Πέμπτη, 1 Φεβρουαρίου 2007

Διακοπές σε κυνηγετικούς παραδείσους

Καθισμένη σε μια μεγάλη πολυθρόνα δίπλα στην ζεστή ξυλόσομπα, αναρωτιέμαι πότε πέρασαν 20 ημέρες μακριά από τον δύσκολο σύγχρονο τρόπο ζωής, την εργασία και όλες τις άλλες υποχρεώσεις.

Η μόνη καθημερινή δραστηριότητα όλο αυτό το διάστημα στο χωρίο, ήταν οι εξορμήσεις στα απέραντα δάση οξιάς, καστανιάς και φτέρης, ψάχνοντας για τις βασίλισσες του δάσους. Αν και φέτος ο καιρός δεν τις έφερε στα μέρη μας, πραγματικά δεν με πείραξε καθόλου, μιας και φέτος την τιμητική τους είχαν οι φάσες και ο αγριόχοιρος.

Έτσι οι μέρες κύλησαν με αυτά τα θηράματα, αλλά και την εκπαίδευση των κουταβιών μας στις καμπίσιες πέρδικες της Θεσσαλονίκης.

Όλα αυτά για έναν εκτροφέα, κυνηγό και λάτρη της φύσης, μοιάζουν με ολιγοήμερες διακοπές στον Παράδεισο.

Φτάσαμε λίγες μέρες πριν την Πρωτοχρονιά στο χωριό μου στην κεντρική Μακεδονία. Εκεί τα πάντα ήταν ντυμένα στα γιορτινά του λόγω του κλίματος των εορτών. Η μικρή φάτνη στην πλατεία ήταν εκεί, τα παιδία είχαν ετοιμάσει τα πυροτεχνήματα τους, καθώς και η ταβέρνα είχε προετοιμαστεί για το χαρμόσυνο γεγονός.

Εμείς με το που φτάσαμε αφήσαμε τα πράγματα μας όπως όπως και ξεκινήσαμε το ψάξιμο σε μέρη όπου μας είχαν υποδείξει οι συγχωριανοί μου ότι είχαν δει μπεκάτσες.

Όμως δυστυχώς ήταν λίγες οι συναντήσεις μας μαζί τους.

Δεν πειράζει όμως, έτσι και αλλιώς όπως προείπα από μέρες είχαν εμφανιστεί αρκετά μεγάλα κοπάδια με φάσες που δεν μας άφησαν ασυγκίνητους. Αντιθέτως μας απασχόλησαν αρκετά για το πώς θα τις κυνηγήσουμε ψάχνοντας τα κούρνια ή τα βόσκια τους.

Τελικά βρήκαμε τα βόσκια τους σε ένα μεγάλο χωράφι που είχε σπαρθεί με καλαμπόκι και είχαν μείνει τα απομεινάρια του, στην άκρη του δάσους δίπλα σε ένα μικρό ρυάκι. Εκεί φτιάξαμε φυλάχτρες σε καίρια σημεία, ώστε να μπορέσουμε να τουφεκίσουμε τα κοπάδια που θα έρχονταν για τροφή.

Αυτό το κυνήγι διάρκεσε περίπου 3 μέρες, μιας και τα πουλιά μετά από τρεις ημέρες κυνηγίου δεν ξανάρθαν σε αυτόν τον τόπο βοσκής. Καταφέραμε όμως και πήραμε κάποιες φάσες ώστε αργότερα στο τραπέζι μας να έχουμε μια καλή ποικιλία θηραμάτων.

Έτσι επανήλθαμε πάλι στο κυνήγι της μπεκάτσας βγαίνοντας με τα σκυλιά μας και ψάχνοντας για μπεκάτσες ¨εγκατεστημένες¨ που γνωρίζουν τον χώρο που τρέφονται και διαχειμάζουν, είναι πολύ επιφυλακτικές και δύσκολα δέχονται φέρμα.

Εκεί πραγματικά μας δόθηκε η δυνατότητα να θαυμάσουμε τα σκυλιά μας, γιατί κατάφεραν να μπλοκάρουν αυτές τις δύσκολες μπεκάτσες και το κυνήγι μας να έχει επιτυχία.

Οι κυνηγετικές εμπειρίες όμως δεν σταμάτησαν εκεί μιας και το αγαπημένο κυνήγι των συγχωριανών μου είναι το κυνήγι του αγριόχοιρου. Δεχτήκαμε την πρόταση που μας έκαναν να συμμετέχουμε και εμείς σε ένα τέτοιο κυνήγι, μιας και είχαν εντοπίσει τις τελευταίες μέρες κάποια γουρούνια και την συγκεκριμένη ημέρα η πιθανότητα να καρπωθούμε κάποιο θήραμα ήταν μεγάλη.

Έτσι πρωί πρωί πριν ξημερώσει συγκεντρωθήκαμε στην καλύβα της ομάδας για να οργανώσουμε το κυνήγι, ενώ στην συνεχεία μπήκαμε όλοι στα καρτέρια και η ομάδα με τους σκύλους ξεκίνησε την αναζήτηση για τον εντοπισμό των αγριογούρουνων.

Δεν σας κρύβω ότι μου αρέσει πάρα πολύ να ακούω το κλαφουνίσμα των σκύλων καθώς έκαναν δίωξη μέσα στο δάσος.

Τελικά ένας από την παρέα μας κατάφερε να χτυπήσει ένα μεγάλο αρσενικό γύρω στα 100 κιλά.

Όπως καταλαβαίνεται στο σπίτι του θηρευτή το γλέντι είναι μεγάλο, το εθιμοτυπικό λέει ότι μοιράζεται το κρέας με μουσική, μεζέδες και άφθονο τσίπουρο.

Άλλη μια ακόμα όμορφη εμπειρία από το κυνήγι η οποία θα μας μείνει αξέχαστη. Όμως όλα τα ωραία τελειώνουν γρήγορα, έτσι και οι μέρες της άδειας τελείωσαν και η ψυχή μου άρχισε να μελαγχολεί και να αναρωτιέται ποτέ πέρασαν τόσες μέρες. Μα μια φωνή ακούστηκε από μέσα μου{δεν ήταν δα και η τελευταία φορά}. Τότε από τα χείλη μου έσκασε ένα χαμόγελο και με αισιοδοξία έκανα μια ευχή

¨΄Και του χρόνου με υγειά ο θεός να μας φέρει και πάλι εδώ, στο όμορφο χωριό μας για κυνήγι¨.

Φιλικά

Βαρνάβα Μαίρη

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.