Πέμπτη, 1 Φεβρουαρίου 2007

SPINONE

FCI-Standard N° 165 / 04. 12. 1998 / GB

(Spinone Italiano)

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ : Κα Peggy Davis.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ : Διομήδης Τσομώκος.

ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ : Ιταλία.

Ημερομηνία δημοσίευσης των αρχικών έγκυρων προτύπων: 03.04.1992.

ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΗ : Σκύλος δείκτης.

ΤΑΞΙΝΟΜΗΣΗ F.C.I. : ομάδα 7 σκύλοι δείκτες.

Τμήμα 1,3 ηπειρωτικοί δείκτες

σκυλιά, "τύπου Griffon".

με εξέταση εργασίας.

ΣΥΝΟΠΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΠΕΡΙΛΗΨΗ : Βρίσκουμε σε γραπτά, περιγραφές που αναφέρονται σε ένα τραχύ-μαλλιαρό σκυλί ιταλικής προέλευσης που φέρεται ως ο πρόγονος του σημερινού Spinone. Στο βιβλίο του « Le parfait chasseur » (ο τέλειος κυνηγός), ο Sιlincourt, το 1683, μιλά για ένα "griffon" προερχόμενο από το piedmont της Ιταλίας. Κατά τον μεσαίωνα αυτό το σκυλί έχει παρουσιαστεί συχνά από διάσημους ζωγράφους με πιο γνωστής την απεικόνιση του σε μια νωπογραφία του Andrea Mantegna στο παλάτι του δούκα Mantua, από το 15ο αιώνα.

ΓΕΝΙΚΗ ΕΜΦΑΝΙΣΗ : Σκυλί στιβαρής κατασκευής, εύρωστο και σφριγηλό, με δυνατό σκελετό, καλά αναπτυγμένους μύες και τραχιά τρίχα.

ΣΗΜΑΝΤΙΚΕΣ ΑΝΑΛΟΓΙΕΣ : Η κατασκευή του τείνει να είναι σχεδόν τετραγωνισμένη. Το μήκος του σώματος του είναι ίσο με το ύψος στο ακρώμιο, με μια ανοχή 1 έως 2 εκατ. μακρύτερο. Το μήκος του κεφαλιού είναι ίσο με 4/10 του ύψους στο ακρώμιο. Το πλάτος του, που μετριέται στο επίπεδο των ζυγωματικών, είναι λιγότερο από μισό του μήκους του.

ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ /ΙΔΙΟΣΥΓΚΡΑΣΙΑ : Από την φύση του κοινωνικό, υπάκουο και υπομονετικό, το Spinone είναι ένας έμπειρος κυνηγός για όλους τους κυνηγότοπους, πολύ ανθεκτικό στην κούραση, μπαίνει εύκολα στο ακανθώδες πυκνό και ρίχνεται το ίδιο εύκολα στο κρύο νερό. Έχει αξιοπρόσεκτη διάθεση για εκτεταμένο και γρήγορο τρέξιμο, ενώ από τη φύση του είναι άριστο retriever.

ΚΕΦΑΛΙ : Η κατεύθυνση των ανώτερων διαμηκών αξόνων του κρανίου και του ρύγχους είναι αποκλίνουσα.

ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΟΥ ΚΡΑΝΙΟΥ :

Κρανίο : Ωοειδής μορφής με πλευρές που κλίνουν ήπια όπως μια στέγη, με την ινιακή εξοχή καλά ανεπτυγμένη και το βρεγματικό οστό καλά τονισμένο. Το μέτωπο δεν είναι ιδιαίτερα αναπτυγμένο, ούτε προς τα εμπρός ούτε καθ’ ύψος. Οι υπεροβλεφαρικές αψίδες δεν είναι ιδιαίτερα προεξέχουσες.

Μετωπιαίο στοπ : Ελαφρώς τονισμένο, ενώ ο ενδιάμεσος μετωπιαίος αύλακας είναι αρκετά έντονος.

ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟΥ:

Μύτη : Στην επέκταση του ρινικού καλάμου, ογκώδης, σπογγώδης στην εμφάνιση με μια αρκετά παχιά και ευδιάκριτα στρογγυλεμένη επάνω άκρη σαρκώδους ρόδινου χρώματος στα άσπρα άτομα λίγο σκουρότερη στα άσπρα - πορτοκαλί άτομα και κάστανο-καφετί στα καστανόφαια άτομα. Στο περίγραμμα της η μύτη προεξέχει πέρα από την μπροστινή κάθετη γραμμή των χειλιών. Τα ρουθούνια είναι μεγάλα και προεξέχοντα.

Ρύγχος : Το μήκος του είναι ίσο με το μήκος του κρανίου το βάθος του, που μετριέται στο μέσο του μήκους του, φθάνει σε ένα τρίτο του μήκους του. Το περίγραμμα του ρύγχους είναι ίσιο ή ελαφρώς κυρτός (ρωμαϊκή μύτη). Οι πλευρές του ρύγχους είναι παράλληλες, έτσι ώστε, βλέποντας το από εμπρός, το ρύγχος εμφανίζει τετράγωνη μορφή. Η κάτω πλευρική όψη του ρύγχους καθορίζεται από αυτήν του επάνω χειλιού, στο χαμηλότερο σημείο του είναι ο χειλικός σύνδεσμος.

Χείλια : Τα επάνω χείλια είναι σχετικά λεπτά, διαμορφώνουν μια ανοικτή γωνία κάτω από τη μύτη στο μπροστινό μέρος τους, στρογγυλεύονται κατόπιν, καλύπτοντας τα κατώτερα χείλια, φθάνουν στο χειλικό σύνδεσμο όπου διαμορφώνουν μια ορατή πτυχή.

Σαγόνια/δόντια : Ισχυρά και κανονικά αναπτυγμένα, μέσου μήκους οι διακλαδώσεις της κάτω σαγονάς είναι ελαφρά κυρτές. Φατνιακό οστό σωστά προσαρμοζόμενο, οι κοπτήρες αρθρώνονται είτε σε δάγκωμα ψαλιδιού είτε σε δάγκωμα πένσας.

Μάγουλα : Λιπόσαρκα.

Μάτια : Μεγάλα, καλά ανοιγμένα και με σωστή απόσταση μεταξύ τους. Το μάτι είναι σχεδόν στρογγυλό, τα καλύπτρα των ματιών καλύπτουν σωστά τα μάτια τα οποία δεν είναι ούτε προεξέχοντα ούτε τοποθετημένα πολύ βαθιά, και τα δύο μάτια βρίσκονται στο εμπρόσθιο μετωπικό επίπεδο. Η ίριδα είναι χρώματος ώχρας, λιγότερο ή περισσότερο σκούρα ανάλογα με το χρώμα του τριχώματος.

Αυτιά : Σχεδόν τριγωνικά στη μορφή, το μήκος τους δεν υπερβαίνει τα 5 εκατ. μακρύτερα από τη χαμηλότερη γραμμή του λαιμού, σε πλάτος φθάνουν προς τα εμπρός από το σημείο της παρεμβολής του κεφαλιού στο λαιμό στη μέση της ζυγωματικής αψίδας. Η μπροστινή άκρη τους είναι κοντά στο μάγουλο, δεν διπλώνεται, αλλά στρέφονται προς τα μέσα, η άκρη των αυτιών είναι ελαφρώς στρογγυλεμένη. Σχεδόν πάντα φέρονται χαμηλά, τα αυτιά πρέπει να έχουν μια σχετική ικανότητα ανέγερσης. Ο χόνδρος είναι λεπτός. Το δέρμα καλύπτεται με την πυκνή τρίχα που αναμιγνύεται με διεσπαρμένες μακρύτερες τρίχες, οι οποίες γίνονται παχύτερες στις άκρες.

ΛΑΙΜΟΣ : Ισχυρός και μυώδης, προβάλλει καθαρά από τον αυχένα και συνδέεται αρμονικά με τους ώμους. Το μήκος του δεν πρέπει να είναι λιγότερο από τα 2/3 του μήκους του κεφαλιού, η περιφέρειά του φθάνει στο ένα τρίτο του ύψους στο ακρώμιο. Στο κατώτερο μέρος του παρουσιάζει ελαφρώς αναπτυγμένο λωγάνιον.

ΣΩΜΑ : Σχεδόν τετραγωνισμένο.

Ανώτερο περίγραμμα : Το ανώτερο περίγραμμα της πλάτης αποτελείται από δύο τμήματα: το πρώτο, σχεδόν ίσιο, κλίνει από τα ακρώμια προς τον 11ο ραχιαίο σπόνδυλο και το άλλο, ελαφρώς κυρτό, ενώνέται με τη στιβαρή και σωστά κεκλιμένη οσφυϊκή χώρα.

Ακρώμια : Όχι υπερβολικά υψωμένα.

Οσφυϊκή χώρα : Ελαφρώς κυρτή, έχει καλά αναπτυγμένου μύες κατά πλάτος. Το μήκος της ένα λίγο λιγότερο από το ένα πέμπτο του ύψους στο ακρώμιο και το πλάτος της είναι σχεδόν ίσο με το μήκος της.

Γλουτοί : Ευρείς, μακριοί, έντονα μυϊκοί και κεκλιμένοι, σχηματίζουν σε σχέση με τον ορίζοντα γωνία 30° ως 35° που μετριέται με βάση την κυρτότητα των οστών των ισχίων.

Στήθος : Κατεβαίνει τουλάχιστον στο επίπεδο των αγκώνων, είναι ευρύ, βαθύ και καλά στρογγυλεμένο στο μέσο ύψος του, όπου η εγκάρσια διάμετρός του φθάνει στο μέγιστό της και μειώνεται αισθητά προς την κατεύθυνση του στέρνου, αλλά χωρίς το στήθος που διαμορφώνει καρίνα στη σύνδεση του με το στέρνο. Τα πλευρά εκτείνονται σωστά και κλίνουν με μεγάλα διαστήματα μεταξύ τους. Τα πίσω πλευρά (ψεύτο-πλευρά) είναι μακριά, κεκλιμένα και ανοιχτά.

Κατώτερο περίγραμμα : Σχεδόν οριζόντιο στη στερνική περιοχή, ανέρχεται έπειτα ελαφρώς προς την κοιλιά.

ΟΥΡΑ : Χοντρή, ιδιαίτερα στη βάση της, φέρεται είτε οριζόντια, είτε προς τα κάτω δεν υπάρχουν κροσσοί. Πρέπει να κόβεται αφήνοντας ένα τμήμα 15 έως 25 εκατ..

ΑΚΡΑ

ΕΜΠΡΟΣΘΙΑ ΑΚΡΑ : Βλέποντας τα από εμπρός, είναι τελείως παράλληλα και κάθετα στο έδαφος. Από πλάγια όψη, το αντιβράχιο είναι κάθετο και το μετακάρπιο ελαφρώς κεκλιμένο.

Ωμός : Ωμοπλάτη ισχυρή και μακριά, μήκους ενός τέταρτου του ύψους στο ακρώμιο, έχει κλίση σε σχέση με τον ορίζοντα περίπου 50°, σε σχέση με το μεσαίο επίπεδο του σώματος τα άκρα των ωμοπλατών δεν είναι πολύ κοντά. Τέλειος ελεύθερος κατά την κίνηση, ο ώμος έχει καλά αναπτυγμένους μύες το άνοιγμα της ωμοπλάτης με τον βραχίονα σχηματίζει γωνία περίπου 105°.

Ανώτερος βραχίονας : Κεκλιμένος σε σχέση με τον ορίζοντα με μια κλίση περίπου 60°, κατευθυνόμενος σχεδόν παράλληλα με τον μεσαίο άξονα του σώματος. Είναι έντονα μυώδης.

Αγκώνες : Παράλληλοι με το σώμα. Η άκρη του αγκώνα πρέπει να είναι λίγο πιο μπροστά από την κάθετη (νοητή) γραμμή που ορίζετε από την οπίσθια άκρη της ωμοπλάτης προς το έδαφος. Η απόσταση από τον αγκώνα στο έδαφος είναι ίση με 50% του ύψους στο ακρώμιο.

Αντιβράχιο : Ελαφρώς μακρύτερο από το ένα τρίτο του ύψους στο ακρώμιο, κατακόρυφο βλέποντας το από εμπρός, καθώς επίσης και από πλάγια όψη. Ισχυρά οστά. Ο οπίσθιος τένοντας είναι έντονα τονισμένος κατά τέτοιο τρόπο ώστε το αυλάκι μεταξύ του τένοντα και του οστού να είναι σαφώς ορατό.

Καρπός: Ακολουθεί την κάθετη γραμμή του αντιβράχιου.

Μετακάρπιο : Επίπεδο, βλέποντας το από εμπρός, ακολουθεί την κάθετη γραμμή του αντιβράχιου σε πλάγια όψη, είναι ελαφρώς κεκλιμένο. Το μήκος του είναι περίπου του 1/6 του ύψους του ποδιού στον αγκώνα.

Μπροστινά πέλματα : Συμπαγείς, στρογγυλά, δάκτυλα γεροδεμένα και καμπυλωτά, καλυμμένα με κοντή παχιά τρίχα, συμπεριλαμβανομένων των διαστημάτων μεταξύ των δαχτύλων. Τα μαξιλαράκια, λιπόσαρκα και σκληρά, είναι λίγο πολύ χρωματισμένα σύμφωνα με το χρώμα του τριχώματος. Νύχια ισχυρά, κυρτά προς το έδαφος και καλά χρωματισμένος αλλά ποτέ ο μαύρα.

ΟΠΙΣΘΙΑ ΑΚΡΑ: Από πλάγια όψη, η πίσω άκρη του γλουτού είναι ελαφρώς κυρτή με καλή γωνιώση των οστών, οι ταρσοί πρέπει να είναι κάθετοι στο έδαφος, βλέποντας τα από πίσω, τα οπίσθια άκρα είναι παράλληλα και κάθετα στο έδαφος.

Ανώτερος μηρός : Το μήκος του δεν πρέπει να είναι λιγότερο από ένα τρίτο του ύψους στο Ακρώμιο. Το πλάτος του είναι τα 3/4 του μήκους του. Έντονα μυώδης. Η κατεύθυνσή του είναι ελαφρώς πλάγια από πάνω προς τα κάτω και από πίσω προς τα εμπρός. Η πίσω άκρη του ελαφρώς κυρτή.

Κατώτερος μηρός :Το μήκος του υπερβαίνει ελαφρώς αυτού του ανώτερου μηρού κυρτότητα του είναι 55° - 60° κάτω από την οριζόντια γραμμή, αδύνατοι μύες στο ανώτερο μέρος του, ο αύλακας μεταξύ του Αχίλλειου τένοντα και του οστού είναι τονισμένος και σαφώς ορατός.

Ταρσική ένωση : Οι πλευρές της είναι αρκετά ευρείες. Η απόσταση μεταξύ του της άκρης του Ταρσού και του εδάφους είναι περίπου το ένα τρίτο του ύψους στο Ακρώμιο. Το άνοιγμα της γωνίας της κνημο-ταρσικής άρθρωσης είναι περίπου 150°.

Ταρσός : Ισχυρός και λιπόσαρκος, το μήκος του είναι ίσο με την απόσταση από τον Ταρσό στο έδαφος. Βλέποντας τον από οποιαδήποτε πλευρά, το μετατάρσιο είναι κάθετο. Στην εσωτερική πλευρά του μπορεί να υπάρξει παράνυχο.

Οπίσθια πέλματα : Παρουσιάζουν τα ίδια χαρακτηριστικά των μπροστινών πελμάτων, αλλά είναι ελαφρώς πιο ωοειδή.

ΒΗΜΑΤΙΣΜΟΣ / ΚΙΝΗΣΗ : Εύκολο χαλαρό βήμα, όταν κυνηγά εκτεταμένο γρήγορο τρέξιμο με διακοπτόμενα διαστήματα καλπασμού.

ΔΕΡΜΑ : Εφαρμοστό στο σώμα, πρέπει να είναι παχύ και σφριγηλό. Είναι λεπτότερο στο κεφάλι, τον λαιμό, στην βουβωνική χώρα, στις μασχάλες και στα πίσω μέρη του σώματος στους αγκώνες είναι μαλακό στην αφή. Διαμορφώνονται δύο πτυχές δέρματος που αρχίζουν από τις διακλαδώσεις της κάτω σιαγώνας και σβήνουν στο επάνω μισό του λαιμού (λωγάνιον). Όταν το κεφάλι φέρεται χαμηλά, παρατηρείτε μια πτυχή που κατεβαίνει από την εξωτερική γωνία του ματιού προς το μάγουλο, στην πίσω άκρη της αυτή η πτυχή τελειώνει σε μια τούφα τριχών. Η απόχρωση του δέρματος ποικίλλει ανάλογα με το χρώμα του τριχώματος. Το χρώμα των εξωτερικών βλεννωδών μεμβρανών πρέπει να αντιστοιχεί με το χρώμα του τριχώματος.

ΤΡΙΧΩΜΑ

ΤΡΙΧΑ : Μήκους 4 έως 6 εκατ. στο σώμα, κοντύτερη στο ρύγχος, το κεφάλι, τα αυτιά, τις μπροστινές πλευρές των ποδιών και στα πέλματα. Στις πίσω πλευρές των ποδιών, η τρίχα είναι όπως μια τραχιά βούρτσα, αλλά χωρίς κροσσούς. Μακριά και σκληρή τρίχα διακοσμεί τα φρύδια και τα χείλια σχηματίζοντας παχιά φρύδια, μουστάκι και φουντωτή γενειάδα. Η τρίχα είναι δύσκαμπτη, σκληρή, πυκνή και μάλλον επίπεδη, χωρίς υπόστρωμα.

ΧΡΩΜΑ : Αμιγές λευκό, άσπρο με τα πορτοκαλί σημεία, άσπρο με πορτοκάλι πιτσιλιές, άσπρο με καφετί(καστανά) σημάδια, κιτρινόφαιο ή καφετής (κάστανο) κιτρινόφαιο. Η επιθυμητή απόχρωση του καφετί είναι το χρώμα του « Friars frock ». Τα μη επιτρεπόμενα χρώματα είναι: τρίχρωμα, τα σημάδια μαύρου, το μαύρο σε οποιουσδήποτε συνδυασμό.

ΜΕΓΕΘΟΣ ΚΑΙ ΒΑΡΟΣ :

Ύψος Ακρώμιο : αρσενικά από 60 έως 70 εκατ..

θηλυκά από 58 έως 65 εκατ..

Βάρος : αρσενικά από 32 έως 37 κλ.

θηλυκά από 28 έως 30 κλ.

ΕΛΑΤΤΩΜΑΤΑ: Οποιαδήποτε απόκλιση από τα προηγούμενα σημεία πρέπει να θεωρηθεί ελάττωμα και η σοβαρότητα με την οποία το ελάττωμα αυτό θα πρέπει να αξιολογηθεί, πρέπει να είναι στην ακριβή αναλογία με τον βαθμό απόκλισης του.

ΕΛΑΤΤΩΜΑΤΑ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟΥ :

1 επιθετικά ή υπερβολικά συνεσταλμένα (άτομα)

2 ανώτεροι κρανιακοί και ρουνικοί άξονες συγκλίνοντες.

3 συνολικός αποχρωματισμός της μύτης.

4 κοίλος ρινικός κάλαμος.

5 εμφανής υπέρ ή προγναθισμός.

6 επίπεδα μάτια.

7 μαύρη απόχρωση του δέρματος ή των βλεννωδών μεμβρανών.

8 τρίχρωμο τρίχωμα, με μαύρα σημάδια, μαύρο σε οποιουσδήποτε συνδυασμούς.

Οποιοδήποτε σκυλί που παρουσιάζει σαφείς φυσικές ή ανωμαλίες συμπεριφοράς θα πρέπει να αποκλείετε.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Τα αρσενικά ζώα πρέπει να έχουν δύο εμφανείς κανονικούς όρχεις που κατεβούν πλήρως στο οσχέων.

Spinone Ο άγνωστος αρχαίος Ιταλός

Αν και δεν υπάρχουν σαφή στοιχεία της προέλευση του, όπως με πολλές άλλες αρχαίες φυλές, υπάρχουν σοβαρά τεκμήρια που μας κάνουν να πιστεύουμε ότι οι τα πρώτα δείγματα της φυλής εμφανίζονται γύρω στα 500 π.χ. Εκείνη την περίοδο, όπως αναφέρει ο Senofonte στην "Gynegiticon", υπήρχαν κάποια πολύ ανθεκτικά σκυλιά δείκτες, με δυνατή σκληρή τρίχα.

Σε επόμενη αναθεώρηση της «Ginegeticon» από τον Grazio Falisco (100 μ.χ.), αναφέρεται ότι τα σκυλιά αυτά είχαν μακριά τρίχα και έμοιαζαν με πρόβατα, μόνο που η τρίχα τους ήταν πιο τραχιά και φουντωτή όπως μια πέτρα εξού και η ονομασία τους "pietra" (πέτρα) ή "Petroni".

Ο Φλάβιος και ο Οππιανός (200 μ.χ.) αναφέρουν ότι σκυλιά με τα παραπάνω χαρακτηριστικά "δεν κυνηγούσαν για τον εαυτόν τους, αλλά για τους κύριους τους". Επίσης το 300 μ.χ., Nemisiano αναφέρεται σε σκυλούς δείκτες με μακριά, παχιά τρίχα, όχι ιδιαίτερα γρήγορους κατά την έρευνά.

Τις πλέον πρόσφατες ιστορικές αποτυπώσεις της φυλής τις βρίσκουμε στην Ιταλία γύρω στο 15-16ο αιώνα και πιο συγκεκριμένα σε νωπογραφία του 1450 σε ένα κάστρο στην Mantua της Ιταλία αποκαλούμενη «Η επιστροφή του καρδινάλιου Gonzago» από τον Andrea Mantegna, στην οποία

εμφανίζεται ένα σκυλί που πιθανότατα είναι ένα Spinone.

Ο ίδιος τύπος σκυλιού εμφανίζεται αργότερα σε άλλες δουλείες γνωστών καλλιτεχνών όπως ο Tiziano και ο Tiepolo. Επιπλέον, υπάρχει μια πολύ μεγάλη λογοτεχνική αναφορά από τα μέσα του δέκατου τρίτου ως τις αρχές του δέκατου πέμπτου αιώνα, η οποία αναφέρει ότι εκείνη την εποχή υπήρχε ένα σκυλί με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του σημερινού Spinone και το οποίο έχαιρε ιδιαίτερης εκτίμησης και το οποίο αποκαλούσαν «σκληρότρίχο κυνηγόσκύλο», «αγριότριχο κυνηγόσκυλο» ή "bacco Spinoso" και το οποίο σήμερα αποκαλείται Spinone

Βεβαία όπως και παραπάνω αναφέραμε η ιστορία του Spinone περιπλέκετε σε μια σειρά από μύθους και εικασίες. Συμφωνά με κάποιες από αυτές η φυλή προήλθε από ιταλικούς ιχνηλάτες όπως το Bracco, αν και δεν υπάρχουν επαρκεί τεκμήρια για αυτό, αλλά αντιθέτως αυτή η εκδοχή δημιουργεί μια σειρά από αναπάντητα ερωτήματα όπως από πού η φυλή πήρε το σκληροτράχηλο τρίχωμα της; Προσπαθώντας να απαντήσουν ανάλογα ερωτήματα οι ασχολούντες με την φυλή απεφάνθησαν ότι πολύ πιθανών το τρίχωμα όπως και άλλα στοιχεία της φυλής να προέρχονται από τα Γαλλικά griffons με τα οποία είτε έχουν κοινούς προγόνους αν βεβαία τα Γαλλικά griffons δεν προέρχονται από τα πρώτα Spinone όπως κάποιοι άλλοι αναφέρουν. Ακόμα εικάζεται ότι το σκληροτράχηλο τρίχωμα τους ίσως και να προέρχεται από κάποιές γηγενής ιταλικές ποιμενικές φυλές, οι οποίες και αυτές διέθεταν ανάλογο σκληρό τρίχωμα. Και τέλος μια άλλη ακόμα παλιότερη εκδοχή αναφέρει ότι τα Spinone είναι το αποτέλεσμα της διασταύρωσης κάποιων αρχαίων τύπων σκληρότριχων Σέττερ τα οποία εισήχθησαν στην Ιταλία από την Ελλάδα και τα Ανδριατικά παράλια και διασταυρώθηκαν με έναν τύπο άσπρου μαστήφ.

Όπως και να έχει η φυλή έχει γίνει γνώστη για τις εξαιρετικές οσφραντικές της ικανότητες και το πολύ μαλακό στόμα της κατά την επαναφορά του θηράματος. Το Spinone είναι ένα ιδιαίτερα αποδοτικό σκυλί, κυρίως στο κρύο την βροχή αλλά και στους πυκνούς κυνηγότοπούς, εκεί όπου το σκληροτράχηλο τρίχωμα του αναδεικνύει την σαφή υπεροχή του. Χαρακτηριστικό της μονωτικής ικανότητας του τριχώματος του είναι η περίπτωση ενός κουταβιού μόλις 12 εβδομάδων, το οποίο πέρασε 10 ώρες σε ένα υγρό και κρύο φρεάτιο χωρίς να πάθει τίποτα.

Είναι μια αρκετά διαδεδομένη φυλή στον τόπο καταγωγής της το piedmont της Ιταλίας, αν και δειλά δειλά αρχίζει να αναπτύσσεται και σε άλλες ευρωπαϊκές και μη χώρες. Στα αρνητικά της φυλής θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι η διαφοροποίηση που υπάρχει μέσα στην ίδια την χώρα καταγωγής του και η οποία προσδιορίζετε στα διαφορετικά πρότυπα που έχουν υιοθετηθεί μεταξύ των ζώων που παρουσιάζονται σε εκθέσεις μορφολογία και στα ζώα που λαμβάνουν μέρος σε αγώνες εργασία.

Τα χαρακτηριστικά της φυλή που από πολύ παλιά εντυπωσίαζαν τους κυνηγούς δεν έχουν αλλάξει και ακόμα και σήμερα τα Spinone να συνεχίζουν να εντυπωσιάζουν τους γνώστες κυνηγούς.

Διακοπές σε κυνηγετικούς παραδείσους

Καθισμένη σε μια μεγάλη πολυθρόνα δίπλα στην ζεστή ξυλόσομπα, αναρωτιέμαι πότε πέρασαν 20 ημέρες μακριά από τον δύσκολο σύγχρονο τρόπο ζωής, την εργασία και όλες τις άλλες υποχρεώσεις.

Η μόνη καθημερινή δραστηριότητα όλο αυτό το διάστημα στο χωρίο, ήταν οι εξορμήσεις στα απέραντα δάση οξιάς, καστανιάς και φτέρης, ψάχνοντας για τις βασίλισσες του δάσους. Αν και φέτος ο καιρός δεν τις έφερε στα μέρη μας, πραγματικά δεν με πείραξε καθόλου, μιας και φέτος την τιμητική τους είχαν οι φάσες και ο αγριόχοιρος.

Έτσι οι μέρες κύλησαν με αυτά τα θηράματα, αλλά και την εκπαίδευση των κουταβιών μας στις καμπίσιες πέρδικες της Θεσσαλονίκης.

Όλα αυτά για έναν εκτροφέα, κυνηγό και λάτρη της φύσης, μοιάζουν με ολιγοήμερες διακοπές στον Παράδεισο.

Φτάσαμε λίγες μέρες πριν την Πρωτοχρονιά στο χωριό μου στην κεντρική Μακεδονία. Εκεί τα πάντα ήταν ντυμένα στα γιορτινά του λόγω του κλίματος των εορτών. Η μικρή φάτνη στην πλατεία ήταν εκεί, τα παιδία είχαν ετοιμάσει τα πυροτεχνήματα τους, καθώς και η ταβέρνα είχε προετοιμαστεί για το χαρμόσυνο γεγονός.

Εμείς με το που φτάσαμε αφήσαμε τα πράγματα μας όπως όπως και ξεκινήσαμε το ψάξιμο σε μέρη όπου μας είχαν υποδείξει οι συγχωριανοί μου ότι είχαν δει μπεκάτσες.

Όμως δυστυχώς ήταν λίγες οι συναντήσεις μας μαζί τους.

Δεν πειράζει όμως, έτσι και αλλιώς όπως προείπα από μέρες είχαν εμφανιστεί αρκετά μεγάλα κοπάδια με φάσες που δεν μας άφησαν ασυγκίνητους. Αντιθέτως μας απασχόλησαν αρκετά για το πώς θα τις κυνηγήσουμε ψάχνοντας τα κούρνια ή τα βόσκια τους.

Τελικά βρήκαμε τα βόσκια τους σε ένα μεγάλο χωράφι που είχε σπαρθεί με καλαμπόκι και είχαν μείνει τα απομεινάρια του, στην άκρη του δάσους δίπλα σε ένα μικρό ρυάκι. Εκεί φτιάξαμε φυλάχτρες σε καίρια σημεία, ώστε να μπορέσουμε να τουφεκίσουμε τα κοπάδια που θα έρχονταν για τροφή.

Αυτό το κυνήγι διάρκεσε περίπου 3 μέρες, μιας και τα πουλιά μετά από τρεις ημέρες κυνηγίου δεν ξανάρθαν σε αυτόν τον τόπο βοσκής. Καταφέραμε όμως και πήραμε κάποιες φάσες ώστε αργότερα στο τραπέζι μας να έχουμε μια καλή ποικιλία θηραμάτων.

Έτσι επανήλθαμε πάλι στο κυνήγι της μπεκάτσας βγαίνοντας με τα σκυλιά μας και ψάχνοντας για μπεκάτσες ¨εγκατεστημένες¨ που γνωρίζουν τον χώρο που τρέφονται και διαχειμάζουν, είναι πολύ επιφυλακτικές και δύσκολα δέχονται φέρμα.

Εκεί πραγματικά μας δόθηκε η δυνατότητα να θαυμάσουμε τα σκυλιά μας, γιατί κατάφεραν να μπλοκάρουν αυτές τις δύσκολες μπεκάτσες και το κυνήγι μας να έχει επιτυχία.

Οι κυνηγετικές εμπειρίες όμως δεν σταμάτησαν εκεί μιας και το αγαπημένο κυνήγι των συγχωριανών μου είναι το κυνήγι του αγριόχοιρου. Δεχτήκαμε την πρόταση που μας έκαναν να συμμετέχουμε και εμείς σε ένα τέτοιο κυνήγι, μιας και είχαν εντοπίσει τις τελευταίες μέρες κάποια γουρούνια και την συγκεκριμένη ημέρα η πιθανότητα να καρπωθούμε κάποιο θήραμα ήταν μεγάλη.

Έτσι πρωί πρωί πριν ξημερώσει συγκεντρωθήκαμε στην καλύβα της ομάδας για να οργανώσουμε το κυνήγι, ενώ στην συνεχεία μπήκαμε όλοι στα καρτέρια και η ομάδα με τους σκύλους ξεκίνησε την αναζήτηση για τον εντοπισμό των αγριογούρουνων.

Δεν σας κρύβω ότι μου αρέσει πάρα πολύ να ακούω το κλαφουνίσμα των σκύλων καθώς έκαναν δίωξη μέσα στο δάσος.

Τελικά ένας από την παρέα μας κατάφερε να χτυπήσει ένα μεγάλο αρσενικό γύρω στα 100 κιλά.

Όπως καταλαβαίνεται στο σπίτι του θηρευτή το γλέντι είναι μεγάλο, το εθιμοτυπικό λέει ότι μοιράζεται το κρέας με μουσική, μεζέδες και άφθονο τσίπουρο.

Άλλη μια ακόμα όμορφη εμπειρία από το κυνήγι η οποία θα μας μείνει αξέχαστη. Όμως όλα τα ωραία τελειώνουν γρήγορα, έτσι και οι μέρες της άδειας τελείωσαν και η ψυχή μου άρχισε να μελαγχολεί και να αναρωτιέται ποτέ πέρασαν τόσες μέρες. Μα μια φωνή ακούστηκε από μέσα μου{δεν ήταν δα και η τελευταία φορά}. Τότε από τα χείλη μου έσκασε ένα χαμόγελο και με αισιοδοξία έκανα μια ευχή

¨΄Και του χρόνου με υγειά ο θεός να μας φέρει και πάλι εδώ, στο όμορφο χωριό μας για κυνήγι¨.

Φιλικά

Βαρνάβα Μαίρη

Κυνήγι αρκούδας στον Καναδά

Γράφει ο Γιάννης Πεσλής, που ζει και κυνηγά στην Αμερική, πώς κυνηγιέται η αρκούδα με τόξο.

Γκκκρρρ!

Κατάμαυρο τρίχωμα, με τις τρίχες του σβέρκου να στέκονται όρθιες, με αφρό να

στάζει από το στόμα της, είχε τα μάτια της καρφωμένα επάνω μου. Ήταν 10 παρά τέταρτο το βράδυ της 9ης Ιουνίου 1994. Ήμουνα ανεβασμένος στη σκαλωσιά μου πάνω από το δόλωμα και τώρα τρέμοντας προσπάθησα να διευκρινίσω ποιος ήταν ο κυνηγός και ποιος το θήραμα. Η πεντάχρονη θηλυκιά αρκούδα που ήρθε να φάει, μου ξεκαθάρισε την απορία μου, και το γεγονός ότι έπαιζα εκτός έδρας.

Μέσα μου σκεφτόμουνα, αν ήμουνα τρελός και τι προσπαθούσα να αποδείξω. Τι ήθελα εγώ, γέννημα

και θρέμμα Αγρινιώτης, που μένει στην Πενσυλβανία των ΗΠΑ, να βρίσκομαι τόσο βόρεια στο Τορόντο του Καναδά; Όχι μόνο κυνηγούσα αρκούδες, αλλά σα να μην έφτανε αυτό, ο τρόπος που κυνηγούσα ήταν με τόξο! Μη στεναχωριέστε ξέρω τι σκέφτεστε! Και ίσως μερικοί από σας να έχετε δίκιο. Αλλά από ότι έχω μάθει στη ζωή μου, μόνο ο ΤΟΛΜΩΝ ΝΙΚΑ! Βλέπετε έκανα και τέσσερα χρόνια ΛΟΚΑΤΖΗΣ. Εμείς οι περισσότεροι Έλληνες που δεν έτυχε να γεννηθούμε πλούσιοι, ίσως μπορέσουμε να κυνηγήσουμε με τους τυχερούς νοερά, με την αφήγηση μιας πετυχημένης εξόδου. Γιατί στο κυνήγι δε μετράει μόνο το πόσο θήραμα φέρνει κανείς αλλά και η καλή παρέα. Άλλο το κυνήγι και άλλη η δολοφονία των ζώων. Είμαι σίγουρος πως οι περισσότεροι κυνηγοί χαίρονται με το να δούνε το θήραμά τους και ας μην καταφέρνουν να το

φέρουν σπίτι μαζί τους.

Αλλά στην επιτυχία του κυνηγιού συμβάλλουν και άλλα στοιχεία, όπως επί παραδείγματι η Θεά Τύχη, που δε χαμογελάει σε όλους πάντοτε. Μπορεί όμως κανείς να την εκμηδενίσει, με το να κάνει τις προεργασίες και προετοιμασίες που χρειάζονται, με το σωστό τρόπο. Και το καλύτερο απ' όλα είναι η καλή παρέα. Πείτε μου σας παρακαλώ, ποιος μπορεί να ευχαριστηθεί κάτι τέτοιο, χωρίς την παρέα του;

Λοιπόν, εδώ στην κεντρική Πενσυλβανία που μένω από το 1974, έχω, λόγω επαγγέλματος, γνωρίσει πολλούς κυνηγούς. Και από ότι ξέρουμε όλοι μας, και από αυτούς υπάρχουν λογιών-λογιών. Μου αρέσει να απασχολούμαι όλον τον ελεύθερο χρόνο μου με το κυνήγι Σ' αυτόν τον πόθο μου, μου χαλάνε τα σχέδια το επάγγελμα, το πανεπιστήμιο, οι οικογενειακές και οι κοινωνικές μου υποχρεώσεις. Λέω σχολείο γιατί, επαγγελματίας πλέον με οικογένεια και παιδιά, προσπαθώ να τελειώσω τις σπουδές μου που άρχισα το 1975 (στερνή μου γνώση να σ' είχα πρώτα). Γι' αυτούς τους λόγους δε μου μένει παρά λίγος καιρός για το κυνήγι, γι' αυτό πρέπει να είμαι εκλεκτικός με την παρέα που κυνηγάω, και έτσι με την πάροδο του χρόνου κατέληξα με μια παρέα. α

Έτσι που λέτε, φεύγουμε από εδώ, την τελευταία εβδομάδα του Μαΐου, κάθε χρόνο, μια παρέα γύρω στα 20 άτομα και κατευθυνόμαστε 14 ώρες βόρειά μας, στην περιοχή του Καναδά ονομαζόμενη Οντάριο. Πάμε τόσο βόρεια δε, που τα φυσικά χαρακτηριστικά των κατοίκων της περιοχής και τα ονόματα γύρω μας είναι όλα Ινδιάνικα ... Εκεί κάθε χρόνο μένουμε κοντά σε μια λίμνη που λέγεται KENOGAMI. Θα μπορούσατε να φανταστείτε έναν Έλληνα βαμμένο και με φτερά στο κεφάλι; Σκεφθείτε πού έφθασα για να κυνηγήσω μια αρκούδα.

Η παρέα μας διαιρείται στους μόνιμους, που πάνε για 2 1/2 εβδομάδες, και οι οποίοι προετοιμάζουν όλα τα δολώματα και τις υπόλοιπες μικρολεπτομέρειες με τους ντόπιους, και με μας τους υπόλοιπους που μας αποκαλούν οι πρώτοι ΤΟΥΡΙΣΤΕΣ. Ο αρχηγός της κυνηγετικής αυτής παρέας είναι ο ΡΑUL DEAR­DORFF και κυνηγάμε στην επιτρεπόμενη περιοχή του ΜΑΡLΕ LEAF OUTFITTERS, με τον κύριο RONALD PENFOUND. Η πρώτη δουλειά του κάθε κυνηγού είναι η αγορά της άδειας. Για την αρκούδα το 1994, κόστιζε 123 δολάρια Καναδά. Μετά ξεφορτώνουμε τα φορτηγάκια μας και πιάνει ο καθένας μας το πόστο του. Η κάθε καμπίνα χωράει 4-5 άτομα. Λοιπόν την επόμενη ημέρα νωρίς σηκωνόμαστε και τρώμε (αχ, και να' χαμε λίγη πατσούλα), και αφού χωριστούμε στις ομάδες μας, αρχίζουμε τη δουλειά γεμίζοντας τα δολώματα. Έτσι, όχι μόνο βλέπει ο κάθε κυνηγός τη θέση του αλλά βλέπει και λεπτομέρειες με το δόλωμα ως και επίσης την κατάσταση του δολώματος. Αν δεν είναι φαγωμένο, ή αν είναι ως και τα μπουγέλα σπασμένα ξέρει τι ακριβώς να περιμένει. Σαν κυνηγοί πιστεύω πως νιώθετε την ανυπομονησία του καθενός να δει αν το δόλωμά του έχει χτυπηθεί και γερά κιόλας. Κάτι που πρέπει να σας αναφέρω είναι ότι κρατάμε λεπτομερείς πληροφορίες, για το κάθε δόλωμα και κάθε βράδυ που γυρίζει ο κάθε κυνηγός. Κάτι που δε σας προανέφερα, είναι το γεγονός ότι από πέρυσι απαγορεύτηκε το κυνήγι της θηλυκιάς σε περίοδο αναπαραγωγής, κάτι το οποίο εμείς πάντα αποφεύγαμε πάσα δυνάμει

Λοιπόν, κοντεύει 2 το μεσημέρι μέχρι να γυρίσουμε και είμαστε όλοι κατάκοποι. Τρώμε και μερικοί από μας ξαπλώνουν και μερικοί πάνε έξω για σκοποβολή. Οι πρωτάρηδες βάλλουν συνέχεια ανάμεσα στις καμπίνες όπου έχουμε στήσει ένα ομοίωμα-στόχο, αρκούδας. Γύρω στις 4.30 μμ μαζευόμαστε όλοι γύρω από την καμπίνα του Πωλ, και χωριζόμαστε και πάλι με τα τόξα στις θήκες και έτοιμοι για τη μεγάλη δοκιμασία. Το κάθε 4χ4 φορτηγάκι περνάει την ομάδα του και ο Θεός βοηθός. Σε αφήνουν στο σημείο που θα σε ξαναπάρουν 200 μέτρα κοντά στο δόλωμα και "Ιδού η Ρόδος ιδού και το πήδημα". Συνήθως ο κάθε πρωτάρης έχει κάτι να αποδείξει, μάλλον περισσότερο στον εαυτό του παρά στους άλλους. Το πόσο παλικάρι είναι και τι ατσάλινα νεύρα έχει. Και μόλις βλέπει την πρώτη αρκούδα του γύρω στις 10 παρά τέταρτο τη νύχτα, τότε ... Θυμάστε κάποτε πώς περιμέναμε τον πατέρα να έρθει σπίτι για να τις φάμε για κάποια αταξία; Τρέμουν τα πόδια σου ανεξέλεγκτα. Και από φόβο, και από λαχτάρα, και. ...

Ο κάθε κυνηγός στην παρέα μας έχει ένα συνδυασμό χρωμάτων στα βέλη του, τον οποίο δε μπορεί να έχει άλλος. Από ότι καταλαβαίνετε ο δικός μου συνδυασμός είναι δύο γαλάζια και ένα άσπρο. Η γραμμή των δολωμάτων είναι 30 μίλια μακριά από τις καμπίνες σχεδόν, και 2 με 3 μίλια μεταξύ τους. Δεν υπάρχει τρόπος, αλλά ούτε και μεγάλη δυνατότητα, μια λαβωμένη αρκούδα να περάσει από άλλον τοξότη. Συνήθως μένουν 30 με 40 μέτρα από το χτύπημα.

Για ελάτε μαζί μου αυτήν την περασμένη χρονιά να δείτε τι τράβηξα.

Το πρωί μετά το φαγητό, μας πήγε στη γραμμή, εμένα τον φίλο μου τον Πωλ και τον φίλο μου τον Τιμ, ο επονομαζόμενος Lirch. Αυτή τη φορά θα πήγαινα σε καινούργια και καλύτερη τοποθεσία. Μου δείξανε την είσοδο στο δόλωμα και μετά τα ίχνη από τις αρκούδες που φάγανε την προηγούμενη βραδιά. Μου ανάψανε τα αίματα όταν είδα την πατούσα μιας αρκούδας που ήτανε 5 1/2 ίντσες φάρδος. Όταν γυρίσαμε στην καμπίνα, όλοι πήγανε για ύπνο αλλά εγώ κατασκότωσα το ομοίωμα στη σκοποβολή. Μόλις ήρθε η ώρα να φύγουμε καθυστερήσαμε λίγο. Οι μάγκες είδανε πόσο μου άνοιξε η όρεξη και αφηνίαζα σαν τον Βουκεφάλα, και το κάνανε σκόπιμα για πλάκα. Εν τέλει φθάσαμε όμορφα και ωραία. Κατέβηκα, ευχηθήκαμε ο ένας στον άλλο να τον φάει η αρκούδα (ωραίο πράγμα να πεις σε φοβητσιάρη, ε;) και κατέβηκα στο δόλωμα. Μόλις πλησίαζα το δόλωμα τι να δω; Τα ξύλα που είχαμε βάλει στα μπετόνια για να μην ανησυχούν το δόλωμα τα μικρότερα ζώα και πουλιά, όλα παραμερισμένα αλλά υπήρχε κι άλλο δόλωμα μέσα. Λες;

Το παραπάνω άρθρο έχει δημοσιευθεί και στο περιοδικό Κυνήγι και Σκοποβολή

Τσικνόπαπια

(Aythya fuligula)

Βασίλειο: Animalia

Συνομοταξία: Chordata

Υποσυνομοταξία: Aves

Κλάση: Vertebrata

Τάξη: Anseriformes Οικογένεια: Anatidae

Γένος: Aythya

Είδος: Aythya fuligula

Η Τσικνόπαπια λόγω του χρώματος αλλά και του πολύ χαρακτηριστικού λοφίου της είναι μια από τις πολύ εύκολα αναγνωρίσιμες αγριόπαπιες και μια από αυτές που επισκέπτονται, όχι σε πολύ μεγάλους αριθμούς όπως άλλοτε, τους υδροβιότοπους της χώρας μας.

Οι ονομασίες της κατά τόπους ποικίλουν και ενδεικτικά θα μπορούσαμε να αναφέρουμε μερικές από αυτές όπως, μαυροκέφαλη μαυροπαπί μαυρόπαπια τουρμπουρλάκι κ.α.

Γεωγραφική εξάπλωση

Η Τσικνόπαπια (Aythya fuligula) είναι ένα αρκετά διαδεδομένο είδος σε όλη σχεδόν την Ευρώπη και την Ασία όπου κυρίως αναπαράγεται, άλλα και την Αφρική και την Ωκεανία. Το χειμώνα οι διάφοροι πληθυσμοί τους μεταναστεύουν προς τον νότο, σε περιοχές της βορειοανατολικής Αφρικής, της Ινδίας, της νότιας Κίνας, κ.α.

Γενικώς θα μπορούσαμε να πούμε ότι τα περισσότερα από τα πουλιά αυτού του είδους αναπαράγονται στα βόρεια γεωγραφικά πλάτη και μεταναστεύουν προς τον νότος κατά τη διάρκεια του χειμώνα.

Σπανιότερα οι Τσικνόπαπιες κάνουν την εμφάνιση τους στα Αμερικανικά και Καναδικά παράλια, ενώ εντυπωσιακή είναι η συγκέντρωση πολύ μεγάλων αριθμών Τσικνόπαπίων σε υδροβιότοπους της Ολλανδίας.

Περιγραφή

Η Τσικνόπαπια είναι μια μεσαίου μεγέθους πάπια κατάδυσης, η οποία έχει μήκος 40-47 εκατ., μήκος ουράς γύρω στα 5 εκατ. και άνοιγμα φτερών που κυμαίνεται από 67-73 εκατ., ενώ το βάρος της κυμαίνεται από 450-1000γραμ.

Οι Τσικνόπαπιες, όπως και ένα μεγάλο μέρος των αγριόπαπιων παρουσιάζουν σεξουαλικό διμορφισμό, δηλαδή υπάρχει μορφολογική διαφορά μεταξύ αρσενικών και θηλυκών.

Τα αρσενικά σχεδόν στο σύνολο τους είναι μαύρου χρώματος, εκτός από τις περιοχές της κοιλίας και των πλευρών, οι οποίες είναι λευκές. Ένα από τα πλέον χαρακτηριστικά και ευδιάκριτα γνωρίσματα της Τσικνόπαπίας είναι ένα λοφίο από φτερά το οποίο φέρει στο πίσω μέρος του κεφαλιού της, αποτέλεσμα του οποίου είναι σε πολλές χωρές να την αναφέρουν ως πάπια με λοφίο (τούφα).

Τα μάτια των αρσενικών είναι κίτρινα και το ράμφος τους σταχτό-μπλε με μαύρη άκρη, ενώ το μήκος του κυμαίνεται γύρω στα 3,5 εκατ.

Τα θηλυκά έχουν έναν πιο ενιαίο χρωματισμό ο οποίος είναι μια παραλλαγή του καφέ-σοκολατί, με ελαφρώς ανοιχτότερων χρωματικών αποχρώσεων τα πλευρά τους. Η περιοχή της κοιλίας και στα θηλυκά είναι άσπρου χρώματος, ενώ και αυτά διαθέτουν λοφίο αναλόγου χρωματισμού με το υπόλοιπο σώματα τους, αλλά σαφώς μικρότερου μήκους απ’ ότι των αρσενικών.

Τα μάτια τους είναι κίτρινου χρώματος και το ράμφος τους ίδιο με των αρσενικών αλλά ελαφρώς γκριζωπότερο, ενώ στην βάση τους υπάρχει ένα λευκού χρώματος μπάλωμα. Και τα δύο φύλα έχουν γκριζωπά πόδια και πέλματα.

Οι νεοσσοί έχουν ανάλογο χρωματισμό με αυτών των θηλυκών, αλλά ελαφρώς πιο σκούρο.

Αναπαραγωγή

Η αναπαραγωγική περίοδο ξεκίνα γύρω τον Απριλίου και θα διαρκέσει μέχρι και τον Ιούνιο. Τα θηλυκά θα επιλέξουν με προσοχή το μέρος στο οποίο θα φτιάξουν την φωλιά τους και το οποίο θα είναι ένα στεγνό μέρος μέσα στους υγρότοπους τους όπως μικρά νησάκια κλπ. Εκεί η θηλύκια θα φτιάξει με τρίψιμο την κοιλίας της στο έδαφος ένα βαθούλωμα ανάμεσα στα αγριόχορτα και την χαμηλή βλάστηση, αποτελούμενο από ξερόχορτα και πούπουλα και στο οποίο θα τοποθετήσεις 8 ως 11 καφετο-κίτρινα με πρασινωπά στίγματα αυγά. Το θηλυκό θα ξεκινήσει την επώαση των αυγών αμέσως μετά από την γέννηση και του τελευταίου αυγού και η επώαση θα διαρκέσει γύρω στις 25 με 26 ημέρες. Τα αρσενικά θα παραμείνουν με τα θηλυκά καθ’ όλη τη διάρκεια της επώασης, χωρίς όμως να λαμβάνουν μέρος σε αυτή. Μερικές ώρες αφότου τα αυγά εκκολάπτουν, το θηλυκό θα οδηγήσει τους νεοσσούς στο νερό όπου σχεδόν αμέσως είναι σε θέση να κολυμπήσουν αλλά και να τραφούν. Οι νεοσσοί θα μείνουν στην ασφάλεια της φωλιά μαζί με το θηλυκό για περίπου έξι εβδομάδες. Μετά από τα διάστημα αυτό είναι πλέον ικανοί να πετάξουν μονοί τους και κατά συνέπεια ανεξάρτητοι.

Συμπεριφορά

Οι Τσικνόπαπιες είναι ιδιαίτερα κοινωνικές αλλά και ήρεμες αγριόπαπιες εκτός από την εποχή αναπαραγωγής τους. Την εποχή αυτή τα αρσενικά θα γίνουν ιδιαίτερα θορυβώδη, στην προσπάθεια τους να φλερτάρουν με τα θηλυκά βγάζοντας μια σειρά από κραυγές και σφυρίγματα.

Το υπόλοιπο διάστημα της ζωής τους είναι αρκετά ήρεμες και πολύ ανεκτικές ακόμα και στην ανθρώπινη παρουσία, γι’ αυτό και αρκετές φορές μπορούμε να τις δούμε ακόμα και σε λιμνούλες πολυσύχναστων πάρκων πόλεων. Γενικά πέρα από το διάστημα της αναπαραγωγής τους θα δούμε τις Τσικνόπαπιες να συγκεντρώνονται σε μεγάλα σμήνη, μοιράζοντας τους βιότοπους τους μαζί με άλλα υδρόβια και παρυδάτια πουλιά.

Είναι πολύ καλοί γονείς και θα υπερασπιστούν τους νεοσσούς τους με περισσή αυταπάρνηση. Η μητέρα θα οδήγηση από πολύ νωρίς τους νεοσσούς στο νερό και θα τους διδάξει τρόπους με τους οποίους θα βρίσκουν την τροφή τους, αλλά και θα αποφεύγουν τους εχθρούς τους.

Η μέγιστη γνωστή διάρκεια ζωής για τις Τσικνόπαπιες είναι τα 14 χρόνια.

Σίτισης

Οι Τσικνόπαπιες τρέφονται κυρίως κατά τις νυκτερινές ώρες έως νωρίς το πρωί. Η διατροφή τους κυρίως αποτελείται από μικρά καρκινοειδή, μαλάκια, έντομα, και τις προνύμφες τους, καθώς επίσης και σπόρους, μίσχους υδρόβιων και παρόχθιων φυτών. Αναζητούν την τροφή τους καταδυόμενα πολλές φορές σε βάθος μεγαλύτερο και των 14 μέτρων και σπανιότερα στην ξηρά, όπως κατά την διάρκεια του χειμώνα όπου αναζητούν διάφορα είδη σπόρων και σιτηρών, στα πλημμυρισμένα λιβάδια. Η σίτιση των νεοσσών κατά το πρώτο διάστημα της ζωής τους αποτελείται κυρίως από έντομα και ασπόνδυλα και αργότερα με σπόρους.

Βιότοπος

Ο Βιότοπος τους είναι τα διάφορα μόνιμα ύδατα πεδινών κυρίως περιοχών, όπως λίμνες γλυκού νερού, αλλά και υφάλμυρου σε κόλπους κοντά σε ακτές. Προτιμά τις περιοχές με την άφθονη βλάστηση γύρω από το νερό και πολύ σπάνια την συναντούμε σε περιοχές με μεγάλα υψόμετρα. Κατά το διάστημα της μετανάστευση τους πάρα πολύ συχνά θα χρησιμοποιήσουν τις παράκτιες περιοχές ως σταθμούς σίτισης και ανάπαυσης αλλά συστηματικά θα αποφύγουν την ανοικτή θάλασσα και τα μεγάλα βάθη.

Διάφορα

  • Μια από τις παραμέτρους που πρέπει να θέσουμε υπόψη σας είναι ότι, στην διεθνή βιβλιογραφία το κυνήγι της το κατατάσσουν όχι σαν απειλή για το είδος, αλλά όσο πηγή εσόδων για την οικονομία των διαφόρων χωρών (άδειες, εξοπλισμός κλπ).
  • Στην Ελλάδα σε αντίθεση με παρά πολλές άλλες χώρες, απαγορεύονται για το κυνήγι της η χρήση οποιονδήποτε μέσων προσέλκυση, όπως ομοιώματα ηχητικοί κράχτες κλπ.

· Αποτελεί εξαιρετικό έδεσμα για όλους σχεδόν τους καλοφαγάδες και μπορεί να μαγειρευτεί με πολλούς και ιδιαίτερους τρόπους, αφού βεβαίως πρώτα υποστεί την απαιτούμενη προετοιμασία όπως σχεδόν τα περισσότερα υδρόβια.

· Υπολογίζετε ότι τουλάχιστον 250.000-300.000 ζευγάρια αναπαράγονται στην Ευρώπη.

Εχθροί

Βασικοί εχθροί των Τσικνόπαπιων είναι τα περισσότερα από τα φτερωτά αρπακτικά όπως τα γεράκια, οι κουκουβάγιες, οι μπούφοι και οι αετοί. Βασικότερος όμως όλων, είναι η σχεδόν δραματική συρρίκνωση των πρωταρχικών βιοτόπων τους. Ένα άκρως ανησυχητικό φαινόμενο με σχεδόν παγκόσμια έκταση.

Θα πρέπει για ακόμα μια φόρα να τονίσουμε ότι στην μέχρι τώρα βιβλιογραφία, πουθενά δεν αναφέρεται το κυνήγι ως λόγος μείωσης του πληθυσμού τους.

Ο Θωμάς Πετρόχειλος Απαντά 1/2/07

Επανιέλ με πρόβλημα στην φέρμα.

Από κ. anixneftis

Έχω ένα αρσενικό επανιελ 18 μηνών το οποίο ενώ φέρμαρε κανονικά έχει λίγο καιρό που δεν φερμάρει καθόλου ενώ βρίσκει κανονικά τα πουλιά (μπεκάτσα) αλλά προσπαθεί να τα πιάσει. Πηγαίνει επάνω τους με μεγάλο πάθος και τα ξεπετάει και τους γαβγίζει μόλις σηκώνονται. θεωρείται ότι μπορεί να διορθωθεί αυτό με τον καιρό και τις συνεχόμενες εξόδους η πρέπει να το αναλάβει κάποιος εκπαιδευτής?

Το πρόβλημα αυτό δημιουργήθηκε είτε διότι τουφεκίσατε πουλί τα οποία ξεπέταξε, είτε διότι κυνήγησε και έπιασε τραυματισμένα πουλιά τα οποία μισοπέταγαν, είτε διότι του βάλατε ήμερο θήραμα το οποίο κυνήγησε και έπιασε.

Κατά την γνώμη μου δεν πρόκειται αυτό το ελάττωμα να διορθωθεί με τον καιρό και πρέπει να το αναλάβει κάποιος σοβαρός και έντιμος επαγγελματίας.

Εκπαίδευση φέρμας σε Επανιέλ.

Από κ. Αλέξανδρο

ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ κ. Πετρόχειλε εδώ και μια εβδομάδα έχω στην κατοχή μου ένα αρσενικό, πιστοποιημένο καθαρόαιμο Επανιελ Μπρετόν 2 μηνών. Ενώ όπως μου είπανε και το διαπίστωσα στο θέμα του έμφυτου απόρτ με μπαλάκι του τένις, από την άλλη πλευρά δεν μου φερμάρει με ένα κόλπο που στο άλλο κουτάβι που μου φολιασαν (πόιντερ) είχε επιτυχία. Οφείλεται στην ηλικία? Ανώριμο μυαλό? Γιατί το πόιντερ όμως έκανε φέρμα στην ίδια ηλικία?

Ευχαριστώ

Το ένστικτό της φέρμας δεν εκδηλώνεται σε όλα τα κουτάβια στην ίδια ηλικία. Γι’ αυτό και το σκυλάκι σας ίσως χρειάζεται περισσότερο χρόνο, για να μπορέσει να εκφραστεί σωστά. Πάντως είναι πολύ νωρίς να κάνετε μαθήματα απορτ, διότι κινδυνεύετε να κάνετε το σκυλάκι σας να βαρεθεί και να δημιουργήσετε προβλήματα εκεί που δεν υπάρχουν.

Μπορείτε να δοκιμάσετε να το κάνετε να φερμάρει σε ηλικία 3, 3,5 μηνών.

Θέματα φέρμας

Από κ. d.d

Κύριε Πετρόχειλε γεια σας. Παρακολουθώ την στήλη σας ανελλιπώς και πραγματικά θεωρώ ότι μας έχετε βοηθήσει πάρα πολύ όλους εμάς τους απλούς ιδιοκτήτες σκύλων φέρμας με τις πολύτιμές συμβουλές σας. Παρακολουθώντας την στήλη σας διαπίστωσα ότι πάρα πολλοί συνάδελφοι αναφέρονται στο πρόβλημα φέρμας των σκύλων τους και πάνω σε αυτό θα ήθελα να ρωτήσω.

Δεν πρέπει η φέρμα να είναι έμφυτη;

Μήπως υπάρχουν συγκεκριμένες γραμμές αίματος ζωών που δεν έχουν τόσο σταθερή ή και καθόλου φέρμα;

Και τέλος αν το ζώο μας δεν έχει τόσο ανεπτυγμένη ή και καθόλου την αίσθηση της φέρμας διορθώνεται με τους τρόπους που μας έχετε κατά καιρούς υποδείξει και αξίζει να μπούμε σε αυτή την διαδικασία;

Σας ευχαριστώ Διονύσης

Πράγματι σε όλες τις φυλές υπάρχουν γραμμές αίματος που έχουν σταθερότερη ή λιγότερο σταθερή φέρμα.

Πάντως ακόμα και οι ξεφωλιαστές Σπρίνγκέρ και Κόκερ, ορισμένες φορές φερμάρουν για λίγο και μετά ξεφωλιάζουν το θήραμα και όλα τα ζώα ανεξάρτητα αν έχουν ή όχι έντονο το ένστικτο της φέρμας μπορούν να μάθουν να φερμάρουν απολύτως σταθερά, φτάνει να έχουν την απαιτούμενη οσφραντική ικανότητα να πιάνουν το θήραμα από τέτοια απόσταση ώστε να μην το αναγκάζουν να ξεπεταχτεί.

Σωστό και επιθυμητό όμως είναι από την στιγμή κατά την οποία αποφασίζουμε να διαθέσουμε τόσο κόπο για να εκπαιδεύσουμε ένα σκύλο, να έχει όσο το δυνατών περισσότερα φυσικά χαρίσματα ώστε να μας κάνει απολαυστικότερες τις μέρες που θα περάσουμε μαζί του στο βουνό.

Ο Θανάσης Κυριτσάκας Απαντά 1/2/07

Από κ Γιάννη

Μεθοδικότητα και ταχύτητα

Αγαπητέ κύριε Κυριτσάκα αν και κυνηγάω λαγό για περισσότερα από 12 χρόνια έχω κάνει μια σχετικά δυσάρεστη διαπίστωση. Δεν έχω βρει λαγόσκυλα τα οποία να είναι μεθοδικά στο ντορό και γρήγορα στο ξεφώλιασμα. Θα ήθελα την γνώμη σας. Ευχαριστώ.

Απάντηση

Η μεθοδικότητα και το γρήγορο ξεφώλιασμα αγαπητέ κ. Γιάννη είναι στοιχεία που χαρακτηρίζουν έναν ιχνηλάτη πολύ καλό ή άριστο κατά κάποιο τρόπο. Όμως για να φτάσει σ’ αυτό το επίπεδο ένας ιχνηλάτης πρέπει απαραίτητα να έχει θετικά κληρονομικά στοιχεία της ράτσας (μορφολογικά, κυνηγετικά, εργασιακά), να εκπαιδευτεί σωστά και μεθοδικά και τέλος να έχει την ανάλογη ηλικία, που για μένα ορίζεται στα 3-4 χρόνια, μέσα στα οποία θα αποκτήσει όλες τις κυνηγετικές εμπειρίες του λαγού.

· Η μεθοδικότητα είναι στοιχείο του εργασιακού προτύπου (standard εργασίας) και χαρακτηρίζει μια ράτσα. Αναλύοντας αυτό το στοιχείο μπορούμε να εντοπίσουμε πολλά καλολογικά στοιχεία του ιχνηλάτη.

Ο μεθοδικός σκύλος έχει υπομονή, επιμονή και ζήλο στο ντορό. Δεν εγκαταλείπει εύκολα στην πρώτη δυσκολία, αλλά ψάχνει περιφερειακά και ανοιχτά για να κρατήσει επαφή με το ντορό, δεν «φλυαρεί» άσκοπα, αποφεύγει τα λάθη και τα πισωγυρίσματα με σκοπό να φτάσει στο γιατάκι σίγουρα και γρήγορα, ανάλογα βέβαια και τις καιρικές συνθήκες.

Όμως υπάρχει ένα λεπτό σημείο σ’ αυτή την περίπτωση που έχει μεγάλη σημασία. Η μεθοδικότητα βοηθάει το σκύλο να φτάσει γρήγορα και σίγουρα στο γιατάκι, όμως χρειάζεται και δυνατή μύτη (λεπτή όσφρηση) για να έχει καλό και γρήγορο αποτέλεσμα. Ενας σκύλος μεθοδικός μεν, αλλά με μέτρια μύτη, δεν θα φτάσει ποτέ πιο γρήγορα στο γιατάκι από ένα σκύλο που έχει καλύτερη μύτη.

Γι αυτό το λόγο πρέπει να κυνηγάμε με ομάδα ιχνηλατών της ίδιας φυλής για να έχουμε ομοιογένεια σε όλα τα επίπεδα.

· Το γρήγορο ξεφώλιασμα εξαρτάται κατά κύριο λόγο απ’ την «αίσθηση θηράματος» που έχει αναπτυγμένη ο σκύλος και κατά δεύτερο λόγο απ’ την εμπειρία του στα πολλά ξεφωλιάσματα. Πολλά σκυλιά φτάνουν κοντά στο γιατάκι αλλά δυσκολεύονται στο ξεφώλιασμα επειδή είναι κολλημένα στο «έδαφος» και δεν αισθάνονται ότι ο λαγός είναι κοντά τους, για να κάνουν την εφόρμηση για το ξεφώλιασμα, είτε μπαίνοντας στο κλειστό είτε μυρίζοντας τον αέρα, παρά μένουν αναποφάσιστα φέρνοντας γυροβολιές.

Η «αίσθηση θηράματος» είναι ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό προσόν, που είναι κληρονομικό, αλλά και επίκτητο και χαρακτηρίζει ατομικά τον κάθε σκύλο. Η «αίσθηση θηράματος» είναι η γνώση και η σιγουριά του σκύλου ότι υπάρχει «θήραμα» αφ’ ενός, αλλά επίσης ότι βρίσκεται και κάπου κοντά του. Όταν έχει αυτή τη σιγουριά στο μυαλό του, το ξεφώλιασμα είναι σχεδόν άμεσο γιατί θα ενεργήσει κατάλληλα γι αυτό το σκοπό, είτε σαρώνοντας το μέρος γύρω-γύρω μπαίνοντας στο κλειστό, είτε εκμεταλλευόμενος τον αέρα σαν πουλόσκυλο, οπότε η μυρωδιά θα τον οδηγήσει κατ’ ευθείαν στο γιατάκι χωρίς χρονοτριβή.

Προσωπικά θεωρώ τη «φέρμα» στους ιχνηλάτες μεγάλο προσόν γιατί τους δίνει τη δυνατότητα να εντοπίσουν το θήραμα στο γιατάκι απ’ τον αέρα πολλά μέτρα πριν, χωρίς να νοιάζονται για χνάρια στο έδαφος, τα οποία πολλές φορές δεν υπάρχουν σε κοντινή απόσταση, λόγω του τελικού άλματος του λαγού.

Η «φέρμα» είναι κληρονομικό στοιχείο που χαρακτηρίζει πολλές ράτσες ιχνηλατών και είναι το στοιχείο που αναπτύσσει και καλλιεργεί την «αίσθηση θηράματος» πιο άμεσα και εύκολα για τους σκύλους αυτών των φυλών στο μεγαλύτερο ποσοστό.

Προσωπικά έχω δει όλα τα παραπάνω στοιχεία (μεθοδικά και γρήγορα στο ξεφώλιασμα), με πλήρη εκμετάλλευση του αέρα («φέρμα»), στις παρακάτω γαλλικές ράτσες ιχνηλατών.

· Σκύλος του Αρτουά

· Αγγλογαλλικός Πετί Βενιερί

· Αριέγης

· Μεγάλο και Μικρό Γασκώνης Σαιντόνζης

· Μεγάλο και Μικρό Μπλε της Γασκώνης

· Πορσελέν

Από κ yummy

Σκυλί Ίστριαν

Κ. Κυριτσάκα σας χαιρετώ,

Έφερα από το εξωτερικό ένα σκυλί ιστριαν (ισταρ) πρόσφατα. Είναι ηλικίας 1 έτους και κυνηγάω καβάλα στα σκυλιά.

Το πρόβλημα που έχω μαζί του είναι ότι είναι πολύ γρήγορο και δεν το προλαβαίνω και κυνηγά χωρίς αποτέλεσμα. Δηλαδή τρέχει πάνω κάτω και ανοίγει πολύ χωρίς να κόβει ντορό. Ξεκινά να φωνάζει αλλά σε λίγο σταματά το ψάξιμο και συνεχίζει αλλού. Δεν ξέρω αν είναι λόγω ηλικίας η είναι στο εργασιακό στάνταρ του σκυλού και το νεαρό της ηλικίας του που οφείλετε αυτή η συμπεριφορά, ως επίσης επειδή βγήκε με αλλά σκυλιά στη χώρα που ήταν με άλλο τρόπο κυνηγίου.

Η ερώτηση μου είναι πως μπορώ να το κάνω να είναι πιο αργό στο ψάξιμο και αυτά τα σκυλιά πιάνουν ίχνη νυχτερινής βοσκής ή μόνο τα τελευταία;

Ευχαριστώ

Απάντηση

Ο «Σκληρότριχος Ιχνηλάτης της Ιστριας» ανήκει πλέον στην Κροατία μετά τον χωρισμό των κρατιδίων. Προήρθε από τη διασταύρωση του Κοντότριχου Ιχνηλάτη της Ιστριας και του Γκριφόν της Βανδέας, που έκανε ο Dr Ivan Lovrencic.

Είναι ενεργητικός και δραστήριος σκύλος, ελαφρύς αλλά ανθεκτικός και δυνατός. Κυνηγάει άνετα στα πιο δύσκολα και πυκνά εδάφη και αντέχει στις βαριές χειμωνιάτικες καιρικές συνθήκες

Πολύ καλός στο λαγό και στο αγριογούρουνο. Έχει μεγάλη ικανότητα και ταλέντο να βρίσκει τα χνάρια των μεγάλων ζώων (αγριογούρουνα, ελάφια, ζαρκάδια) καθώς και τα χνάρια αίματος, έπειτα από τραυματισμό τους. Δηλαδή πιάνει τα χνάρια της νυχτερινής βοσκής και φυσικά εύκολα τα τελευταία. Έχει πολύ δυνατή και καθαρή φωνή

Σας ανέφερα σε γενικές γραμμές τα κυνηγετικά στοιχεία της ράτσας και της φυσιολογίας της για να έχετε μια πρώτη άποψη.

Ο σκύλος φέρεται φυσιολογικά και λόγω ηλικίας και λόγω φυλής. Είναι ένα ζωντανό και δραστήριο κουτάβι, το οποίο το μόνο που χρειάζεται είναι μεθοδική και σωστή εκπαίδευση με υπομονή. Σας δίνω παρακάτω τη σειρά εκπαίδευσης που πρέπει να ακολουθήσετε και ιδιαίτερα να δώσετε μεγάλο βάρος στην αυστηρή υπακοή (ποτέ ξύλο και βία, μόνο φωνή κοφτή) και στην αμοιβαία επικοινωνία μεταξύ σας και να είστε σίγουρος ότι ο σκύλος θα σας κάνει τα χατίρια, όμως πρέπει να τον αφήνετε ελεύθερο στα κυνηγετικά του ένστικτα όταν απομακρύνεται, γιατί αυτός έχει όσφρηση ένα εκατομμύριο φορές μεγαλύτερη από σας.

ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

ΜΕΧΡΙ 12 ΜΗΝΩΝ

  • ΥΠΑΚΟΗ (αυστηρή)
  • ΘΟΡΥΒΟΙ
  • ΕΜΠΟΔΙΑ
  • ΝΕΡΑ
  • ΟΙΚΟΣΙΤΑ ΖΩΑ
  • ΦΟΛΑ (με κολάρο κατά προτίμηση)
  • ΚΟΥΝΕΛΙ (δημιουργείστε ντορούς εύκολους και δύσκολους)

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Επειδή ο σκύλος σας είναι ήδη 1 έτους, θα τον εκπαιδεύσετε σε όλα τα παραπάνω ή σε όσα δεν έχει εκπαιδευτεί, δεν υπάρχει πρόβλημα.

ΑΠΟ 12-24 ΜΗΝΕΣ

  • ΛΑΓΟΣ ΕΚΤΡΟΦΕΙΟΥ (σε μεγάλα εκπαιδευτήρια περιφραγμένα)
  • ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΛΑΓΟΣ
  • ΑΛΕΠΟΥ (με κολάρο κατά προτίμηση)

ΑΠΟ 24-36 ΜΗΝΕΣ

  • ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΛΑΓΟΣ
  • ΔΙΟΡΘΩΣΗ ΛΑΘΩΝ
  • ΤΕΛΙΚΟ ΝΤΡΕΣΣΑΡΙΣΜΑ

Γενικώς όλοι οι ιχνηλάτες, αργοί και γρήγοροι, στο ψάξιμο μέχρι το γιατάκι έχουν ένα συγκρατημένο βήμα, λόγω του δαιδαλώδους ντορού, που μας επιτρέπει ανάλογα και το έδαφος να έχουμε πολλές φορές οπτική επαφή μαζί τους. Μπορούμε λοιπόν να κυνηγάμε κοντά με ένα σκύλο ενεργητικό και δραστήριο, τουλάχιστον τις περισσότερες φορές, χωρίς όμως να είναι σίγουρο σε μόνιμη βάση γιατί κάθε ράτσα έχει το δικό της DNA και πρέπει ο κυνηγός να επιλέγει πάντα το σκύλο που τον εξυπηρετεί σε μεγάλο βαθμό.

Είμαι σίγουρος πως ο Ιχνηλάτης της Ιστριας στο μέλλον θα σας χαρίσει ωραίες κυνηγετικές στιγμές αν τον δεχτείτε όπως είναι. Σε διαφορετική περίπτωση αν επιμένετε σε πιο αργό σκύλο για δικού σας λόγους, θα σας πρότεινα τα Μπασέ γενικώς τα οποία είναι απ’ τη φύση τους αργά, αλλά εξαιρετικά στο λαγό κυνηγετικά.

Εξαιρετικά Μπασέ για το λαγό είναι τα παρακάτω:

· Αρτεσιανό Νορμανδικό Μπασέ

· Μπασέ Μπλε της Γασκώνης

· Μπασέ Γκριφόν της Βανδέας

· Μπασέ Φωβ της Βρετάνης

· Μπασέ Χάουντ

· Μπασέ Γιούρα Μπρούνο

· Μπασέ Βέρνης

· Μπασέ Λουκέρνης

· Μπασέ Σβυτς

Από κ Σερβούνη

Αρτουά και αλεπού

Έχω διαβάσει άρθρα σας για τα σκυλιά ράτσας Αρτουά, για τα οποία αναφέρετε χαρακτηριστικά πως απεχθάνονται τη μυρωδιά της αλεπούς. Παρότρυνα τον κουμπάρο μου να αποκτήσει ένα σκυλί της συγκεκριμένης ράτσας και το έκανε. Πριν από 18 μήνες απόκτησε ένα σκυλί Αρτουά, αρσενικό (μαζί πήγαμε και το πήραμε). Πάμε μαζί για κυνήγι. Εγώ έχω ένα καθαρόαιμο ελληνικό ιχνηλάτη κι αυτός το Αρτούα κι ένα ημίαιμο (αξιόλογο κυνηγετικά). Έχουμε πάει καλά στο κυνήγι. Το Αρτουά έχει πέσει στον ντορό (όχι πολύ δυνατά), έχει φοβερή δίωξη, αλλά την αλεπού όχι μόνο δεν την απεχθάνεται αλλά το αντίθετο, την "παίρνει" και την κυνηγά μετά μανίας. Το αποκορύφωμα; Σ' ένα τελευταίο κυνήγι αφού πέσαμε σε φρέσκο ντορό λαγού και αφήσαμε τ' άλλα σκυλιά, πήραν το λαγό και στη συνέχεια αφήσαμε και το Αρτουά. Παράτησε το λαγό (το Αρτουά)παίρνοντας αλεπού και παρασέρνοντας και τα άλλα σκυλιά. Ποια είναι η γνώμη σας για τη συμπεριφορά του συγκεκριμένου σκύλου και τι μας προτείνετε να κάνουμε; Πληροφοριακά το σκυλί έχει χαρτιά καθαροαιμίας. Με εκτίμηση και σεβασμό προς το πρόσωπό σας και με ευχές για μια καλή χρονιά.

Απάντηση

Ευχαριστώ για τις ευχές σας αγαπητέ κ. Σερβούνη και ανταποδίδω ευχόμενος «Καλή Χρονιά» με υγεία και ηρεμία σ’ όλο τον κόσμο.

Έχω αναφέρει ότι το μεγαλύτερο ποσοστό των Αρτουά απεχθάνεται τη μυρωδιά της αλεπούς, μεταφέροντας ταυτόχρονα και την επίσημη άποψη του Γαλλικού Club, αλλά και πολλών Γάλλων κυνηγών, συγγραφέων και ειδικών που έχουν γράψει για τα Αρτουά και φυσικά είναι και προσωπική άποψη σταθερή και τεκμηριωμένη από τα δικά μου Αρτουά που είχα κι έχω μέχρι τώρα , αλλά και από πάρα πολλούς φίλους ιδιοκτήτες Αρτουά ανά την Ελλάδα.

Όσα Αρτουά έτυχε να κυνηγήσουν Αλεπού, το έκαναν κυρίως στη μικρή ηλικία, όπως ο δικός σας σκύλος, είτε παρασυρόμενα από άλλα σκυλιά είτε από υπερβολικό ζήλο και δεν δόθηκε η ανάλογη προσοχή απ’ τον κυνηγό. Πάντα όμως επανέρχονται στη τάξη με την ανάλογη επίπληξη-διόρθωση, γιατί έχουν πολύ καλό χαρακτήρα, είναι υπάκουα και εύκολα στην εκπαίδευση, πλήρως ελεγχόμενα σκυλιά και ότι μαθαίνουν το καταλαβαίνουν και δεν το ξεχνούν. Ένα άλλο πλεονέκτημα του Αρτουά είναι η προσαρμογή του στα πιο δύσκολα εδάφη και κλίματα. Στην Ελλάδα κυνηγάει άριστα το λαγό στα πιο ξερά και κακοτράχαλα εδάφη, όπως Κρήτη, Σάμο, Μυτιλήνη, Άνδρο, Κεφαλονιά κ.λ.π. είναι πράγματι πολυτάλαντος σκύλος με εξαιρετικές κυνηγετικές ικανότητες, αρκεί ο κάθε κυνηγός να τον εκμεταλλευτεί θετικά με μεθοδική και σωστή εκπαίδευση.

Από τα λεγόμενά σας έχω καταλάβει, μπορεί να κάνω και λάθος, ότι ο σκύλος ακόμα δεν έχει σηκώσει λαγό ή λαγούς μόνος του, παρά παίζει το ρόλο του κομπάρσου κοντά στα μεγάλα σκυλιά, κάνοντας στην ουσία μόνο καταδίωξη. Ο σκύλος είναι άπειρος ακόμα στην διαδικασία της ιχνηλασίας που προηγείται του ξεφωλιάσματος, γιατί τους λαγούς τους βρίσκουν οι άλλοι σκύλοι που έχουν την πρωτοβουλία, τότε ο ίδιος σαν ζηλιάρης, αρχάριος και επιπόλαιος που είναι ακόμα, γιατί να μην κυνηγήσει ότι «θήραμα» τύχει στο δρόμο του για να αποδείξει ότι κάτι κάνει κι αυτός.

Έχω την εντύπωση από όσα αναφέρετε ότι κάνατε “Test Drive” στην αλεπού με τον Αρτουά χωρίς να τηρηθούν οι διαδικασίες βασικής εκπαίδευσης στο κυρίως θήραμα που είναι ο λαγός. Θα δεχόμουν τον Αρτουά να είναι άχρηστος κυνηγετικά, στα πλαίσια της φυσικής επιλογής, πράγμα που είναι φυσικό να συμβαίνει στατιστικά σε ένα μικρό ποσοστό σε όλες τις ράτσες, αλλά να κυνηγάει με πάθος την αλεπού δεν το δέχομαι δεοντολογικά, παρόλο που είναι η πραγματικότητα, γιατί θεωρώ ότι προκλήθηκε ακραία και ενήργησε με αυτό τον τρόπο.

Σκύλος 18 μηνών, είναι κουτάβι ακόμα και το μόνο που χρειάζεται είναι εκπαίδευση και όχι πραγματικό κυνήγι και μάλιστα κοντά σε μεγάλα σκυλιά. Για μένα το πρόβλημα είναι ο λαγός ή οι λαγοί που δεν σήκωσε μόνος του και όχι η αλεπού, γιατί αυτή θα την ξεχάσει εφ’ όρου ζωής με 2-3 μαθήματα.

Τυχαίνει να έχω αρσενικό Αρτουά 19 μηνών αυτή τη στιγμή, το οποίο εκπαιδεύεται στο λαγό μόνο του και τελευταία, παρέα με μια μικρότερη θηλυκιά Αρτουά 17 μηνών. Διαπιστώσαμε ότι αποτελούν ένα αρμονικό ντουέτο και γι αυτό τα έχουμε μαζί. Ψάχνει το καθένα ανεξάρτητα, αλλά και ταυτόχρονα μαζί όταν χρειάζεται κι έχουν κοινό ντορό. Κυνηγάμε με τρόπο «εκπαιδευτικό» με τα δυο Αρτουά, δεν τα βάλαμε ποτέ με μεγαλύτερα και ούτε θα τα βάλουμε μέχρι το τέλος της επόμενης σεζόν, για να αποκτήσουν εμπειρία και εμπιστοσύνη στον εαυτό τους.

Μέχρι τώρα έχουν σηκώσει πάνω από 10 λαγούς, με ιχνηλασία, πλησίασμα, ξεφώλιασμα και καταδίωξη. Κυνηγάνε σε μέρη που υπάρχουν πολλές αλεπούδες, αλλά μέχρι τώρα δεν κυνήγησαν καμία. Δεν έχουμε κάνει κάτι ιδιαίτερο γι αυτές τις αρνητικές καταστάσεις, μόνο κάλεσμα με φωνή ή κοφτή εντολή αποτροπής σε δεδομένες περιπτώσεις. Στο μυαλό τους έχει καταγραφεί ο λαγός από ηλικία 10 μηνών περίπου, όπου τα πήγαμε σε περιφραγμένο εκπαιδευτήριο λαγού, τον οποίο έμαθαν να κυνηγούν σαν αρχικό θήραμα. Μέχρι το τέλος του 2007 θα κυνηγάμε «εκπαιδευτικά» ακόμα, για να ολοκληρωθούν και να αποκτήσουν όσο το δυνατόν περισσότερες εμπειρίες στο λαγό.

Και μια παρένθεση. Το Αρτουά ή όποιο άλλο σκυλί, έχει μεν στα γονίδιά του αρνητική διάθεση στη μυρωδιά της αλεπούς και θετική για το λαγό, αλλά αυτές οι «αισθήσεις» ξυπνούν και αλληλοσυγκρούονται μόνο όταν τις νοιώσει για πρώτη φορά «εν τω γενάσθαι» και μάλιστα με προτεραιότητα το θετικό στοιχείο (μυρωδιά λαγού) που καταγράφεται πρώτο, για να λειτουργήσει το υποσυνείδητο συγκριτικά και να αποβάλλει το αρνητικό στοιχείο σαν δεύτερο και ασήμαντο. Είναι σημαντικό να αντιμετωπίζουμε το σκύλο σαν «ζώο» με λογική, συνείδηση και ψυχοσύνθεση, γιατί έτσι μπορούμε να εκμεταλλευτούμε όλα τα καλά του στοιχεία και να τον πλάσουμε στα μέτρα μας, αφού έτυχε να είναι εκπαιδεύσιμος και οικόσιτος τελικά.

Σας προτείνω να ακολουθήσετε το παρακάτω πρόγραμμα εκπαίδευσης μέχρι το τέλος της επόμενης κυνηγετικής περιόδου.

  1. Πηγαίνετε το σκύλο σε μεγάλο περιφραγμένο εκπαιδευτήριο για μια βδομάδα όπου θα κυνηγήσει «εύκολους» λαγούς.
  2. Μετά το εκπαιδευτήριο πηγαίνετε σε φρέσκα χνάρια αλεπούς, χρησιμοποιώντας ηλεκτρονικό κολάρο. Σε 2-3 μαθήματα θα έχει «κόψει» το ντορό της αλεπούς. Δεν είναι απαραίτητο, αλλά αν είναι εύκολο να έρθει σε οπτική επαφή με αλεπού, κάνετε το ίδιο με το κολάρο, αλλά ο σκύλος να είναι δεμένος κοντά σας. Είμαι σίγουρος ότι ο σκύλος θα ξεχάσει την αλεπού για το υπόλοιπο της ζωής του, μετά τα παραπάνω μαθήματα.
  3. Κυνηγήστε στο ελεύθερο πλέον με το σκύλο μόνο του αποκλειστικά. Δώστε του την ευκαιρία να βρει λαγούς, οι οποίοι πλέον είναι δύσκολοι και θα τον ζορίσουν σ’ όλες τις φάσεις της ιχνηλασίας, του πλησιάσματος, του ξεσηκώματος και της καταδίωξης. Από άποψη ηλικίας είναι η καλύτερη περίοδος για μεθοδική εκπαίδευση, για απόκτηση εμπειρίας και εμπιστοσύνης στον εαυτό του.
  4. Κάνετε εκπαιδευτικά και κυνηγήστε «εκπαιδευτικά» στην επόμενη κυνηγετική περίοδο με το σκύλο μόνο του τις περισσότερες φορές. Θα τον βάλετε με τα άλλα σκυλιά όταν έχει σηκώσει στο ελεύθερο αρκετούς λαγούς και αφού διαπιστώσετε ότι μέσα στην ομάδα έχει τη δικιά του προσωπικότητα, δεν επηρεάζεται αρνητικά και υπάρχει αρμονική συνεργασία, αν και πιστεύω πως δύσκολα διαφορετικές ράτσες μπορούν να συνεργαστούν ομαλά.

Ο γενικός κανόνας είναι ότι σκύλοι διαφορετικών φυλών δεν ταιριάζουν σε ομάδα, λόγω διαφορετικού τρόπου εργασίας (βήμα, ψάξιμο, μύτη, σωματικές αναλογίες, φυσιολογία, ψυχολογία), άσχετα από τις κυνηγετικές ικανότητες που έχουν. Επίσης πολλές φορές είναι σοβαρός λόγος αλλαγής συμπεριφοράς και ψυχολογίας ενός σκύλου.

Απλώς το σημειώνω για να γνωρίζετε ότι, όταν το δικό σας Αρτουά τελειώσει την παραπάνω εκπαίδευση, αποκτώντας εμπειρία, εμπιστοσύνη και ανεξαρτησία στο κυνήγι, η διαφορά θα είναι πολύ μεγάλη σε όλες τις φάσεις του κυνηγιού (ιχνηλασία, πλησίασμα στο γιατάκι, ξεφώλιασμα, καταδίωξη).

Με την ευκαιρία, επισημαίνω για μια ακόμα φορά ότι η πεμπτουσία σε ένα ιχνηλάτη οποιασδήποτε ράτσας, είναι η μεθοδική εκπαίδευση σε σχέση με την ηλικία, με υπομονή και επιμονή πριν απ’ όλα, χωρίς βιασύνες.