Πέμπτη, 1 Μαρτίου 2007

POITEVIN

FCI-Standard N° 24/ 04. 03. 1997

/GB

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Κα Kincaid, νέα ενημέρωση από τον Δρ Paschoud.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ: Τσομώκος Διομήδης

ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ : Γαλλία.

ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗΣ ΤΩΝ ΑΡΧΙΚΩΝ ΕΓΚΥΡΩΝ ΠΡΟΤΥΠΩΝ : 17.11.1978.

ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΗ : κυνηγόσκυλο.

ΤΑΞΙΝΟΜΗΣΗ F.C.I. : ομάδα 6 Ιχνηλάτες και

συγγενείς φυλές.

τμήμα 1,1 μεγαλόσωμα κυνηγόσκυλα.

με τη εξέταση εργασίας.

ΓΕΝΙΚΗ ΕΜΦΑΝΙΣΗ : Ένα αρκετά κομψό κυνηγόσκυλο το οποίο εμφανίζει, σε υψηλό βαθμό τελειότητας, τη δύναμη, την κομψότητα και την ελαφρότητα, σε συνδυασμό με μια σειρά από τα πλέον συναρπαστικά χρώματα.

ΚΕΦΑΛΙ : Μακρύ αλλά όχι υπερβολικά, όχι πολύ ευρύ, προεξέχοντά οστά με μικρή ινιακή προεξοχή.

ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΟΥ ΚΡΑΝΙΟΥ:

Κρανίο : Σχετικά επίπεδο, κλίνοντας πολύ ήπια προς τα εμπρός (πρόσωπο).

ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟΥ:

Μύτη : Δυνατή, ευρεία και προεξέχον.

Ρύγχος : Ελαφρώς κυρτό, μακρύ όχι χονδροειδές.

Χείλια : Ανώτερο χείλος που καλύπτει το κατώτερο, κωνινό ρύγχος.

Μάτια : Μεγάλα, στρογγυλά, περιβαλλόμενα από μαύρο (χρώμα). Καλή έκφραση.

Αυτιά : Μέσου πλάτους, λεπτό δέρμα, τοποθετημένα ελαφρώς χαμηλά, μέσου μήκους και που γυρίζουν ελαφρώς προς τα μέσα.

ΛΑΙΜΟΣ : Μακρύς, λεπτός, χωρίς λωγάνιον (προγούλι).

ΣΩΜΑ :

Πλάτη : Αρκετά μυώδης και σωστά συνδεμένη.

Οσφυϊκή χώρα : Μυώδης.

Πλευρικές περιοχές : Ελαφρώς πτυχωμένες αλλά αρκετά ευρύχωρες για τα σωθικά.

Στήθος : Αρκετά βαθύ, σε σχέση με το εύρος του.

Πλευρά : Μακριά.

ΟΥΡΑ : Μέσου μήκους, λεπτή, ομαλή, χωρίς ποτέ να έχει μακριές χονδροειδείς και ελαφρώς ανασηκωμένες τρίχες (όπως τα στάχυα του σιταριού) προς την άκρη της, φέρεται κομψά μια ελαφρά καμπύλη.

ΑΚΡΑ

ΕΜΠΡΟΣΘΙΑ ΑΚΡΑ : Ίσια, έντονα μυώδη, σφριγηλά και ισχυρά, επίπεδα και με εύρος.

Ώμοι : Μακριοί, επίπεδοι και κεκλιμένοι, κοντά στο στήθος.

Εμπρόσθια πέλματα : " πόδι λύκου ", σχετικά μακριά, αρκετά ανθεκτικά.

ΟΠΙΣΘΙΑ ΑΚΡΑ :

Ισχίο : Κεκλιμένο ως ένα βαθμό, καλά ανεπτυγμένο και καλού μήκους.

Μηροί : Έντονα μυϊκοί.

Ταρσική ένωση : Χαμηλά στο έδαφος, ελαφρώς κεκλιμένη. Κατακόρυφος Ταρσός.

Οπίσθια πέλματα : Όπως και τα μπροστινά.

ΒΗΜΑΤΙΣΜΟΣ-ΚΙΝΗΣΗ : Ελεύθερη κίνηση, με εύκολο καλπασμό, με ελαφρά άλματα όταν υπερπήδα την χαμηλή βλάστηση.

ΔΕΡΜΑ : Μαύρη μύτη. Όρχεις που ποικίλλουν από άσπρο ως μαύρο.

ΤΡΙΧΩΜΑ

ΤΡΙΧΑ :Κοντή και στιλπνή.

ΧΡΩΜΑ :Τρίχρωμος με τη μαύρη σέλα, ή τρίχρωμος με μεγάλα μαύρα μπαλώματα, μερικές φορές άσπρος και πορτοκαλής (δίχρωμος), αρκετά συχνή είναι και η τρίχα χρώματος λύκου.

ΜΕΓΕΘΟΣ : Αρσενικά 62 έως 72 εκατ., Θηλυκά 60 έως 70 εκατ..

ΕΛΑΤΤΩΜΑΤΑ: Οποιαδήποτε απόκλιση από τα προηγούμενα σημεία πρέπει να θεωρηθεί ελάττωμα και η σοβαρότητα με την οποία το ελάττωμα αυτό θα πρέπει να αξιολογηθεί, πρέπει να είναι στην ακριβή αναλογία με τον βαθμό απόκλισης του.

ΕΛΑΤΤΩΜΑΤΑ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟΥ :

· επιθετικά ή υπερβολικά συνεσταλμένα (άτομα)

· μαύρο-άσπρου (χρώματος) σκυλιά.

· λωγάνιον.

· κυνηγόσκυλα με ελαφρό προγναθισμό δεν αποκλείονται, αλλά όταν όλα τα υπόλοιπα είναι ίδιας (μορφολογικής αξίας), τα κυνηγόσκυλα με το σωστό σαγόνι πρέπει να προτιμούνται.

Οποιοδήποτε σκυλί που παρουσιάζει σαφείς φυσικές ή ανωμαλίες συμπεριφοράς θα πρέπει να αποκλείετε.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Τα αρσενικά ζώα πρέπει να έχουν δύο εμφανείς κανονικούς όρχεις που κατεβούν πλήρως στο οσχέων.

POITEVIN

ΠΟΥΑΤΕΒΕΝ

Γράφει ο Θανάσης Κυριοτσάκας

Γενική εμφάνιση: «Το λουλούδι του Μεγάλου Κυνηγιού» είναι ο χαρακτηρισμός του Πουατεβέν απ’ τους Γάλλους κυνηγούς, λάτρεις του ιδιαίτερου «Μεγάλου Κυνηγιού» (La Grand Venerie) με άλογα και μεγάλη αγέλη ιχνηλατών. Το Πουατεβέν στην εμφάνιση είναι το πιο όμορφο και το πιο στιλάτο απ’ τα σκυλιά του μεγάλου κυνηγιού και ξεχωρίζει για την μεγάλη του κλάση και την εξαιρετική εργασία που προσφέρει στο κυνήγι καταδίωξης κυρίως με άλογα.

Η ποιότητά του αντανακλά κατ’ αρχή στην κατασκευή του. Είναι ένας ανάλαφρος ιχνηλάτης με την γραμμή της κοιλιάς αρκετά ανασηκωμένη, μ’ ένα μηρό περισσότερο επίπεδο που δεν αποκλείει ένα πολύ γεροδεμένο σκελετό και ένα μυϊκό σύστημα πολύ δυνατό. Το κεφάλι του είναι πολύ χαρακτηριστικό. Είναι αρκετά μακρύ και τοποθετημένο σ’ ένα αυχένα κομψό, δεν είναι πολύ φαρδύ, με μια μουσούδα μυτερή και χείλια λίγο κατεβασμένα. Το βλέμμα του δε είναι πολύ εκφραστικό.

Αν και ελαφρύς σκύλος, έχει πολύ αθλητική δομή στον σκελετό και το μυϊκό σύστημα, που τον δίνει δύναμη και γρηγοράδα. Μορφολογικά μοιάζει με τον τύπο λαγωνικού (Λεβριέ), αλλά δεν είναι Λεβριέ και ούτε μπορεί να συγκριθεί με αυτό, γιατί το Πουατεβέν είναι περισσότερο γεροδεμένο, περισσότερο μυώδες και περισσότερο γεμάτο.

Το Πουατεβέν είναι πολύ παλιά ράτσα. Προέρχεται από τα φημισμένα «Chiens Blancs du Roy» με διασταύρωση των “Ceris” , “Laryes” και “Montemboeufs”, αρχαίες γαλλικές ράτσες που έχουν εξαφανιστεί πλέον. Προς το τέλος του 19ου αιώνα ο κόμης Emile de la Besge, φημισμένος κυνηγός της περιοχής Πουατού και πολλοί άλλοι ευγενείς της περιοχής, σταθεροποίησαν τη ράτσα στα μορφολογικά και εργασιακά πρότυπα κι άρχισε η μεγάλη άνθιση και πρόοδος της φυλής, την οποία χρησιμοποιούσαν σε μεγάλες αγέλες για το «Μεγάλο Κυνήγι Καταδίωξης» του λύκου ιδιαίτερα

Αυτή την εποχή η συγκεκριμένη περιοχή, ήταν κατά ένα μεγάλο μέρος καλυμμένη με πυκνά ρείκια και θάμνους και χρειαζόταν ελαφρά σκυλιά για να μπορέσουν να κυνηγήσουν εύκολα σ’ αυτά τα δύσκολα και τραχιά μέρη. Το κυνήγι του λύκου που γινόταν στην περιοχή, απαιτούσε επίσης σκυλιά με άριστη μύτη, δύναμη και μανία κυνηγετική. Τα πρώτα Πουατεβέν είχαν εξαιρετική μύτη, μεγάλη ικανότητα στο πλησίασμα του ζώου, δυνατή και καθαρή φωνή και πολύ αρμονική. Ήταν πολύ γρήγορα, με μεγάλο κυνηγετικό πάθος, με επιμονή και αλάνθαστα στο ντορό, που τον ακολουθούσαν για πολλές ώρες. Τα σημερινά Πουατεβέν, διατηρούν αναμφισβήτητα τα ίδια προσόντα και τα ίδια κυνηγετικά χαρακτηριστικά των προγόνων τους και είναι τα πιο διαδεδομένα και πολυπληθέστερα για το «μεγάλο κυνήγι» του ελαφιού, του ζαρκαδιού και του αγριογούρουνου, καθώς επίσης και στο κυνήγι με όπλο.

Το πρώτο επίσημο standard της ράτσας καταγράφτηκε το 1922 με όνομα «Chien du Haut Poitou» και πήρε το τελικό όνομα “Poiteven” το 1957.

Ελλάς Ελλήνων Κυνοφίλων.

Εδώ και αρκετά χρόνια αυτή την εποχή, έχω παρατηρήσει ότι πολλούς από εμάς μας πιάνει μια έξαρση κυνοφιλικής και εκτροφικής διάθεσης. Είναι βλέπετε και η εποχή που το κυνήγι έχει τελειώσει, πολλά ζώα βρίσκονται σε κατάσταση ίστρου και μιας και δεν έχουμε τίποτα καλύτερο να κάνουμε, κάνουμε κανένα ζευγάρωμα για να περνά η ώρα.

Πριν από λίγες μέρες ήρθε στο γραφείο μου ένας παλιός γνωστός μου. Χωρίς καλά καλά να πει καλημέρα και με σχεδόν γουρλωμένα μάτια μου είπε:

«Έχεις κανένα θηλυκό Springer να ζευγαρώσουμε με ένα αρσενικό που μου χάρισαν πριν λίγες μέρες;».

Στην αρχή δεν πολυκατάλαβα τι ακριβώς ήθελε ο φίλος μου και με απορία τον ξαναρώτησα τι ακριβώς ζητούσε.

«Να μωρέ, μιας και γνωρίζεις αρκετό κόσμο, έλεγα μήπως βρεις κανένα θηλυκό Springer να το ζευγαρώσουμε με ένα αρσενικό που μου χάρισαν πριν από λίγες μέρες. Το σκυλί μου είπαν είναι φοβερός κυνηγός, φωτιά σκέτη».

«Και δε μου λες ρε Λευτέρη» τον ρώτησα, «κυνηγός το είχε το σκυλί;»

«Όχι μωρέ να ένας φίλος για συντροφιά, αλλά μετά δεν τον βόλευε με τον χώρο και μου το έδωσε εμένα να το βγάζω καμία βόλτα».

«Και δεν μου λες το σκυλί έχει χαρτιά;»

«Τι χαρτιά και κουραφέξαλα μου τσαμπουνάς, από μαγαζί το είχε πάρει ο άνθρωπος δεν το ‘χει κλέψει»

«Όχι ρε φίλε δεν σε ρωτάω για αυτό, αν έχει χαρτιά γενεαλογιού σε ρωτάω»

Το βλέμμα του Λευτέρη πλανήθηκε στον χώρο και ή του μιλούσα κινέζικα ή ρωτούσα για γενεαλόγιο, το ίδιο ήταν.

«Ρε συ μη με μπερδεύεις, να πάρουμε κανένα κουτάβι είναι το θέμα και να βάλλουμε και κανένα φράγκο. Χαρτιά και μπούρδες δεν με νοιάζουν, στο τέλος τέλος αν δεν ξέρεις κανένα Springer να βρούμε κανένα Πανιελάκι και με αυτό κάνουμε την δουλειά μας»

«Τι δουλειά κάνεις ρε Λευτέρη; Πανιέλ με Springer καινούργια ράτσα θα κάνεις;»

«Γιατί και τα δυο δεν σου φέρνουν το θήραμα;»…….

Ευτυχώς η συζήτηση δεν μπορούσε και δεν συνεχιστικέ για πολύ.

Το παραπάνω περιστατικό δεν αποτελεί δυστυχώς «μεμονωμένη» περίπτωση αλλά αρκετά συνηθισμένο φαινόμενο.

Τα συμπεράσματα δικά σας, εγώ το μόνο που έχω να πω είναι ότι στον ευρύτερο ευρωπαϊκό χώρο μόνο εμείς και οι Τούρκοι συνεχίζουμε να εκτρέφουμε ημίαιμα ζώα, όταν άλλες ευρωπαϊκές χώρες έχουν καταγεγραμμένες αρκετές δεκάδες καθαρόαιμων φυλών.

Μήπως οι κρατούντες της κυνοφιλίας στην χωρά μας (όρα Κ.Ο.Ε.) θα πρέπει επιτέλους να πράξουν κάτι για όλο αυτό το αλαλούμ.

Κάργια

Corvus monedula

Βασίλειο: Animalia

Συνομοταξία: Chordata

Υποσυνομοταξία: Vertebrata

Κλάση: Aves

Τάξη: Passeriformes Οικογένεια: Corvidae

Γένος: Corvus

Είδος: monedula

Αν και περιλαμβάνεται στον πίνακα θηρεύσιμων ειδών, πολύ δύσκολα θα μπορούσαμε να το κατατάξουμε στα θηραματικά είδη. Και μάλλον το ότι συμπεριλαμβάνετε σε αυτά εξυπηρετεί μόνο λόγους ρύθμισης του πληθυσμού του.

Γεωγραφική εξάπλωση

Η Κάργια απαντάται σε μια μεγάλη ποικιλία βιοτόπων, από τη βόρεια και δυτική Αφρική, ολόκληρη την Ευρώπη, ως στη Νοτιοανατολική Ασία και τη Σιβηρία.

Οι πληθυσμοί της είναι κυρίως μόνιμοι, αν και μερικά πουλιά κυρίως από τις περιοχές της Σκανδιναβίας και της Σιβηρίας κινούνται προς τον νότο (Σκωτία, Αγγλία και Κάτω χώρες), τον χειμώνα και ως την εποχή αναπαραγωγής τους.

Γενική Περιγραφή

Η Κάργια είναι ένα μεσαίου μεγέθους πουλί της οικογένειας των Κορακοειδών, του οποίου το μήκος κυμαίνεται από 30 ως 34 εκ.. Έχει βάρος γύρω στα 240 γραμ. και άνοιγμα φτερών περίπου 44 εκ.

Βλέποντας την από μακριά μας δίνει την εντύπωση ενός κατάμαυρου πουλιού, όμως παρατηρώντας την καλύτερα θα δούμε ότι στην πραγματικότητα το φτέρωμα της έχει ένα σκοτεινό γκρι χρώμα με ανοιχτότερο το γκρι στον αυχένα, στα μάγουλα και στον λαιμό της. Το ράμφος της είναι κοντό και λεπτό μαύρου χρώματος, ενώ τα μάτια της έχουν ένα μοναδικό ανοιχτό μπλε χρώμα.

Και τα δυο φύλα είναι όμοια, όπως επίσης και οι νεοσσοί τους.

Βιότοπος

Η Κάργια έχει μια αρκετά μεγάλη ποικιλία βιοτόπων. Την συναντούμε κυρίως σε δασώδεις αλλά και σε ανοιχτές περιοχές, αραιά δέντρα, χαμηλούς θάμνους, λιβάδια, καλλιεργήσιμες εκτάσεις, παράκτιες περιοχές, απόκρημνους βράχους στην άκρη της θάλασσας κ.α. Δεν είναι όμως και λίγες οι φορές που θα την συναντήσουμε σε αστικές περιοχές, σε προαστιακούς κήπους και αλσύλλια, αλλά ακόμα και μέσα σε πόλεις και χωρία.

Συμπεριφορά

Οι κάργιες είναι ένα αρκετά κοινωνικά πουλιά εκτός από την εποχή αναπαραγωγής τους. Συνήθως τα βλέπουμε σε ζευγάρια ή σε ομάδες απαρτιζόμενες από 20 ή και περισσότερα άτομα.

Παρατηρήσεις έχουν δείξει ότι πάντα σε αυτές τις ομάδες υπάρχει μια ιεραρχική δομή. Μέσα στα κοπάδια υπάρχει μια αυστηρή ιεραρχία, με ένα επικεφαλής πουλί ενώ και τα υπόλοίπα ιεραρχούνται σε κάποια υψηλότερης και άλλα χαμηλότερής «κοινωνικής» ταξινόμησης. Έχει δε παρατηρηθεί ότι όταν ζευγαρώσου δυο άτομα διαφορετικών «κοινωνικών» τάξεων, το άτομο που ιεραρχικά βρίσκετε χαμηλότερα αναβαθμίζεται κοινωνικά.

Στα πλαίσια της άκρως ενδιαφέρουσα συμπεριφοράς της κάργιας, εντάσσονται και οι περιπτώσεις που το κοπάδι προβαίνεις στις λεγόμενες "δολοφονίες ελέους". Δηλαδή σκοτώνει ένα άρρωστο ή τραυματισμένο μέλος του σμήνους, απαλλάσσοντας το από έναν αργό και επώδυνο θάνατο.

Δεν είναι λίγες οι φορές που θα δούμε σμήνη από κάργες να εκτελούν ακροβατικές πτήσεις, όπως αναποδογυρίσματα με την βοήθεια ισχυρών ανέμων ή εντυπωσιακές βυθίσεις από ολόκληρο το σμήνος σε έναν τέλειο συγχρονισμό.

Διατροφή

Η Κάργες τρέφονται με μια αρκετά μεγάλη ποικιλία τροφίμων. Βρίσκει την τροφή της συνήθως στο έδαφος, τα δέντρα ή τους θάμνους, όπου αναζήτα διάφορα έντομα, όπως γρύλους, σαλιγκάρια, γυμνοσάλιαγκες και αράχνες. Ακόμα συχνάζει κοντά σε παρόχθιες και παραλίμνιες περιοχές οπού αναζητεί νεκρά ψάρια, μικρά ερπετά και αμφίβια. Αλλά και σε σκουπιδότοπούς όπου αναζητά τροφή στα διάφορα αστικά απορρίμματα. Στην ευρύτατη ποικιλία τροφών της Κάργιας συγκαταλέγονται ακόμα διάφορα άγρια ή καλλιεργήσιμα φρούτα, τα αυγά και οι νεοσσοί διαφόρων πουλιών, μικρά θηλαστικά και οποιασδήποτε σχεδόν μορφής από ψοφίμια.

Αναπαραγωγή

Οι Κάργιες ενηλικιώνονται και είναι σε θέση να συμμετέχουν στην αναπαραγωγική διαδικασία μετά την ηλικία του ενός έτους. Επιδεικνύουν συνήθως μονογαμική συμπεριφορά, μιας και τα ζευγάρια που θα σχηματιστούν θα παραμείνουν μαζί για όλη τους την ζωή. Τον πρώτο χρόνο όμως της συμβίωσης τους δεν θα αναπαραχθούν αυτό θα συμβεί από την επομένη χρονιά. Η αναπαραγωγική τους περίοδο ξεκινά την άνοιξη (Απρίλιο - Μάιο), ενώ γύρω στο τέλος Απριλίου το ζευγάρι μαζί με τα άλλα ζευγάρια της αποικίας θα επιλέξει το μέρος στο οποίο θα κατασκευάσει την φωλιά του. Η φωλιά χτίζετε συνήθως σε κοιλότητες δέντρων, σε απότομους βράχους, ή στις πυκνές φυλλωσιές κωνοφόρων δέντρων. Το ζευγάρι θα υπερασπιστεί τη φωλιά του σθεναρά από άλλες κάργες τις ίδια αποικίας οι οποίες θα θελήσουν να του την καταλάβουν.

Το θηλυκό θα γεννήσει από 4 ως 5 αυγά τα οποία είναι στιλπνά, ανοιχτού πράσινο-μπλε χρώματος. Η επώαση των αυγών θα διαρκέσει γύρω στις 17-18 ήμερες και γίνεται αποκλειστικά από το θηλυκό, αν και μελέτες απέδειξαν ότι η συμμετοχή του αρσενικού είναι σχεδόν απαραίτητη για την μετέπειτα επιτυχή εκτροφή των νεοσσών. Μετά την εκκόλαψη και οι δυο γονείς φροντίζουν για την ανατροφή και σίτιση των νεοσσών, η οποία θα διαρκέσει γύρω στις 30-35 ήμερες.

Διάφορα

  • Στην Ευρώπη ο πληθυσμός των Καργιών υπολογίζετε σε περισσότερα από 8.000.000 ζευγάρια.
  • Υπολογίζεται ότι πανευρωπαϊκά υπάρχει μια αύξηση του πληθυσμού της πάνω από 50% από τον καταμετρημένο πληθυσμό του 1975.

· Οι Κάργες είναι ιδιαίτερα ευφυή πουλιά και μπορούν ακόμα και να μιμηθούν και την ανθρώπινη ομιλία

Εχθροί

Όπως και παραπάνω αναφέραμε οι πληθυσμοί της Κάργιας βρίσκονται σε υψηλά επίπεδα. Οι Βιολογικοί εχθροί της είναι πολύ λίγοι ως ανύπαρκτοι και

θα πρέπει να τονίσουμε ότι το κυνήγι, μόνο ως απαραίτητος ρυθμιστικός παράγοντας μπορεί να λειτουργήσει ειδικά σε περιοχές με μεγάλους πληθυσμούς.

Ο Θανάσης Κυριτσάκας Απαντά 1/3/07

Από κ MLT

Ερώτημα για την συμπεριφορά Αρτουά.

K. Κυριτσάκα καλησπέρα. Έχω ένα Αρτουά θηλυκό 20 μηνών (χωρίς χαρτιά-καμία γνώση για την καταγωγή του) με τα χαρακτηριστικά μορφολογικά πρότυπα της φυλής εκτός του βάρους-μεγέθους (23 kgr-όχι μεγαλόσωμο) το οποίο γαβγίζει επίμονα στον ντόρο, εργάζεται μόνο με ίχνη και στην δίωξη, αρκετά αργό και πολύ πάθος για τα ίχνη του λαγού.

Θα ήθελα τα σχόλια σας σχετικά με τα χαρακτηριστικά που παρέθεσα και κατά πόσο αυτά προσεγγίζουν η είναι αιτίες αποκλεισμού από τα πρότυπα μορφολογίας και εργασίας της φυλής.

Απάντηση

Με αφορμή το έχετε ένα Αρτουά «χωρίς χαρτιά και γνώση της καταγωγής», είμαι υποχρεωμένος να επαναλάβω για πολλοστή φορά τα κυνολογικά δρώμενα της Ευρώπης, και ιδιαίτερα της Γαλλίας, για να καταλάβει επιτέλους ο Έλληνας , πόσο κακό κάνει στην κυνολογία γενικά, αλλά και στην ίδια τη ράτσα όταν δεν δηλώνει επίσημα τις γέννες.

Οι κυνολογικοί νόμοι και κανόνες που εφαρμόζονται στη Γαλλία, εφαρμόζονται σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες. Κάθε ράτσα έχει το Club απαραίτητα. Οι ιδιοκτήτες μιας ράτσας είναι μέλη του Club απαραίτητα.

Όλα τα Club των ιχνηλατών της Γαλλίας, λειτουργούν με τους ίδιους κανόνες και υποχρεώσεις και συνεργάζονται πάντα μεταξύ τους και ανήκουν στον Κεντρικό Κυνολογικό Όμιλο (Societe Central Canine), ο οποίος είναι επίσημα αναγνωρισμένος απ’ το Υπουργείο Γεωργίας.

  1. Ο Κεντρικός Κυνολογικός Όμιλος της Γαλλίας, αρχές Αυγούστου, έχει καταρτίσει το ετήσιο «Ημερολόγιο Εκθέσεων Μορφολογίας» και το «Ημερολόγιο Αγώνων των Ιχνηλατών», με αυστηρή υποχρέωση του κάθε Club, να κάνει «Έκθεση Μορφολογίας» της ράτσας που αντιπροσωπεύει και να πάρει μέρος στους «Αγώνες των Ιχνηλατών»
  2. Οι αγώνες είναι είκοσι περίπου για κάθε θήραμα μέσα στην κυνηγετική περίοδο (λαγός, αγριογούρουνο, ζαρκάδι, αγριοκούνελο, αλεπού) και παίρνουν μέρος όλα τα Club, με τη ράτσα που έχουν.
  3. Ο κυνηγός-μέλος του Club, παίρνει μέρος στους αγώνες με την ομάδα των σκύλων του, στο θήραμα που κυνηγάει συνήθως. Έτσι ανάλογα τον κυνηγό, μπορεί μια ράτσα να πάει σε αγώνες λαγού, αγριογούρουνου, ζαρκαδιού κ.λ.π. μέσα στην περίοδο.
  4. Μετά το τέλος των τοπικών αυτών αγώνων, γίνεται ο «Πανγαλλικός Αγώνας Κυπέλλου» σε κάθε θήραμα. Εδώ παίρνουν μέρος οι καλύτερες ομάδες από κάθε Club, που διακρίθηκαν σε κάθε θήραμα στους τοπικούς.

Αυτά τα δρώμενα για τους αγώνες. Για το λαγό η ομάδα των ιχνηλατών αποτελείται από 6 ιχνηλάτες, οι οποίοι κρίνονται ξεχωριστά ο καθένας από 4 επίσημους κριτές του SCC. Η ατομική βαθμολογία του κάθε ιχνηλάτη προστίθεται και βγαίνει η τελική για την ομάδα. Αυτό σημαίνει πως ο ιχνηλάτης που θα μπει σε ομάδα αγώνων πρέπει να είναι άριστος στο λαγό σε όλες τις φάσεις του κυνηγιού (ψάξιμο, πλησίασμα, ξεσήκωμα, καταδίωξη, συνεργασία, υπακοή) για να δώσει βαθμούς στην ομάδα, γιατί σε διαφορετική περίπτωση ένας μέτριος σκύλος θα βαθμολογηθεί μέτρια και θα πάρει στο λαιμό του όλη την υπόλοιπη ομάδα. Στην Ιταλία γίνονται ίδιοι αγώνες με 6 σκυλιά και μερικές φορές με 4 ή 2. Στην Ελβετία με 1 σκύλο, όπως και στην Κροατία, Σλοβενία, Σερβία. Πάντως ο δυσκολότερος αγώνας είναι με 6 σκύλους γιατί χρειάζεται πολύ δουλειά για να δημιουργήσεις ομοιογένεια ομάδας 6 ιχνηλατών.

Σημειώνω επίσης ότι ο αγώνας αρχίζει στις 8 το πρωί και τελειώνει στις 5 το απόγευμα, διαρκεί 1 ώρα και 30 λεπτά για κάθε ομάδα. Η σειρά που θα πάρει μέρος κάθε ομάδα γίνεται με κλήρωση και όπως είναι φανερό μερικές ομάδες θα κυνηγήσουν λαγό το μεσημέρι και μετά μέχρι τις 5. Καταλαβαίνετε λοιπόν γιατί επίπεδο ιχνηλατών μιλάμε.

Τώρα πάμε στις γέννες.

  1. Ο κυνηγός είναι υποχρεωμένος να δηλώνει την ημερομηνία του ζευγαρώματος.
  2. Ο κυνηγός είναι υποχρεωμένος να δηλώνει την ημερομηνία της γέννας.
  3. Ο κυνηγός είναι υποχρεωμένος να βάλει τσιπάκι ή τατουάζ στο σκυλάκι και μετά παίρνει το «πιστοποιητικό γέννησης» του κουταβιού, που δεν είναι τελικό pedigree.
  4. Στον πρώτο χρόνο περίπου πρέπει να παρουσιάσει το κουτάβι στους επίσημους κριτές του Societe Central Canine, οι οποίοι θα το εξετάσουν μορφολογικά, ψυχολογικά, σωματικά για να υπογράψουν την επικύρωση (confirmation) για το τελικό pedigree.
  5. Για τους γεννήτορες υπάρχει επίσημος «Πίνακας Γεννητόρων», όπου κατατάσσονται οι σκύλοι σε μια κλίμακα από το 1-6, ανάλογα τις διακρίσεις που έχουν πάρει σε αγώνες μορφολογίας και κυνηγιού. Με αυτό τον τρόπο οι ιδιοκτήτες και το Club, κάνουν επιλεκτικές γέννες με γονείς που πράγματι έχουν κατά προσέγγιση άριστα μορφολογικά και εργασιακά πρότυπα της ράτσας, σκοπεύοντας με αυτό τον τρόπο στην βελτίωση και τη σταθερότητα της φυλής.

Μετά τα παραπάνω ας κάνουμε μια σύγκριση με τα κυνολογικά δρώμενα στην Ελλάδα και ιδιαίτερα στους ιχνηλάτες, γιατί στα πουλόσκυλα είμαστε στα ευρωπαϊκά επίπεδα. Είμαστε κάτω του μηδενός αγαπητέ μου κι αν δεν σοβαρευτούμε θα συνεχίσουμε την κατρακύλα. Είναι γεγονός ότι όλες οι ευρωπαϊκές χώρες έχουν υψηλό κυνολογικό επίπεδο στους ιχνηλάτες, ας τους μιμηθούμε για να γίνουμε κι εμείς ίδιοι και τότε θα έχουμε το δικαίωμα να κάνουμε κρίσεις και επικρίσεις για τις ευρωπαϊκές ράτσες ιχνηλατών. Η μετριοφροσύνη και η σοβαρότητα είναι προτέρημα των σοφών.

Το Club του Αρτουά δημιουργήθηκε το 1910 κι έχει μια ιστορία κυνολογική 100 ετών. Ο Σκύλος του Αρτουά όπως και όλοι οι γαλλικοί και γενικώς οι ευρωπαϊκοί ιχνηλάτες, υπόκεινται σε όλες τις διαδικασίες που ανέφερα παραπάνω με μοναδικό σκοπό τη βελτίωση, την ανάπτυξη και τη σταθερότητα της ράτσας στα μορφολογικά και εργασιακά standard. Σαν αντιπρόσωπος του Club γνωρίζω ότι όλα τα Αρτουά στην Ελλάδα ήρθαν με pedigree FCI και το πρώτο πράγμα που συστήνω στους νέους ιδιοκτήτες είναι η μεταγραφή των σκύλων στον ΚΟΕ και στη συνέχεια η δήλωση της ενδεχόμενης γέννας, γιατί μόνο έτσι θα έχουμε κατοχύρωση της φυλής.

Ο «κύριος» που σας έδωσε το Αρτουά χωρίς χαρτιά έκανε κυνολογικό έγκλημα κι εσείς ηθικός αυτουργός που το δεχτήκατε, γιατί στην ουσία έσβησε τη σκύλα απ’ τη ράτσα της, αν πράγματι είναι καθαρόαιμη, γιατί απλούστατα ο ΚΟΕ δεν κάνει αναγνωρίσεις πλέον. Μπορεί η σκύλα να έχει το φαινότυπο του Αρτουά, αλλά ποιος γνωρίζει τι αίμα κυλάει στις φλέβες της. Αν είναι ημίαιμη τότε μιλάμε για αρρωστημένη ηλιθιότητα που δυστυχώς ακόμα διακατέχει πολλούς κυνηγούς και είναι οι ίδιοι υπεύθυνοι για τη σχεδόν εξαφάνιση του Ελληνικού Ιχνηλάτη.

Είναι γνωστή η θέση μου για την διατήρηση της καθαροαιμίας όλων των φυλών και πραγματικά λυπάμαι και θυμώνω ταυτόχρονα, όταν βλέπω να συνεχίζεται η αναρχία και η αδιαφορία ακόμα και σήμερα. Δεν είναι η αιτία το Αρτουά και μόνο, αλλά δέστε τον Ελληνικό Ιχνηλάτη, το Γιούρα, το Σεγκούτσιο και τόσες άλλες καθαρόαιμες ράτσες που πραγματικά κατακρεουργήθηκαν με τις επιμιξίες και πετάχτηκαν στα αδήλωτα, δεν μπορεί να συνεχίζεται αυτό το έγκλημα πλέον.

Στην ερώτησή σας μόνο υποθετικά μπορώ να απαντήσω εφ’ όσον δεν έχω δει τη σκύλα. Αν είναι πράγματι Αρτουά το μόνο αρνητικό στοιχείο είναι το φλύαρο γάβγισμα σε κρύο ντορό. Το επίμονο γάβγισμα είναι θετικό στοιχείο όταν έχει ζεστό και φρέσκο ντορό που σε μερικές δεκάδες μέτρα θα φτάσει στο γιατάκι. Επίσης αν είναι μαζί με άλλα σκυλιά μπορεί να γαβγίζει λόγω ανταγωνισμού ή ζήλιας. Άλλωστε είναι μικρή και άπειρη ακόμα και έχει όλο το χρόνο να διορθωθεί και να ισορροπήσει στα εργασιακά πρότυπα.

Όμως η ουσία είναι ότι η σκύλα είναι «αγνώστου ταυτότητας», οπότε είτε είναι καθαρόαιμη, είτε όχι, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο, γιατί δεν πρέπει να φέρει απογόνους, που θα διαιωνίσουν το χάος των αδήλωτων και αδέσποτων σκύλων.

Είναι θέμα αρχής στο βωμό της υγιούς κυνολογίας και κυνοφιλίας.

Αν θέλετε να προσφέρεται ένα λιθαράκι στην σωστή ανάπτυξη της κυνολογίας στη χώρα μας, θα σας παρακαλούσα να στειρώσετε τη σκύλα.

Από κ ideal_mf

"Ντοριάρικη" βαλκανική φυλή

Κε, Κυριτσάκα, συγχαρητήρια για την βοήθεια που προσφέρεται στους κυνόφιλους λαγοκυνηγούς! θα παρακαλούσα να σχολιάσετε την παρατήρηση μου πως στα ελληνικά και βαλκανικά σκυλιά δεν βλέπουμε εργασιακό στυλ στον ντορό ανάλογο των άλλων ευρωπαϊκών φυλών εκτός κάποιων μεμονωμένων περιπτώσεων. Αν κάνω λάθος θα ήθελα να μου προτείνεται μια "ντοριάρικη" βαλκανική φυλή. Ο ελληνικός ιχνηλάτης προς το παρόν με έχει απογοητεύσει. Ίσως και να μη έχω σταθεί τυχερός! Φιλικά Κώστας

Απάντηση

Η ιστορία του «Ελληνικού Ιχνηλάτη» αγαπητέ Κώστα είναι γνωστή και πονεμένη. Απ’ το 1959 που έγινε η κατοχύρωση της φυλής στην FCI, ο σκύλος αφέθηκε στην τύχη του.

Τα περισσότερα σκυλιά ήταν σε χέρια κυνηγών της επαρχίας με πλήρη άγνοια και αδιαφορία κυνολογικής παιδείας. Σχεδόν κανένας κυνηγός δεν δήλωνε τις γέννες, άρχισαν και οι διασταυρώσεις με ότι σκυλί κυκλοφορούσε στα χωριά, τσοπανόσκυλα, πουλόσκυλα, γκέκικα, βουλγάρικα, σέρβικα, καθαρόαιμα κ.λ.π. με αποτέλεσμα σήμερα να ψάχνουμε με αγωνία καθαρόαιμο Ελληνικό Ιχνηλάτη.

Αυτή η «αρρώστια» της επιμιξίας συνεχίζεται και σήμερα, αν διαβάσετε τις αγγελίες στον κυνηγετικό τύπο θα φρίξετε με τις «νέες ράτσες» λαγόσκυλων.

Πενήντα χρόνια περίπου χωρίς ενδιαφέρον για την ελληνική ράτσα, ούτε απ’ τους κυνηγούς, αλλά ούτε απ’ τους επίσημους κυνολογικούς φορείς.

Το αποτέλεσμα ήταν προβληματικά σκυλιά σε μορφολογία, συμπεριφορά και τρόπο εργασίας.

Ήδη έχει γίνει οι προσπάθεια για τη διάσωση και την αναγέννηση της ράτσας με τις αναγνωρίσεις ανά την Ελλάδα, τουλάχιστον στα μορφολογικά πρότυπα, γιατί από «αίματα» κανείς δεν ξέρει τι κυλάει στις φλέβες τους. Ένα ΒΕΑ δεν λέει τίποτα, αν δεν γίνει σοβαρή δουλειά του Ομίλου με τη συνεργασία όλων των ιδιοκτητών του Ελληνικού Ιχνηλάτη. Το DNA στους σκύλους πάει οκτώ γενιές πίσω, χρειάζονται πολλά χρόνια να γίνει κάθαρση.

  • Μετά την αναγνώριση της φυλής υπάρχουν πλέον πολλά σκυλιά με ομοιογένεια στο standard μορφολογίας, αλλά σχεδόν καθόλου στο standard εργασίας.
  • Πρέπει όλοι οι ιδιοκτήτες να γίνουν «υποχρεωτικά» μέλη του ΟΦΕΙ.
  • Ο ΟΦΕΙ να καθιερώσει αγώνες λαγού με συμμετοχή υποχρεωτική όλων των μελών.
  • Τους αγώνες θα τους κρίνουν επίσημοι και έμπειροι κριτές αγώνων από ευρωπαϊκές χώρες.
  • Στους αγώνες θα φανούν οι ιχνηλάτες που έχουν ομοιογένεια στο standard εργασίας.
  • Αυτοί οι ιχνηλάτες θα αποτελέσουν τη βάση για ζευγάρωμα και αναπαραγωγή για να δώσουν απογόνους κατά μεγάλη προσέγγιση στα πρότυπα μορφολογίας και εργασίας.
  • Η προσπάθεια θα συνεχίζεται έπ’ άπειρον για τη βελτίωση, την ανάπτυξη και τη σταθερότητα της ράτσας. Αυτός είναι ο σκοπός των Ομίλων.

Όταν μιλάμε για βαλκανικούς ιχνηλάτες εννοούμε τη Βουλγαρία και τα κράτη της πρώην Γιουγκοσλαβίας. Τα βουλγάρικα σκυλιά δεν έχουν επίσημη εγγραφή στην FCI ακόμα, γιατί ο Κυνολογικός Όμιλος της Βουλγαρίας απλώς συνεργάζεται με την FCI δεν είναι επίσημο και μόνιμο μέλος, οπότε δεν μπορεί να αναγνωρίσει διεθνώς τις ράτσες, με αποτέλεσμα να έχουμε πολλά φαινόμενα επιμιξίας και ανομοιομορφίας των βουλγάρικων σκύλων.

Η πρώην Γιουγκοσλαβία είχε και έχει επτά καθαρόαιμες ράτσες ιχνηλατών επίσημα αναγνωρισμένες απ’ την FCI. Το κυνολογικό επίπεδο είναι πολύ ανεβασμένο με πολλές τοπικές και διεθνείς διοργανώσεις σε εκθέσεις μορφολογίας και σε πρακτικούς αγώνες λαγού. Το 2005 η Σερβία οργάνωσε το Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα λαγού, όπου πήραν μέρος πολλές ευρωπαϊκές χώρες, εκτός της Γαλλίας.

Για την ιστορία σας παραθέτω την τελική κατάταξη.

  • Στην ομάδα των 2 ιχνηλατών μαζί 1η η Ιταλία (Σαν Μαρίνο) με Σεγκούτσιο Σκληρότριχα. Ήταν και η μοναδική συμμετοχή σ’ αυτή την κλάση.

Σε solo (ένας ιχνηλάτης)

  • 1η Σλοβενία με Ορεινό Ιχνηλάτη Μαυροβουνίου
  • 2η Αυστρία με Μπηγκλ
  • 3η Κροατία με Κοντότριχο της Ιστριας
  • 4η Ελβετία με Λουκέρνης
  • 5η Σερβία με Βαλκανικό Ιχνηλάτη.

Είναι φανερό ότι γίνεται πολύ σοβαρή δουλειά απ’ τους βόρειους γείτονές μας, εμείς ξέρουμε να λέμε μόνο αερολογίες και εξυπνάδες, με έργο μηδενικό. Προκαλούμε μόνο το γέλιο στους σοβαρούς ευρωπαίους. Η ελαφρότητα του «είναι» είναι πραγματικά αβάσταχτη, αυτό μας ταιριάζει.

Μετά τον χωρισμό των κρατών οι ιχνηλάτες ανήκουν στις παρακάτω χώρες

  1. Βοσνιακός Σκληρότριχος Ιχνηλάτης-Μπαράκ (Βοσνία Ερζεγοβίνη)
  2. Βαλκανικός Ιχνηλάτης (Σερβία)
  3. Σέρβικος Τρίχρωμος Ιχνηλάτης (Σερβία)
  4. Ορεινός Ιχνηλάτης Μαυροβουνίου (Μαυροβούνιο)
  5. Ιχνηλάτης του Ποσάβα (Κροατία)
  6. Κοντότριχος Ιχνηλάτης της Ιστριας (Κροατία)
  7. Σκληρότριχος Ιχνηλάτης της Ιστριας (Κροατία)

Σχολιάζοντας την παρατήρησή σας για την ανομοιογένεια των βαλκανικών ιχνηλατών, θα σας έλεγα ότι το θέμα είναι πολύ απλό και φανερό και έχει την αιτία πάλι στην νοοτροπία του Έλληνα. Όλα τα σκυλιά που ήρθαν απ’ τα Βαλκάνια ήταν μετριότατα γενικώς, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, χωρίς χαρτιά τα περισσότερα, ημίαιμα κ.λ.π. Έξυπνοι σκυλέμποροι μάζευαν ότι πιο φτηνό και αδέσποτο υπήρχε στα Βαλκάνια κι το πάσαραν στην Ελλάδα για πρωταθλητή. Έχουμε γεμίσει με άχρηστα βαλκανικά και Τούρκικα σκυλιά λόγω φτήνιας, νομίζοντας ότι οι ξένοι είναι κακομοίρηδες και μπορούμε να τους περάσουμε για κορόιδα.

Οι Βαλκάνιοι είναι πανέξυπνοι, μας δίνουν τα προβληματικά κι γι αυτό είναι φτηνά, τα καλά σκυλιά τα θέλουν για τον εαυτό τους κι αν τα πουλήσουν θα τα δώσουν ακριβά. Ήμουν στο Βελιγράδι πριν λίγους μήνες και μου το επιβεβαίωσαν σοβαροί Σέρβοι κυνηγοί, μειδιώντας μάλιστα. Είμαστε μια εύκολη «Αγορά» ημίαιμων ιχνηλατών.

Πολύ καλά λαγόσκυλα από τα παραπάνω είναι ο Ιχνηλάτης του Ποσάβα, ο Κοντότριχος Ιχνηλάτης της Ιστριας και ο Ορεινός Ιχνηλάτης Μαυροβουνίου, ο οποίος προέρχεται από τον Αυστριακό Ιχνηλάτη (Brandl Bracke) και στην ουσία είναι ίδιος με κύριο χαρακτηριστικό το μαύρο και το πύρινο χρώμα και σήμα κατατεθέν τα «τέσσερα μάτια», όπως ο Αυστριακός. Αν σκοπεύετε να πάρετε κουτάβια από τα παραπάνω, θα ζητήσετε απαραίτητα πλήρες Pedigree FCI και αν είναι δυνατόν από γονείς που παίρνουν μέρος σε αγώνες λαγού.

Με την ευρεία έννοια όλες οι ράτσες είναι «ντοριάρικες», αλλά εσείς μάλλον δίνεται έμφαση στον ιχνηλάτη που «κολλάει» στο ντορό. Τέτοια σκυλιά είναι όλοι σχεδόν οι Ελβετικοί ιχνηλάτες, ακόμα το Σεγκούτσιο, τα γαλλικά Μπλε της Γασκώνης, Γκριφόν Μπλε της Γασκώνης, Γκριφόν Φωβ της Βρετάνης, Γκριφόν της Βανδέας, Μπηγκλ Χάριερ, τα Μπηγκλ, το Ισπανικό Σαμπουέζο κ.λ.π.

Από κ gonche

Βουλγάρικος ιχνηλάτης ludogorsko bulgarsko gonche

Αν γνωρίζεται για την συγκεκριμένη ράτσα ιχνηλατών, (τρόπος εργασίας- χαρακτηρίστηκα). Επίσης αν γνωρίζεται ιδιοκτήτες τέτοιων ιχνηλατών.

Απάντηση

ΛΟΥΝΤΟΓΚΟΡΣΚΟ

Το Λουντογκόρσκο είναι ο πιο παλιός Ιχνηλάτης της Βουλγαρίας, υπάρχει από το 1800 και αναπτύχθηκε κυρίως στην περιοχή των βουνών «Λουντογκόρσκο», που σημαίνει «τρελό βουνό» και είναι τρεις οροσειρές στο Β.Α. τμήμα της Βουλγαρίας.

ΥΨΟΣ: 48-58 cm για τα αρσενικά και 2-3 cm λιγότερο για τα θηλυκά

ΒΑΡΟΣ: 25-30 kg

ΤΡΙΧΩΜΑ: Κοντό, μαλακό και πυκνό

ΧΡΩΜΑ: Τρίχρωμο. Μαύρο με κόκκινο στην κοιλιά, κεφάλι, στήθος, πόδια και στην άκρη της ουράς. Άσπρο στο κεφάλι, στο στέρνο και στις άκρες των ποδιών.

ΚΕΦΑΛΙ: Μέτριο μέγεθος, λίγο μακρουλό. Το μήκος του κρανίου περίπου ίδιο με το μήκος της μουσούδας. Ελαφρό stop. Μύτη μαύρη, ρουθούνια φαρδιά, χείλη ελαφρώς κρεμαστά. Μάτια αμυγδαλωτά, μαύρα ή σκούρα καφέ.

ΑΥΤΙΑ: Μέτρια σε μέγεθος, επίπεδα, τριγωνικά με λείο τρίχωμα

ΣΩΜΑ: Σώμα σε σχήμα παραλληλόγραμμου. Λαιμός μακρύς και στρογγυλός. Πλάτη ίσια και φαρδιά. Στήθος αναπτυγμένο καλά, κατεβαίνει μέχρι τους αγκώνες. Στέρνο προεξέχον, θώρακας φαρδύς, με λοξά πλευρά. Λαγόνια συμπαγή, η κοιλιά ανεβαίνει απότομα. Ωμοπλάτες επιμήκεις και μυώδεις.

ΟΥΡΑ: Μακριά με λίγη κλίση προς τα πάνω στην άκρη της. Στο μήκος φτάνει μέχρι το κότσι. Έχει λεία τρίχα, χοντρή στη ρίζα, λεπταίνει προς την άκρη. Στην καταδίωξη την κρατάει στη γραμμή της ράχης σαν σπαθί, στον ντορό την κουνάει δεξιά-αριστερά.

ΠΟΔΙΑ: Μακριά, κάθετα. Ισχνά αλλά πολύ δυνατά και μυώδη. Πόδια σε σχήμα οβάλ, σφιχτά δάχτυλα, νύχια σκληρά και μαύρα.

ΚΥΝΗΓΕΤΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ: Πολύ καλή μύτη, μεγάλη επιμονή στο ντορό. Στο φρέσκο ντορό γαβγίζει αραιά. Μεγάλη αντοχή, ταχύτητα και καταδίωξη. Αντέχει στις πιο δύσκολες χειμωνιάτικες συνθήκες και κυνηγάει σ’ όλα τα εδάφη, ειδικά στα δύσκολα ορεινά μέρη. Το Λουντογκόρσκο (Τρελό Βουνό) της Βουλγαρίας είναι από τα πιο δύσβατα και απρόσιτα βουνά των Βαλκανίων. Σ’ αυτή την περιοχή έχει ανατραφεί το Λουντογκόρσκο, απ’ το οποίο και πήρε το όνομα, γιατί τα καταφέρνει όσο κανένα άλλο σκυλί.

Χρησιμοποιείται για μεγάλα τριχωτά θηράματα (αγριογούρουνο, ελάφι, ζαρκάδι, ακόμα και για αρκούδες), αλλά κυνηγάει και το λαγό πολύ καλά. Σαν χαρακτήρας είναι ήρεμος και φιλικός.

Δεν έχω υπόψη ιδιοκτήτες αυτής της ράτσας. Υποθέτω ότι υπάρχουν σκυλιά στη Β. Ελλάδα και Θράκη, λόγω γειτνίασης με τη Βουλγαρία. Αλλά επειδή οι περισσότεροι κυνηγοί λόγω άγνοιας και αμάθειας δεν λένε ποτέ σωστά τα επίσημα ονόματα των σκύλων, το Λουντογκόρσκο δεν ακούγεται καθόλου στην Ελλάδα, μάλλον «βαφτίστηκε» Βουλγάρικος Γκέκας κι αυτό, οπότε πρέπει να αναζητηθεί με τα μορφολογικά πρότυπα που περιγράφονται παραπάνω και ειδικά με το χρώμα του.

Ο Θωμάς Πετρόχειλος Απαντά 1/3/07

Ιχνηλασία σκύλου φέρμας.

Από κ. Blez

Αγαπητέ κύριε Θωμά έχω ένα πόιντερ 3 ετών το οποίο είναι αρκετά καλό στην πέρδικα και δεν έχω σχεδόν κανένα πρόβλημα. Εντόπισα όμως ότι δεν είναι λίγες οι φορές που ιχνηλατεί τους φρέσκους ντορούς των περδίκων προκείμενου να φτάσει σε αυτές και να τις φερμάρει. Είναι αυτό ελάττωμα όσο αφορά την φυλή; Και μήπως δεν θα έπρεπε να με ανησυχεί αν είχα κάποια ηπειρωτική φυλή; Σας ευχαριστώ.

Ο κυνηγετικός σκύλος πρέπει να εκμεταλλεύεται οποιαδήποτε δυνατότητα έχει ώστε να μπορέσει να βρει και να φερμάρει τι θήραμα. Στο βουνό δεν έχουμε πάντα την δυνατότητα να πάμε από τη μεριά κατά την οποία φυσά ο αέρας διότι ή δεν μπορούμε να ανεβούμε ή διότι ο δρόμος από τον οποίο ανεβαίνουμε μας υποχρεώνει να πάμε στην θέση στην οποία υποψιαζόμαστε ότι είναι οι πέρδικες χωρίς να έχουμε κόντρα αέρα. Αλλά ούτως ή άλλως ο αέρας μέσα στα ρέματα, στα γκρέμια, και στις σάρες στροβιλίζεται και η μυρωδιά του θηράματος πότε είναι έντονη και πότε εξαφανίζεται.

Οποιοσδήποτε καλός σκύλος είναι υποχρεωμένος πολλές φορές να ιχνηλατεί τις πέρδικες οι οποίες μπορεί να έχουν πάει στην από πίσω πλαγιά και αν ο σκύλος δεν ιχνηλατούσε δεν θα τις βρίσκαμε ποτέ. Για εμένα αυτό δεν είναι ελάττωμα παρά μόνο αν συνεχίζει να πηγαίνει έτσι παρ’ όλο που οι συνθήκες θα τον διευκόλυναν περισσότερο εάν κάλπαζε με το κεφάλι ψηλά. Για εμένα καλύτερο κυνηγετικό σκυλί είναι το αποτελεσματικότερο κυνηγετικό σκυλί, διότι για να είναι το αποτελεσματικότερο όλες του οι ενέργειες πρέπει να είναι μεγαλειώδεις και πρέπει από αυτόν τον μεγάλο κυνηγό να διδασκόμαστε και όχι να προσπαθούμε να τον διδάξουμε.

Σκληρό δόντι σε Επανιέλ.

Από κ. Γιάννη

Θα ήθελα να ρωτήσω τον κ. Πετρόχειλο αν υπάρχει κάποιος τρόπος για να βελτιώσω το σκληρό δόντι ενός δίχρονου Επανιέλ;

Ο τρόπος με τον οποίο αυτό γίνεται κατορθωτό είναι κατ’ αρχάς να περάσετε το σκυλάκι σας από βασική εκπαίδευση και μετά κατευθυνόμενο απόρτ, πράγμα το οποίο δεν θα σας συνιστούσα να προσπαθήσετε μονός σας διότι ακόμα και μεγάλος αριθμός επαγγελματιών δυσκολεύετε να το κατορθώσει. Εκείνο το οποίο πρέπει να αποφύγετε πάντως είναι να μην χρησιμοποιήσετε δήθεν έξυπνα κόλπα με παγωμένα πουλιά ή τυλιγμένα με συρματόπλεγμα αγκαθωτό. Μια τέτοια συμπεριφορά θα περιπλέξει ακόμα περισσότερο το πρόβλημα.

Αναπαραγωγή σκύλων

Από κ ziakili.

Καλημέρα!

Θα ήθελα να σας ρωτήσω από την εμπειρία σας, πόσες ημέρες είναι οι γόνιμες από τότε που θα τελειώσει ο κύκλος της περιόδου; Μου είπε ο κτηνίατρος της περιοχής μου ότι η περίοδος διαρκεί 9 ημέρες και μετά οι γόνιμες μέρες είναι 3. Ισχύει αυτό;

Έχω ακούσει ότι είναι παραπάνω οι γόνιμες μέρες! εσείς πόσες νομίζετε πως είναι;

Το σκυλί μου ξεκίνησε 28/1/07 τον κύκλο της περιόδου.

Ποια είναι η τελευταία ημέρα που μπορεί να ζευγαρώσει το σκυλί μου επιτυχώς;

Σας ευχαριστώ πολύ!

Αυτά τα πράγματα δεν είναι στάνταρ σε όλους τους σκύλους. Συνήθως οι πλέον γόνιμες μέρες είναι η 9η μέχρι την 14η ημέρα από την πρώτη εμφάνιση του αίματος. Αλλά πολλές φορές τυχαίνει σκύλες να συλλαμβάνουν πολύ πιο γρήγορα και άλλες φορές πιο αργά. Συμβαίνει επίσης προφανώς από ορμονική δυσλειτουργία μια σκύλα να έχει 2 και 3 φορές επαναλαμβανόμενη περίοδο και να μένει έγκυος στην 20η ή και σε ακόμα πιο προχωρημένη μέρα.