυνοτροφεία του Compiegne, έπειτα στο Saint Germain (Άγιο Ζερμαίν) στην Laye.

Αυτό το σκυλί έχαιρε υψηλής δημοτικότητας μέχρι την αρχή του αιώνα 20ου αιώνα και ήταν η φυλή δεικτών με τις περισσότερες παρουσιάσεις στις πρώτες κυνολογικές εκθέσείς, ειδικότερα δε στην πρώτη γαλλική κυνολογική έκθεση το 1863.

Η γαλλική λέσχη της φυλής δημιουργήθηκε τις 1913, Μαρτίου,

ΓΕΝΙΚΗ ΕΜΦΑΝΙΣΗ: Μια φυλή μέσων γενικά αναλογιών με τους διαμήκης άξονες του κεφαλιού και του ρύγχους παραλλήλους, ή ελαφρώς αποκλίνωντες και ελαφρώς τονιζόμενο το μετωπιαίο στοπ.

Σκελετός σχετικά βαρύς και μυϊκό σύστημα που προσαρμόζεται στις απαιτήσεις αντοχή της εργασία.

Το τρίχωμα είναι κιτρινόφαιο και λευκό στο χρώμα, χωρίς καμία παρουσία μαύρου.

Σκυλί μέσης έρευνας και αναζήτησης με κανονικό και εύπλαστο καλπασμό.

Η ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ/ΙΔΙΟΣΥΓΚΡΑΣΙΑ :Πάνω απ’ όλα κυνηγός, πολύ κοινωνικός, ήρεμος και στοργικός, δεν ανέχεται την σκληρή μεταχείριση κατά τη διάρκεια της εκπαίδευση του. Είναι πολύ εύκολο να εκπαιδευτή και κατά ομάδες.

Κυνηγά με πολύ πάθος φασιανό, πέρδικα και μπεκάτσα σε οποιονδήποτε κυνηγότοπο, ενώ επαναφέρει (τα θηράματα) με πολύ «μαλακό δόντι».

Πολύ κοντά στον άνθρωπο και του αρέσει ιδιαίτερα να μένει με την οικογένεια.

ΚΕΦΑΛΙ

ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΟΥ ΚΡΑΝΙΟΥ:

Κρανίο: Ελαφρώς στρογγυλευμένο, καμπυλωτό στο οπίσθιο τμήμα του, με προεξέχουσα ινιακή προεξοχή. Η ζυγωματικές αψίδες μόλις και μετά βίας τονιζόμενες.

Μετωπιαίο στοπ: Όχι πάρα πολύ έντονο.

ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟΥ:

Μύτη: Ευρεία, με τα καλά ανεπτυγμένα ρουθούνια, σκούρου ροζ χρώματος.

Ρύγχος: Ρινικός κάλαμος ίσιος ή πολύ ελαφρώς κυρτός, ρύγχος ίσου μήκους με το κρανίο.

Χείλια: Καλύπτουν εντελώς την κάτω σιαγώνα είναι σχετικά λεπτά, χωρίς μαύρα στίγματα.

Σαγόνια/δόντια: Τα σαγόνια είναι εύρωστα, ίσου μήκους, τα δόντια είναι μεγάλα, σωστά ευθυγραμμισμένα. Δάγκωμα ψαλιδιού.

Ουρανίσκος: Χωρίς ίχνος μαύρου χρώματος.

Μάτια: Ανοικτά, σχετικά μεγάλα, χρυσό-κίτρινου χρώματος, τοποθετημένα σωστά στις κόγχες, με βλέμμα ειλικρινές και ήπιο.

Αυτιά: Τοποθετημένα στο ίδιο επίπεδο με τα μάτια, όχι πάρα πολύ μακριά. Το πτερύγιο παρουσιάζει μια διαμήκης πτυχή. Στρογγυλευμένα στις άκρες τους και αποσυνδέονται ελαφρώς από το κεφάλι.

ΛΑΙΜΟΣ: Μυώδης, σχετικά μακρύς, σχηματίζει κατά κάποιο τρόπο αψίδα, ένα μικρό λωγάνιον είναι ανεκτό.

ΣΩΜΑ:

Πλάτη: Οριζόντια.

Οσφυϊκή χώρα: Σχετικά κοντή, ευρεία και εύρωστη.

Καπούλια: Ελαφρώς κεκλιμένα.

Στήθος: Μακρύ, βαθύ και ευρύ. Το σημείο του στέρνου είναι ελαφρώς προεξέχον. Πλευρά μακριά και καλά ανεπτυγμένα.

Κοιλία: Ελαφρώς πτυχωμένη και που ενώνεται σταδιακά με το στήθος, χωρίς εμφανή διακοπή της. Στην περιοχή του στήθους μακρύτερη και κοντότερη στην περιοχή των πλευρών.

ΟΥΡΑ: Τοποθετημένη σχετικά χαμηλά, δεν φθάνει παρακάτω από την άκρη του ταρσού, είναι παχιά στην βάση της και τελειώνει σε μια λεπτή άκρη, κατά την κίνηση φέρεται οριζόντια

ΑΚΡΑ: Καλά οστεωμένα, σε ανάπαυση οι μύες είναι ευδιάκριτοι κάτω από το δέρμα.

ΕΜΠΡΟΣΘΙΑ ΑΚΡΑ:

Ώμος : Μακρύς, κεκλιμένος, μυώδης, όπως ταιριάζει σε έναν καλπαστή

Βραχίονας: Ελαφρώς κεκλιμένος

Αντιβράχιο: Ισχυρό, μυώδες, κάθετο.

Μετακάρπιο (μεσοκύνιο) : Κοντό, πολύ ελαφρώς κεκλιμένο βλέποντας το από τα πλάγια

Πέλμα: Μακρύ, δάχτυλα σφιχτά, νύχια ανοιχτόχρωμα, ακόμα και άσπρα, λεπτά μαξιλαράκια.

ΟΠΙΣΘΙΑ ΑΚΡΑ: Άκρα σωστά στημένα όταν τα βλέπουμε από πίσω.

Μηρός: Μακρύς και μυώδης.

Κατώτερος μηρός: Έντονα μυώδης.

Ταρσός: Ευρύς, στον άξονα του σώματος.

Μετατάρσιο (οπίσθιο μεσοκύνιο): Κοντό, κάθετο, στεγνό

Πέλμα: Ίδιο με τα μπροστινά (πέλματα).

ΒΗΜΑΤΙΣΜΟΣ/ΚΙΝΗΣΗ : Ο κανονικός βηματισμός είναι ο καλπασμός, πρέπει να είναι εύπλαστος, ισορροπημένος και ικανός να διατηρείται επί μακρών, μέσης έκτασης.

Σε οποιοδήποτε βηματισμό, το κεφάλι φέρεται ελαφρώς επάνω από την ράχη, ποτέ χαμηλότερα.

Ο δείκτης Saint Germain καλύπτει επαρκές έδαφος σε οποιονδήποτε βηματισμό.

ΔΕΡΜΑ : Σχετικά λεπτό.

ΤΡΙΧΩΜΑ

ΤΡΙΧΑ :Κόντη, όχι πολύ λεπτή.

ΧΡΩΜΑ: Θαμπό λευκό με πορτοκαλί (κιτρινόφαια) σημάδια και το διάστικτο ανέχεται, αλλά δεν επιζητείται. Τα αυτιά είναι κιτρινόφαια (ένα πολύ αραιό ποσό λευκού είναι ανεκτό αλλά δεν επιζητείται).

ΥΨΟΣ

ΑΡΣΕΝΙΚΑ: ελάχιστο 56 εκατ. (22")

μέγιστο 62 εκατ. (24,4")

με μια ανοχή + 2 εκατ. (0.8") για εξαίρετα άτομα

ΘΗΛΥΚΑ: ελάχιστο 54 εκατ. (21,3")

μέγιστο 59 εκατ. (28,7")

με μια ανοχή + 2 εκατ. (0.8") για εξαίρετα άτομα

ΕΛΑΤΤΩΜΑΤΑ: Οποιαδήποτε απόκλιση από τα προηγούμενα σημεία πρέπει να θεωρηθεί ελάττωμα και η σοβαρότητα με την οποία το ελάττωμα αυτό θα πρέπει να αξιολογηθεί, πρέπει να είναι στην ακριβή αναλογία με τον βαθμό απόκλισης του.

  • Κρανίο : Πάρα πολύ ευρύ.
  • Μάτια: Μικρά, άγριο κοίταγμα, χρώματος λεμονί.
  • Αυτιά: Τα οποία να θυμίζουν τα ελικοειδή αυτιά των ιχνηλατών.
  • Καπούλια: Πάρα πολύ κλιμένα.
  • Πέλμα : Διευρυμένο, παρουσία παράνυχων

ΕΛΑΤΤΩΜΑΤΑ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟΥ:

  • Ιδιοσυγκρασία: επιθετική ή υπερβολικά ντροπαλή

· Έλλειψη τύπου: ανεπαρκή χαρακτηριστικά της φυλής, που σημαίνει ότι το ζώο γενικά δεν μοιάζει με άλλα δείγματα της φυλής.

  • Σαγόνια/δόντια: Απουσία περισσότερων του ενός δοντιών, εκτός από τον πρώτο προγόμφιο ελαττωματική θέση των δοντιών. Υπέρ ή προγναθισμός.
  • Μάτια: Καφετί ή μαύρα στο χρώμα.
  • Αφύσικα σημάδια: Παρουσία μαύρου, ειδικότερα:

Στη μύτη

Στα χείλια

Στον ουρανίσκο

Στα νύχια

  • Ύφος: έξω από τα όρια που καθορίζονται από τα πρότυπα.

Οποιοδήποτε σκυλί που παρουσιάζει σαφείς φυσικές ή ανωμαλίες συμπεριφοράς θα πρέπει να αποκλείετε.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Τα αρσενικά ζώα πρέπει να έχουν δύο εμφανείς κανονικούς όρχεις που κατεβούν πλήρως στο οσχέων.

Μπρακ του Αγίου Ζερμαίν Η Ιστορία του

Το Αγγλογαλλικό αυτό μίγμα είναι σχεδόν κατά γενική ομολογία ίσως το πιο κομψό δείγμα γαλλικών δεικτών. Αν και ήταν μια αρκετά διαδεδομένη φυλή ως τις αρχές του εικοστού αιώνα, η φυλή είναι τώρα σχετικά σπάνια και ένας από τους βασικότερους λόγους είναι ότι, η φυλή αυτή έχει ως βιαστικούς ανταγωνιστές της τους αρχικούς γεννήτορες της…τα Αγγλικά Πόιντερς, σκυλιά παρόμοιας εμφάνισης και ικανοτήτων.

Και να πως αρχίζει η ιστορία τους.

Χρονικά θα μπορούσαμε να πούμε ότι η φυλής ξεκίνα στα χρόνια της βασιλείας του Γάλλου βασιλιά Καρόλου (Charles) X (1824-1830). Περιγραφές βεβαία πορτοκαλί και άσπρων σκυλιών ανάλογες με αυτές των γαλλικών μπρακ του Αγίου Ζερμαίν υπήρξαν και παλαιότερα, αλλά η πιο ικανοποιητική εκδοχή αρχή της ιστορίας της φυλής ξεκινά με τον κύριο κ. Girardin, «αρχικυνηγό» του βασιλιά Καρόλου. Αυτός ήταν που για πρώτη φόρα διασταύρωσε γαλλικά μπρακ με Αγγλικά Πόιντερ. Εικάζετε ότι τα δυο πρώτα θηλυκά Αγγλικά Πόιντερ ονομάζοντας “MissandStop”, είχαν πορτοκαλί τρίχωμα με λευκά στίγματα και τα είχε χαρίσει ο βασιλιάς της Αγγλίας στον βασιλιά Κάρολο τον Χ.

Όταν ο Girardin διασταύρωσε αυτά τα δυο Πόιντερ με τα Γαλλικά μπρακ, παρήγαγε σκυλιά που σύμφωνα με ανθρώπους που κυνήγησαν μαζί του και αποτύπωσαν τις εντυπώσεις τους, παρουσίαζαν "εξαιρετικά λεπτή μύτη, μεγάλη κομψότητα και εξαιρετική φέρμα".

Η βασιλεία όμως του βασιλιά Καρόλου X διακόπηκε μετά από μια βίαιη επανάσταση τον Ιούλιο του 1830 και τότε τα σκυλιά του βασιλιά δόθηκαν στο βαρόνο Laminat, τον Αρχή-επιθεωρητής των δασών Compiegne, βόρεια του Παρισιού. Η “Stop πέθανε αμέσως μετά, αλλά η “Miss” ζευγαρώθηκε αρκετές ακόμα φορές. Μετά από ένα ζευγάρωμα της με ένα καφετί και άσπρο Γαλλικό μπρακ που ονομάζονταν "Zamor", η “Miss” γέννησε κουτάβια με τα άσπρο και πορτοκαλί τρίχωμα και ροζ μύτες και χείλια.

Ο μαρκήσιος Cherville που είδε μερικά από αυτά τα σκυλιά να κυνηγούν, τα περίγραψε ως μεγάλα και κομψά σκυλιά, με γρήγορο και ανοιχτό καλπασμό και με ερευνά με την μύτη ψηλά. Εξαιτίας του ότι τα σκυλιά αυτά αναπαρήχθησαν αρχικά στην περιοχή του Compiegne, η φυλή ονομάστηκε "δείκτης του Compiegne" το 1830 όμως όταν η εκτροφή μεταφέρθηκε τις δασικές περιοχές του Αγίου Ζερμαίν, η φυλή επίσημα πλέον μετονομάστηκε σε " Δείκτες του Άγιου Ζερμαίν " “Saint Germain Pointer”.

Τον προηγούμενο αιώνα η δημοτικότητα της φυλή βρίσκονταν σε ιδιαιτέρα υψηλά επίπεδα και δημιουργήθηκε η επίσημη λέσχη της φυλής στο Παρίσι το 1913, με βασικό σκοπό την προώθηση και την βελτίωσης της χρήσης του Δείκτη του Άγιου Ζερμαίν στη Γαλλία αλλά και εκτός αυτής.

Ο 1ος παγκόσμιος πόλεμος όμως είχε καταστρεπτικές επιδράσεις στη φυλή και προκάλεσε δραματική μείωση των Δεικτών του Άγιου Ζερμαίν. Στη μέση της δεκαετία του '30 φαίνεται να υπάρχει μια προσπάθεια ανάκαμψης της φυλής η οποία όμως και αυτή διακόπηκε από το 2ο Παγκόσμιο πόλεμο. Μετά και τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο η φυλή έχει διατηρήσει έναν μικρό αλλά πιστό αριθμό κυνηγών και εκπαιδευτών, που έχουν κατορθώσει να διατηρήσουν τις μοναδικές ιδιότητές της. Τα τελευταία χρόνια η φυλή δείχνει μια μικρή αύξηση στο γενικό πληθυσμό της. Ίσως αυτό, μαζί με το γεγονός ότι η εθνική λέσχη της φυλής έχει στρέψει την προσοχή της στη βελτίωση των κυνηγετικών δυνατοτήτων της φυλής, να είναι και οι πιο ελπιδοφόρες ενδείξεις για το μέλλον της.

Τα μορφολογικά χαρακτηριστικά ενός μπρακ του Αγίου Ζερμαίν είναι τόσο όμοια με εκείνα ενός Πόιντερ, που πολλοί αμύητοι στην κυνοφιλιά σίγουρα θα τα μπερδέψουν. Υπάρχουν βεβαία κάποιες σαφής διαφορές οι οποίες μας κάνουν να ξεχωρίζουμε ένα Γαλλικό μπρακ Saint Germain από ένα Αγγλικό Πόιντερ όπως π.χ. το σχήμα των κρανίων τους ή το λιγότερα τονισμένο μετωπιαίο στοπ ενός Saint Germain από ότι ενός Πόιντερ, όπως και οι μικρότερες σιαγόνες των Γαλλικών μπρακ απ’ ότι των Πόιντερ. Επίσης η βάση της ουράς είναι βαλμένη χαμηλότερα στο Saint Germain και η μυϊκή κατασκευή της είναι ελαφρώς λεπτότερη. Το τρίχωμα του είναι κοντό και μαλακό και συνήθως έχει ένα ασαφές λευκό χρώμα με φωτεινά πορτοκαλί στίγματα. Μερικές φορές υπάρχουν και κάποιες προφανείς άσπρες τρίχες μέσα στα πορτοκαλί στίματα. Οι επιδεξιότητές του ως κυνηγός είναι ευρέως γνωστές στους θιασώτες της φυλής και ως μερικές από αυτές θα μπορούσαμε να αναφέρουμε, την εξαιρετική οσφραντική του ικανότητα, τις θεαματικότατες στάσεις του κατά την φέρμα, την ανθεκτικότητα του, αλλά και σε αντίθεση με άλλες ποικιλίες γαλλικών μπρακ είναι αρκετά γρήγορος ιχνηλάτης, αν και πρέπει να σημειώσουμε ότι είναι σαφώς λιγότερο επίμονος και συστηματικός από άλλες γαλλικές φυλές μπρακ.

Κλείνοντας θα πρέπει να τονίσουμε ότι το Γαλλικό μπρακ τους Αγίου Ζερμαίν είναι μια αξιολογότατη φυλή για σχεδόν όλα τα κυνήγια και θηράματα.

Ο Θανάσης Κυριτσάκας Απαντά 1/1/07

Από κ. ΚώσταGR

Μέθοδος αποτροπής από την αλεπού

Θα ήθελα να ρωτήσω τον κ. Κυριτσάκα αν υπάρχει διαφορετική μέθοδος για να αποτρέψουμε τα σκυλιά μας από την αλεπού πέραν του ηλεκτρικού κολάρου.

Απάντηση

Αν αποκλείσουμε το ηλεκτρονικό κολάρο κ. Κώστα, θα πρέπει να χρησιμοποιήσουμε εντολές-διαταγές, που προϋποθέτουν πλήρη υπακοή του σκύλου.

Για να χρησιμοποιήσουμε αυτή τη μέθοδο, πρέπει ήδη να έχουμε εκπαιδεύσει το σκύλο μας στην αυστηρή υπακοή των εντολών μας, τις οποίες να εκτελεί άμεσα και χωρίς άρνηση σε κάθε περίπτωση. Όταν έχουμε ένα τέτοιο υπάκουο και ισορροπημένο σκύλο μπορούμε να τον αποτρέψουμε από την αλεπού αλλά και από κάθε άλλη αρνητική συμπεριφορά.

Θα πάτε το σκύλο δεμένο στα φρέσκα χνάρια της αλεπούς και θα τον φωνάξετε επιτακτικά και κοφτά «ΜΗ» ή «ΟΧΙ», ανάλογα την εντολή που ξέρει, με ταυτόχρονο απότομο τράβηγμα της αλυσίδας, για να συνδυάσει και τη σωματική επέμβαση.

Προσοχή όμως σ’ αυτή τη φάση, να μη χρησιμοποιηθεί σωματική βία με βίτσα ή το χέρι σας ή άλλο μέσο, που θα δημιουργήσει ψυχολογικό πρόβλημα φόβου του σκύλου απέναντί σας. Το απότομο τράβηγμα δεν πονάει γενικώς, απλά τον ακινητοποιεί σε συνδυασμό με το «ΜΗ», ενώ το άμεσο χτύπημα με άλλο μέσο θα τον πονέσει και μπορεί να αλλάξει η συμπεριφορά του και ο ψυχισμός του. Το κολάρο στην προκείμενη περίπτωση έχει το πλεονέκτημα ότι ο σκύλος δέχεται μια σωματική επέμβαση ουρανοκατέβατη (δεν μιλάμε καθόλου όταν χρησιμοποιούμε το κολάρο), χωρίς να καταλαβαίνει ότι έγινε από εμάς κι έτσι δεν υπάρχει κίνδυνος να χαλάσει η σχέση μας.

Σε κάθε περίπτωση όταν έχουμε ένα σκύλο πλήρως εκπαιδευμένο στην υπακοή, σημαίνει ότι ο σκύλος γνωρίζει ποιος είναι το αφεντικό και θα εκτελεί τις εντολές άμεσα χωρίς πρόβλημα, οπότε δεν χρειάζεται καθόλου σωματική επίπληξη με διάφορα μέσα, τα οποία κατά κανόνα δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται ποτέ, ειδικά στα κυνηγόσκυλα.

Από κ. Χριστόφορο

Κρητικοί ιχνηλάτες

Θα ήθελα την άποψη σας για το αν είναι κατάλληλοι για λαγοκυνήγι στη Ηπειρωτική Ελλάδα οι κρητικοί ιχνηλάτες.

Απάντηση

Ο «Κρητικός Ιχνηλάτης» κ. Χριστόφορε, κυνηγάει το λαγό στην Κρήτη, στις πιο δύσκολες εδαφικές και κλιματικές συνθήκες και τα καταφέρνει θαυμάσια. Στην Ηπειρωτική Ελλάδα οι κλιματικές συνθήκες τουλάχιστον, αλλά και οι εδαφικές, συγκριτικά με την Κρήτη είναι πιο καλές κατά κανόνα, οπότε το έργο του σκύλου θα είναι πιο εύκολο.

Σαφώς ο «Κρητικός Ιχνηλάτης» είναι κατάλληλος για όλη την Ελλάδα και ιδιαίτερα σε ομαλά οροπέδια, ανοιχτά λοφώδη μέρη και κάμπους, είναι το πιο ενδεδειγμένο λαγόσκυλο γιατί μπορεί να εκμεταλλευτεί τη μεγάλη ταχύτητα που αναπτύσσει και να πιάσει το λαγό σε χρόνο δευτερολέπτων όπως τα λαγωνικά, από τα οποία κατάγεται και έχει διατηρήσει τα μορφολογικά και κυνηγετικά στοιχεία.

Σκύλος λαγωνικοειδούς τύπου, υποδολιχόμορφος (μακροκέφαλος), λυγερός, αλλά με ισχυρή διάπλαση, βραχύτριχος, αυτιά όρθια, με ουρά κατά προτίμηση τυλιγμένη σαν δαχτυλίδι πάνω στα νώτα ή ημικύκλια και ανασηκωμένη.

Ζωηρός, έξυπνος, προσεκτικός, ευκίνητος και ευλύγιστος, με πολύ λεπτή όσφρηση, εργάζεται δραστήρια και με επιμέλεια στο κυνήγι του λαγού και του αγριοκούνελου, συνήθως μόνος ή σε ζευγάρι και είναι κατάλληλος σε όλα τα εδάφη, ακόμα και στα πιο βραχώδη, τραχιά και δύσβατα. Η φωνή του όχι δυνατή, ακούγεται κυρίως στην εφόρμησή του για το ξεφώλιασμα του λαγού

Η δίωξη είναι πολύ γρήγορη αλλά όχι με μεγάλη διάρκεια, γύρω στα 300 μέτρα πάνω –κάτω, οπότε είναι κατάλληλος για τον κυνηγό που προτιμάει να είναι κοντά στο σκύλο και να τουφεκάει το λαγό στο ξεπέταγμα. Η μικρή δίωξη είναι μια ιδιαιτερότητα του «Κρητικού Ιχνηλάτη» που δεν συναντάται στους ιχνηλάτες γενικώς και μπορεί να αποτελέσει κριτήριο επιλογής για τους κυνηγούς που δεν θέλουν την μεγάλη καταδίωξη για διάφορους υποκειμενικούς λόγους.

Από κ. GIOURAS

Εκτροφεία - εκτροφείς ιχνηλατών

Κύριε Κυριτσάκα θέλω την βοήθεια σας.

Εργάζομαι στην Νάπολη της Ιταλίας (στρατιωτικός) και θέλω να μάθω διευθύνσεις (ηλεκ/κες και μη) για εκτροφεία- εκτροφείς ιχνηλατών Σεγκούτσι και Γιούρα μπρουνο. Για γιουρα θα ήθελα και από Ελβετία-Γαλλία.

Σας ευχαριστώ.

Απάντηση

Οι Ιταλοί έχουν τον «Ιταλικό Όμιλο Ιχνηλατών», “Societa Italiana Pro Segugio” , όπου μπορείτε να επικοινωνήσετε και να πληροφορηθείτε για τους εκτροφείς και κυνηγούς για όλες τις ράτσες ιχνηλατών που υπάρχουν στην Ιταλία και φυσικά για τα Σεγκούτσιο.

Ο όμιλος διοργανώνει κάθε χρόνο επίσημους εθνικούς αγώνες εργασίας στο λαγό και όπως είναι φανερό οι κυνηγοί που είναι μέλη του ομίλου παίρνουν κατά κανόνα μέρος στους αγώνες με τα σκυλιά τους. Θα προτιμήσετε κουτάβια από ιχνηλάτες που παίρνουν μέρος στους αγώνες και μάλιστα κατά την άποψή μου, τα μονόχρωμα (όλες οι αποχρώσεις του πορτοκαλί, κίτρινου, κόκκινου) κοντότριχα Σεγκούτσιο και πιο προτιμητέα τα μονόχρωμα σκληρότριχα Σεγκούτσιο (πιο ανθεκτικά σε δύσκολες καιρικές και εδαφικές καταστάσεις).

Σας δίνω όλα τα στοιχεία του Ομίλου

S.I.P.S.

26844 Mirabello di Senna Lodigiana (LO)

Via Dosso 7

Telef: 0377 802414

Fax: 0377 802234

Email: info@prosegugio.it

Email: presidente@prosegugio.it

Site: www.prosegugio.it

Για τα Γιούρα Μπρούνο σε Γαλλία και Ελβετία, θα βρείτε όλες τις πληροφορίες στο Site:www.chien.com, επιλέγοντας “Races” και “Bruno du Jura”, όπου θα αναζητήσετε “Les Eleveurs” (εκτροφείς) σε Γαλλία (France) και Ελβετία (Suisse), συμπληρώνοντας αντίστοιχα τη χώρα (Pays) στο Menu.

Επίσης στη ίδια σελίδα θα βρείτε και τα στοιχεία των Club “Γιούρα Μπρούνο” σε Γαλλία και Ελβετία.

Ο Θωμάς Πετρόχειλος Απαντά 1/1/07

Κούρτσχααρ 18 μηνών που στραπατσάρει το θήραμα.

Από κ. Γιάννη Ψινάκη.

Κύριε Πετρόχειλε, κυνηγώ με ένα κούρτσχααρ 18 μηνών που διαθέτει πάθος, δυνατή όσφρηση, σταθερή φέρμα , πολύ καλή έρευνα ,αρκετή εξυπνάδα και υπακοή. Ζω στην Κοζάνη και οι συναντήσεις με θηράματα -κυρίως ορτύκια- είναι καθημερινές. Οι συγκινήσεις που μου χαρίζει είναι πολύ δυνατές όπως και το μεταξύ μας δέσιμό...

Το πρόβλημα που αντιμετωπίζω είναι με το απόρτ. Όταν βρίσκει τα πεσμένα ή πληγωμένα θηράματα πρέπει να τρέξω κοντά του και να του τα πάρω από το στόμα γιατί είναι ικανός - μη γελάσετε-να τα καταπιεί!.. Τώρα τελευταία έχει βελτιωθεί λίγο η κατάσταση , πιάνει τα πουλιά στο στόμα του με κοιτάζει, αλλά δεν του έχω εμπιστοσύνη ότι θα κάνει τη σωστή κίνηση. Η αλήθεια είναι πως την εκπαίδευση στο απόρτ την έχω παραμελήσει. Λίγα μαθήματα στους πρώτους μήνες της ζωής του -όπου τα πήγαινε θαυμάσια- και μετά τίποτα...

Μπορώ να κάνω κάτι με αυτό το πρόβλημα;

Σας ευχαριστώ και σας εύχομαι κάθε επιτυχία.

Γιάννης Ψινάκης.

Το σκυλί σας χρειάζεται εκπαίδευση. Κατ’ αρχάς βασική υπακοή και μετά εκπαίδευση κατευθυνόμενου απόρτ την οποία όμως πρέπει να κάνει κάποιος εξειδικευμένος επαγγελματίας με εμπειρία στο κατευθυνόμενο απορτ ώστε να έχει το απαιτούμενο αποτέλεσμα.

Δεν νομίζω ότι εσείς μπορείτε να εκπαιδεύσετε το σκύλο σας χωρίς βοήθεια πάνω σ΄ αυτό το τομέα και αν το προσπαθήσετε το πιθανότερο είναι να χαλάσετε τη σχέση σας με τον σκύλο και να μην θέλει να πλησιάσει το θήραμα.

Ασταθείς στην φέρμα

Από κ. stratis

Κύριε Πετρόχειλε, έχω ένα αρσενικό κουρτσχααρ 3 ετών, εξαίρετης γενεαλογίας. Έχει μεγάλη αντοχή και πολύ δυνατή μύτη. Σε ηλικία μικρότερη του 1 έτους, είχε αρχίσει να φερμάρει σταθερότατα πεδινές πέρδικες, και μπεκάτσες (όχι πάντα, λόγω ηλικίας θεωρούσα φυσικό το ξεπέταγμα κάποιων θηραμάτων). Στη συνεχεία με το συνεχές κυνήγι και εκπαιδευτικά περίμενα την συνεχή βελτίωση, παρόλα αυτά ο σκύλος ακόμα παραμένει πολύ νευρικός. Θέλει να πλησιάσει και άλλο το θήραμα, και συνεπώς το ξεπετάει. Κάποιες φορές προλαβαίνω να πλησιάσω και να τουφεκίσω, Κάποιες όχι. Κάποιες φερμάρει για 3-4 δευτερόλεπτα, Κάποιες για μισό λεπτό. Είναι ιδιαιτέρα νευρικό και παθιασμένο σκυλί. Όταν το θήραμα φεύγει τουφεκιστώ κλαφουνίζει και τρέχει πίσω του. Τι μπορώ να κάνω για την αντιμετώπιση του προβλήματος αυτού; Σας ευχαριστώ εκ των προτέρων

Η τακτική την οποία ακολουθείται είναι λάθος διότι τη στιγμή που ο σκύλος σας είναι σε ασταθής στη φέρμα του και επιτίθεται και διώχνει το θήραμα, εσείς τον επιβραβεύεται πυροβολώντας το θήραμα και δίνοντας του την δυνατότητα να το πιάσει. Κατ’ αυτόν τον τρόπο ο σκύλος καταλαβαίνει ότι σωστά ενήργησε και ότι έτσι έπρεπε να κάνει για να πιάσει το θήραμα. Ο τρόπος με τον οποίο διορθώνεται η κατάσταση αυτή είναι να μπλοκάρουμε το σκύλο με το στοπ την στιγμή κατά την οποία διώχνει το θήραμα και να τον βάλουμε να ξαπλώσει στο σημείο στο οποίο έπρεπε να μένει φερμαριστός και να τον αφήσετε ξαπλωμένο τουλάχιστον για 3 με 5 λεπτά.

Αυτό το πράγμα για τον σκύλο είναι τιμωρία την οποία συνδυάζει με το μη επιθυμητό ξεπέταγμα του θηράματος.

Αυτή η διόρθωση πρέπει να επαναληφθεί τόσες φορές όσες χρειαστεί για να μείνει ο σκύλος σταθερός στην φέρμα του. Εγώ δεν επιτρέπω στο σκύλο ούτε μετά από τον πυροβολισμό να φύγει μόνος του και να κάνει απορτ.

Ειδικά σε ζώα τα οποία έχουν αυτή την αστάθεια στη φέρμα τους. Το σκυλί μπορεί να κάνει απορτ μόνο μετά από δικό μας παράγγελμα. Για να μπορέσουν όμως να γίνουν όλα αυτά πρέπει το στάδιο εκπαίδευσης του ζώου μας να είναι επαρκές.

Έξοδοι με μεγαλύτερα ζώα

Από κ. Peter

Αγαπητέ κύριε Θωμά. Θα ήθελα να σας συγχαρώ για την στήλη σας αυτή και την βοήθεια που σε όλους εμάς προσφέρεται. Έχω ένα Σετεράκι αρσενικό 9 μηνών το οποίο βγάζω έξω μαζί με μια μεγαλύτερη Σετερινα 3 ετών. Αυτό το κάνω για να αποκτήσει όπως αρκετοί φίλοι μου λεν, εμπειρίες. Είναι η άποψη τους αυτή σωστή ή μήπως κάνω ζημία αντί για καλό στον σκυλάκι μου.

Σας ευχαριστώ.

Πέτρος

Κατά την άποψη μου η τακτική αυτή είναι λανθασμένη, διότι πρώτον δεν μπορεί ένα κουτάβι 9 μηνών να έχει την δυνατότητα να τρέχει με την αντοχή ενός σκύλου3 ετών. Δεύτερον το κουτάβι μας δεν μπορεί να πάρει πρωτοβουλία διότι πάντοτε το μεγαλύτερο σκυλί θα βρίσκει πρώτο το θήραμα και με αυτόν τον τρόπο δημιουργούμε έναν κομπάρσο. Το σκυλάκι μας πρέπει να το βγάζουμε μόνο του και για λιγότερες ώρες. Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε σαν δάσκαλο ένα ζώο το οποίο είναι 11, 12, 13 ετών το οποίο δεν μπορεί να υπερκοπώσει το κουτάβι, μπορεί να του δείξει τις αναθυμιάσεις των θηραμάτων και το νέο μας σκυλί θα έχει την τάση να ανεξαρτοποιηθεί διότι έχει μεγαλύτερες δυνάμεις και δεν μπορεί να έχει να είναι μόνιμα πίσω από το μεγαλύτερο σκύλο.