Πέμπτη, 1 Φεβρουαρίου 2007

Ο Θανάσης Κυριτσάκας Απαντά 1/2/07

Από κ Γιάννη

Μεθοδικότητα και ταχύτητα

Αγαπητέ κύριε Κυριτσάκα αν και κυνηγάω λαγό για περισσότερα από 12 χρόνια έχω κάνει μια σχετικά δυσάρεστη διαπίστωση. Δεν έχω βρει λαγόσκυλα τα οποία να είναι μεθοδικά στο ντορό και γρήγορα στο ξεφώλιασμα. Θα ήθελα την γνώμη σας. Ευχαριστώ.

Απάντηση

Η μεθοδικότητα και το γρήγορο ξεφώλιασμα αγαπητέ κ. Γιάννη είναι στοιχεία που χαρακτηρίζουν έναν ιχνηλάτη πολύ καλό ή άριστο κατά κάποιο τρόπο. Όμως για να φτάσει σ’ αυτό το επίπεδο ένας ιχνηλάτης πρέπει απαραίτητα να έχει θετικά κληρονομικά στοιχεία της ράτσας (μορφολογικά, κυνηγετικά, εργασιακά), να εκπαιδευτεί σωστά και μεθοδικά και τέλος να έχει την ανάλογη ηλικία, που για μένα ορίζεται στα 3-4 χρόνια, μέσα στα οποία θα αποκτήσει όλες τις κυνηγετικές εμπειρίες του λαγού.

· Η μεθοδικότητα είναι στοιχείο του εργασιακού προτύπου (standard εργασίας) και χαρακτηρίζει μια ράτσα. Αναλύοντας αυτό το στοιχείο μπορούμε να εντοπίσουμε πολλά καλολογικά στοιχεία του ιχνηλάτη.

Ο μεθοδικός σκύλος έχει υπομονή, επιμονή και ζήλο στο ντορό. Δεν εγκαταλείπει εύκολα στην πρώτη δυσκολία, αλλά ψάχνει περιφερειακά και ανοιχτά για να κρατήσει επαφή με το ντορό, δεν «φλυαρεί» άσκοπα, αποφεύγει τα λάθη και τα πισωγυρίσματα με σκοπό να φτάσει στο γιατάκι σίγουρα και γρήγορα, ανάλογα βέβαια και τις καιρικές συνθήκες.

Όμως υπάρχει ένα λεπτό σημείο σ’ αυτή την περίπτωση που έχει μεγάλη σημασία. Η μεθοδικότητα βοηθάει το σκύλο να φτάσει γρήγορα και σίγουρα στο γιατάκι, όμως χρειάζεται και δυνατή μύτη (λεπτή όσφρηση) για να έχει καλό και γρήγορο αποτέλεσμα. Ενας σκύλος μεθοδικός μεν, αλλά με μέτρια μύτη, δεν θα φτάσει ποτέ πιο γρήγορα στο γιατάκι από ένα σκύλο που έχει καλύτερη μύτη.

Γι αυτό το λόγο πρέπει να κυνηγάμε με ομάδα ιχνηλατών της ίδιας φυλής για να έχουμε ομοιογένεια σε όλα τα επίπεδα.

· Το γρήγορο ξεφώλιασμα εξαρτάται κατά κύριο λόγο απ’ την «αίσθηση θηράματος» που έχει αναπτυγμένη ο σκύλος και κατά δεύτερο λόγο απ’ την εμπειρία του στα πολλά ξεφωλιάσματα. Πολλά σκυλιά φτάνουν κοντά στο γιατάκι αλλά δυσκολεύονται στο ξεφώλιασμα επειδή είναι κολλημένα στο «έδαφος» και δεν αισθάνονται ότι ο λαγός είναι κοντά τους, για να κάνουν την εφόρμηση για το ξεφώλιασμα, είτε μπαίνοντας στο κλειστό είτε μυρίζοντας τον αέρα, παρά μένουν αναποφάσιστα φέρνοντας γυροβολιές.

Η «αίσθηση θηράματος» είναι ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό προσόν, που είναι κληρονομικό, αλλά και επίκτητο και χαρακτηρίζει ατομικά τον κάθε σκύλο. Η «αίσθηση θηράματος» είναι η γνώση και η σιγουριά του σκύλου ότι υπάρχει «θήραμα» αφ’ ενός, αλλά επίσης ότι βρίσκεται και κάπου κοντά του. Όταν έχει αυτή τη σιγουριά στο μυαλό του, το ξεφώλιασμα είναι σχεδόν άμεσο γιατί θα ενεργήσει κατάλληλα γι αυτό το σκοπό, είτε σαρώνοντας το μέρος γύρω-γύρω μπαίνοντας στο κλειστό, είτε εκμεταλλευόμενος τον αέρα σαν πουλόσκυλο, οπότε η μυρωδιά θα τον οδηγήσει κατ’ ευθείαν στο γιατάκι χωρίς χρονοτριβή.

Προσωπικά θεωρώ τη «φέρμα» στους ιχνηλάτες μεγάλο προσόν γιατί τους δίνει τη δυνατότητα να εντοπίσουν το θήραμα στο γιατάκι απ’ τον αέρα πολλά μέτρα πριν, χωρίς να νοιάζονται για χνάρια στο έδαφος, τα οποία πολλές φορές δεν υπάρχουν σε κοντινή απόσταση, λόγω του τελικού άλματος του λαγού.

Η «φέρμα» είναι κληρονομικό στοιχείο που χαρακτηρίζει πολλές ράτσες ιχνηλατών και είναι το στοιχείο που αναπτύσσει και καλλιεργεί την «αίσθηση θηράματος» πιο άμεσα και εύκολα για τους σκύλους αυτών των φυλών στο μεγαλύτερο ποσοστό.

Προσωπικά έχω δει όλα τα παραπάνω στοιχεία (μεθοδικά και γρήγορα στο ξεφώλιασμα), με πλήρη εκμετάλλευση του αέρα («φέρμα»), στις παρακάτω γαλλικές ράτσες ιχνηλατών.

· Σκύλος του Αρτουά

· Αγγλογαλλικός Πετί Βενιερί

· Αριέγης

· Μεγάλο και Μικρό Γασκώνης Σαιντόνζης

· Μεγάλο και Μικρό Μπλε της Γασκώνης

· Πορσελέν

Από κ yummy

Σκυλί Ίστριαν

Κ. Κυριτσάκα σας χαιρετώ,

Έφερα από το εξωτερικό ένα σκυλί ιστριαν (ισταρ) πρόσφατα. Είναι ηλικίας 1 έτους και κυνηγάω καβάλα στα σκυλιά.

Το πρόβλημα που έχω μαζί του είναι ότι είναι πολύ γρήγορο και δεν το προλαβαίνω και κυνηγά χωρίς αποτέλεσμα. Δηλαδή τρέχει πάνω κάτω και ανοίγει πολύ χωρίς να κόβει ντορό. Ξεκινά να φωνάζει αλλά σε λίγο σταματά το ψάξιμο και συνεχίζει αλλού. Δεν ξέρω αν είναι λόγω ηλικίας η είναι στο εργασιακό στάνταρ του σκυλού και το νεαρό της ηλικίας του που οφείλετε αυτή η συμπεριφορά, ως επίσης επειδή βγήκε με αλλά σκυλιά στη χώρα που ήταν με άλλο τρόπο κυνηγίου.

Η ερώτηση μου είναι πως μπορώ να το κάνω να είναι πιο αργό στο ψάξιμο και αυτά τα σκυλιά πιάνουν ίχνη νυχτερινής βοσκής ή μόνο τα τελευταία;

Ευχαριστώ

Απάντηση

Ο «Σκληρότριχος Ιχνηλάτης της Ιστριας» ανήκει πλέον στην Κροατία μετά τον χωρισμό των κρατιδίων. Προήρθε από τη διασταύρωση του Κοντότριχου Ιχνηλάτη της Ιστριας και του Γκριφόν της Βανδέας, που έκανε ο Dr Ivan Lovrencic.

Είναι ενεργητικός και δραστήριος σκύλος, ελαφρύς αλλά ανθεκτικός και δυνατός. Κυνηγάει άνετα στα πιο δύσκολα και πυκνά εδάφη και αντέχει στις βαριές χειμωνιάτικες καιρικές συνθήκες

Πολύ καλός στο λαγό και στο αγριογούρουνο. Έχει μεγάλη ικανότητα και ταλέντο να βρίσκει τα χνάρια των μεγάλων ζώων (αγριογούρουνα, ελάφια, ζαρκάδια) καθώς και τα χνάρια αίματος, έπειτα από τραυματισμό τους. Δηλαδή πιάνει τα χνάρια της νυχτερινής βοσκής και φυσικά εύκολα τα τελευταία. Έχει πολύ δυνατή και καθαρή φωνή

Σας ανέφερα σε γενικές γραμμές τα κυνηγετικά στοιχεία της ράτσας και της φυσιολογίας της για να έχετε μια πρώτη άποψη.

Ο σκύλος φέρεται φυσιολογικά και λόγω ηλικίας και λόγω φυλής. Είναι ένα ζωντανό και δραστήριο κουτάβι, το οποίο το μόνο που χρειάζεται είναι μεθοδική και σωστή εκπαίδευση με υπομονή. Σας δίνω παρακάτω τη σειρά εκπαίδευσης που πρέπει να ακολουθήσετε και ιδιαίτερα να δώσετε μεγάλο βάρος στην αυστηρή υπακοή (ποτέ ξύλο και βία, μόνο φωνή κοφτή) και στην αμοιβαία επικοινωνία μεταξύ σας και να είστε σίγουρος ότι ο σκύλος θα σας κάνει τα χατίρια, όμως πρέπει να τον αφήνετε ελεύθερο στα κυνηγετικά του ένστικτα όταν απομακρύνεται, γιατί αυτός έχει όσφρηση ένα εκατομμύριο φορές μεγαλύτερη από σας.

ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

ΜΕΧΡΙ 12 ΜΗΝΩΝ

  • ΥΠΑΚΟΗ (αυστηρή)
  • ΘΟΡΥΒΟΙ
  • ΕΜΠΟΔΙΑ
  • ΝΕΡΑ
  • ΟΙΚΟΣΙΤΑ ΖΩΑ
  • ΦΟΛΑ (με κολάρο κατά προτίμηση)
  • ΚΟΥΝΕΛΙ (δημιουργείστε ντορούς εύκολους και δύσκολους)

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Επειδή ο σκύλος σας είναι ήδη 1 έτους, θα τον εκπαιδεύσετε σε όλα τα παραπάνω ή σε όσα δεν έχει εκπαιδευτεί, δεν υπάρχει πρόβλημα.

ΑΠΟ 12-24 ΜΗΝΕΣ

  • ΛΑΓΟΣ ΕΚΤΡΟΦΕΙΟΥ (σε μεγάλα εκπαιδευτήρια περιφραγμένα)
  • ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΛΑΓΟΣ
  • ΑΛΕΠΟΥ (με κολάρο κατά προτίμηση)

ΑΠΟ 24-36 ΜΗΝΕΣ

  • ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΛΑΓΟΣ
  • ΔΙΟΡΘΩΣΗ ΛΑΘΩΝ
  • ΤΕΛΙΚΟ ΝΤΡΕΣΣΑΡΙΣΜΑ

Γενικώς όλοι οι ιχνηλάτες, αργοί και γρήγοροι, στο ψάξιμο μέχρι το γιατάκι έχουν ένα συγκρατημένο βήμα, λόγω του δαιδαλώδους ντορού, που μας επιτρέπει ανάλογα και το έδαφος να έχουμε πολλές φορές οπτική επαφή μαζί τους. Μπορούμε λοιπόν να κυνηγάμε κοντά με ένα σκύλο ενεργητικό και δραστήριο, τουλάχιστον τις περισσότερες φορές, χωρίς όμως να είναι σίγουρο σε μόνιμη βάση γιατί κάθε ράτσα έχει το δικό της DNA και πρέπει ο κυνηγός να επιλέγει πάντα το σκύλο που τον εξυπηρετεί σε μεγάλο βαθμό.

Είμαι σίγουρος πως ο Ιχνηλάτης της Ιστριας στο μέλλον θα σας χαρίσει ωραίες κυνηγετικές στιγμές αν τον δεχτείτε όπως είναι. Σε διαφορετική περίπτωση αν επιμένετε σε πιο αργό σκύλο για δικού σας λόγους, θα σας πρότεινα τα Μπασέ γενικώς τα οποία είναι απ’ τη φύση τους αργά, αλλά εξαιρετικά στο λαγό κυνηγετικά.

Εξαιρετικά Μπασέ για το λαγό είναι τα παρακάτω:

· Αρτεσιανό Νορμανδικό Μπασέ

· Μπασέ Μπλε της Γασκώνης

· Μπασέ Γκριφόν της Βανδέας

· Μπασέ Φωβ της Βρετάνης

· Μπασέ Χάουντ

· Μπασέ Γιούρα Μπρούνο

· Μπασέ Βέρνης

· Μπασέ Λουκέρνης

· Μπασέ Σβυτς

Από κ Σερβούνη

Αρτουά και αλεπού

Έχω διαβάσει άρθρα σας για τα σκυλιά ράτσας Αρτουά, για τα οποία αναφέρετε χαρακτηριστικά πως απεχθάνονται τη μυρωδιά της αλεπούς. Παρότρυνα τον κουμπάρο μου να αποκτήσει ένα σκυλί της συγκεκριμένης ράτσας και το έκανε. Πριν από 18 μήνες απόκτησε ένα σκυλί Αρτουά, αρσενικό (μαζί πήγαμε και το πήραμε). Πάμε μαζί για κυνήγι. Εγώ έχω ένα καθαρόαιμο ελληνικό ιχνηλάτη κι αυτός το Αρτούα κι ένα ημίαιμο (αξιόλογο κυνηγετικά). Έχουμε πάει καλά στο κυνήγι. Το Αρτουά έχει πέσει στον ντορό (όχι πολύ δυνατά), έχει φοβερή δίωξη, αλλά την αλεπού όχι μόνο δεν την απεχθάνεται αλλά το αντίθετο, την "παίρνει" και την κυνηγά μετά μανίας. Το αποκορύφωμα; Σ' ένα τελευταίο κυνήγι αφού πέσαμε σε φρέσκο ντορό λαγού και αφήσαμε τ' άλλα σκυλιά, πήραν το λαγό και στη συνέχεια αφήσαμε και το Αρτουά. Παράτησε το λαγό (το Αρτουά)παίρνοντας αλεπού και παρασέρνοντας και τα άλλα σκυλιά. Ποια είναι η γνώμη σας για τη συμπεριφορά του συγκεκριμένου σκύλου και τι μας προτείνετε να κάνουμε; Πληροφοριακά το σκυλί έχει χαρτιά καθαροαιμίας. Με εκτίμηση και σεβασμό προς το πρόσωπό σας και με ευχές για μια καλή χρονιά.

Απάντηση

Ευχαριστώ για τις ευχές σας αγαπητέ κ. Σερβούνη και ανταποδίδω ευχόμενος «Καλή Χρονιά» με υγεία και ηρεμία σ’ όλο τον κόσμο.

Έχω αναφέρει ότι το μεγαλύτερο ποσοστό των Αρτουά απεχθάνεται τη μυρωδιά της αλεπούς, μεταφέροντας ταυτόχρονα και την επίσημη άποψη του Γαλλικού Club, αλλά και πολλών Γάλλων κυνηγών, συγγραφέων και ειδικών που έχουν γράψει για τα Αρτουά και φυσικά είναι και προσωπική άποψη σταθερή και τεκμηριωμένη από τα δικά μου Αρτουά που είχα κι έχω μέχρι τώρα , αλλά και από πάρα πολλούς φίλους ιδιοκτήτες Αρτουά ανά την Ελλάδα.

Όσα Αρτουά έτυχε να κυνηγήσουν Αλεπού, το έκαναν κυρίως στη μικρή ηλικία, όπως ο δικός σας σκύλος, είτε παρασυρόμενα από άλλα σκυλιά είτε από υπερβολικό ζήλο και δεν δόθηκε η ανάλογη προσοχή απ’ τον κυνηγό. Πάντα όμως επανέρχονται στη τάξη με την ανάλογη επίπληξη-διόρθωση, γιατί έχουν πολύ καλό χαρακτήρα, είναι υπάκουα και εύκολα στην εκπαίδευση, πλήρως ελεγχόμενα σκυλιά και ότι μαθαίνουν το καταλαβαίνουν και δεν το ξεχνούν. Ένα άλλο πλεονέκτημα του Αρτουά είναι η προσαρμογή του στα πιο δύσκολα εδάφη και κλίματα. Στην Ελλάδα κυνηγάει άριστα το λαγό στα πιο ξερά και κακοτράχαλα εδάφη, όπως Κρήτη, Σάμο, Μυτιλήνη, Άνδρο, Κεφαλονιά κ.λ.π. είναι πράγματι πολυτάλαντος σκύλος με εξαιρετικές κυνηγετικές ικανότητες, αρκεί ο κάθε κυνηγός να τον εκμεταλλευτεί θετικά με μεθοδική και σωστή εκπαίδευση.

Από τα λεγόμενά σας έχω καταλάβει, μπορεί να κάνω και λάθος, ότι ο σκύλος ακόμα δεν έχει σηκώσει λαγό ή λαγούς μόνος του, παρά παίζει το ρόλο του κομπάρσου κοντά στα μεγάλα σκυλιά, κάνοντας στην ουσία μόνο καταδίωξη. Ο σκύλος είναι άπειρος ακόμα στην διαδικασία της ιχνηλασίας που προηγείται του ξεφωλιάσματος, γιατί τους λαγούς τους βρίσκουν οι άλλοι σκύλοι που έχουν την πρωτοβουλία, τότε ο ίδιος σαν ζηλιάρης, αρχάριος και επιπόλαιος που είναι ακόμα, γιατί να μην κυνηγήσει ότι «θήραμα» τύχει στο δρόμο του για να αποδείξει ότι κάτι κάνει κι αυτός.

Έχω την εντύπωση από όσα αναφέρετε ότι κάνατε “Test Drive” στην αλεπού με τον Αρτουά χωρίς να τηρηθούν οι διαδικασίες βασικής εκπαίδευσης στο κυρίως θήραμα που είναι ο λαγός. Θα δεχόμουν τον Αρτουά να είναι άχρηστος κυνηγετικά, στα πλαίσια της φυσικής επιλογής, πράγμα που είναι φυσικό να συμβαίνει στατιστικά σε ένα μικρό ποσοστό σε όλες τις ράτσες, αλλά να κυνηγάει με πάθος την αλεπού δεν το δέχομαι δεοντολογικά, παρόλο που είναι η πραγματικότητα, γιατί θεωρώ ότι προκλήθηκε ακραία και ενήργησε με αυτό τον τρόπο.

Σκύλος 18 μηνών, είναι κουτάβι ακόμα και το μόνο που χρειάζεται είναι εκπαίδευση και όχι πραγματικό κυνήγι και μάλιστα κοντά σε μεγάλα σκυλιά. Για μένα το πρόβλημα είναι ο λαγός ή οι λαγοί που δεν σήκωσε μόνος του και όχι η αλεπού, γιατί αυτή θα την ξεχάσει εφ’ όρου ζωής με 2-3 μαθήματα.

Τυχαίνει να έχω αρσενικό Αρτουά 19 μηνών αυτή τη στιγμή, το οποίο εκπαιδεύεται στο λαγό μόνο του και τελευταία, παρέα με μια μικρότερη θηλυκιά Αρτουά 17 μηνών. Διαπιστώσαμε ότι αποτελούν ένα αρμονικό ντουέτο και γι αυτό τα έχουμε μαζί. Ψάχνει το καθένα ανεξάρτητα, αλλά και ταυτόχρονα μαζί όταν χρειάζεται κι έχουν κοινό ντορό. Κυνηγάμε με τρόπο «εκπαιδευτικό» με τα δυο Αρτουά, δεν τα βάλαμε ποτέ με μεγαλύτερα και ούτε θα τα βάλουμε μέχρι το τέλος της επόμενης σεζόν, για να αποκτήσουν εμπειρία και εμπιστοσύνη στον εαυτό τους.

Μέχρι τώρα έχουν σηκώσει πάνω από 10 λαγούς, με ιχνηλασία, πλησίασμα, ξεφώλιασμα και καταδίωξη. Κυνηγάνε σε μέρη που υπάρχουν πολλές αλεπούδες, αλλά μέχρι τώρα δεν κυνήγησαν καμία. Δεν έχουμε κάνει κάτι ιδιαίτερο γι αυτές τις αρνητικές καταστάσεις, μόνο κάλεσμα με φωνή ή κοφτή εντολή αποτροπής σε δεδομένες περιπτώσεις. Στο μυαλό τους έχει καταγραφεί ο λαγός από ηλικία 10 μηνών περίπου, όπου τα πήγαμε σε περιφραγμένο εκπαιδευτήριο λαγού, τον οποίο έμαθαν να κυνηγούν σαν αρχικό θήραμα. Μέχρι το τέλος του 2007 θα κυνηγάμε «εκπαιδευτικά» ακόμα, για να ολοκληρωθούν και να αποκτήσουν όσο το δυνατόν περισσότερες εμπειρίες στο λαγό.

Και μια παρένθεση. Το Αρτουά ή όποιο άλλο σκυλί, έχει μεν στα γονίδιά του αρνητική διάθεση στη μυρωδιά της αλεπούς και θετική για το λαγό, αλλά αυτές οι «αισθήσεις» ξυπνούν και αλληλοσυγκρούονται μόνο όταν τις νοιώσει για πρώτη φορά «εν τω γενάσθαι» και μάλιστα με προτεραιότητα το θετικό στοιχείο (μυρωδιά λαγού) που καταγράφεται πρώτο, για να λειτουργήσει το υποσυνείδητο συγκριτικά και να αποβάλλει το αρνητικό στοιχείο σαν δεύτερο και ασήμαντο. Είναι σημαντικό να αντιμετωπίζουμε το σκύλο σαν «ζώο» με λογική, συνείδηση και ψυχοσύνθεση, γιατί έτσι μπορούμε να εκμεταλλευτούμε όλα τα καλά του στοιχεία και να τον πλάσουμε στα μέτρα μας, αφού έτυχε να είναι εκπαιδεύσιμος και οικόσιτος τελικά.

Σας προτείνω να ακολουθήσετε το παρακάτω πρόγραμμα εκπαίδευσης μέχρι το τέλος της επόμενης κυνηγετικής περιόδου.

  1. Πηγαίνετε το σκύλο σε μεγάλο περιφραγμένο εκπαιδευτήριο για μια βδομάδα όπου θα κυνηγήσει «εύκολους» λαγούς.
  2. Μετά το εκπαιδευτήριο πηγαίνετε σε φρέσκα χνάρια αλεπούς, χρησιμοποιώντας ηλεκτρονικό κολάρο. Σε 2-3 μαθήματα θα έχει «κόψει» το ντορό της αλεπούς. Δεν είναι απαραίτητο, αλλά αν είναι εύκολο να έρθει σε οπτική επαφή με αλεπού, κάνετε το ίδιο με το κολάρο, αλλά ο σκύλος να είναι δεμένος κοντά σας. Είμαι σίγουρος ότι ο σκύλος θα ξεχάσει την αλεπού για το υπόλοιπο της ζωής του, μετά τα παραπάνω μαθήματα.
  3. Κυνηγήστε στο ελεύθερο πλέον με το σκύλο μόνο του αποκλειστικά. Δώστε του την ευκαιρία να βρει λαγούς, οι οποίοι πλέον είναι δύσκολοι και θα τον ζορίσουν σ’ όλες τις φάσεις της ιχνηλασίας, του πλησιάσματος, του ξεσηκώματος και της καταδίωξης. Από άποψη ηλικίας είναι η καλύτερη περίοδος για μεθοδική εκπαίδευση, για απόκτηση εμπειρίας και εμπιστοσύνης στον εαυτό του.
  4. Κάνετε εκπαιδευτικά και κυνηγήστε «εκπαιδευτικά» στην επόμενη κυνηγετική περίοδο με το σκύλο μόνο του τις περισσότερες φορές. Θα τον βάλετε με τα άλλα σκυλιά όταν έχει σηκώσει στο ελεύθερο αρκετούς λαγούς και αφού διαπιστώσετε ότι μέσα στην ομάδα έχει τη δικιά του προσωπικότητα, δεν επηρεάζεται αρνητικά και υπάρχει αρμονική συνεργασία, αν και πιστεύω πως δύσκολα διαφορετικές ράτσες μπορούν να συνεργαστούν ομαλά.

Ο γενικός κανόνας είναι ότι σκύλοι διαφορετικών φυλών δεν ταιριάζουν σε ομάδα, λόγω διαφορετικού τρόπου εργασίας (βήμα, ψάξιμο, μύτη, σωματικές αναλογίες, φυσιολογία, ψυχολογία), άσχετα από τις κυνηγετικές ικανότητες που έχουν. Επίσης πολλές φορές είναι σοβαρός λόγος αλλαγής συμπεριφοράς και ψυχολογίας ενός σκύλου.

Απλώς το σημειώνω για να γνωρίζετε ότι, όταν το δικό σας Αρτουά τελειώσει την παραπάνω εκπαίδευση, αποκτώντας εμπειρία, εμπιστοσύνη και ανεξαρτησία στο κυνήγι, η διαφορά θα είναι πολύ μεγάλη σε όλες τις φάσεις του κυνηγιού (ιχνηλασία, πλησίασμα στο γιατάκι, ξεφώλιασμα, καταδίωξη).

Με την ευκαιρία, επισημαίνω για μια ακόμα φορά ότι η πεμπτουσία σε ένα ιχνηλάτη οποιασδήποτε ράτσας, είναι η μεθοδική εκπαίδευση σε σχέση με την ηλικία, με υπομονή και επιμονή πριν απ’ όλα, χωρίς βιασύνες.

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.