Πέμπτη, 1 Μαρτίου 2007

Ο Θανάσης Κυριτσάκας Απαντά 1/3/07

Από κ MLT

Ερώτημα για την συμπεριφορά Αρτουά.

K. Κυριτσάκα καλησπέρα. Έχω ένα Αρτουά θηλυκό 20 μηνών (χωρίς χαρτιά-καμία γνώση για την καταγωγή του) με τα χαρακτηριστικά μορφολογικά πρότυπα της φυλής εκτός του βάρους-μεγέθους (23 kgr-όχι μεγαλόσωμο) το οποίο γαβγίζει επίμονα στον ντόρο, εργάζεται μόνο με ίχνη και στην δίωξη, αρκετά αργό και πολύ πάθος για τα ίχνη του λαγού.

Θα ήθελα τα σχόλια σας σχετικά με τα χαρακτηριστικά που παρέθεσα και κατά πόσο αυτά προσεγγίζουν η είναι αιτίες αποκλεισμού από τα πρότυπα μορφολογίας και εργασίας της φυλής.

Απάντηση

Με αφορμή το έχετε ένα Αρτουά «χωρίς χαρτιά και γνώση της καταγωγής», είμαι υποχρεωμένος να επαναλάβω για πολλοστή φορά τα κυνολογικά δρώμενα της Ευρώπης, και ιδιαίτερα της Γαλλίας, για να καταλάβει επιτέλους ο Έλληνας , πόσο κακό κάνει στην κυνολογία γενικά, αλλά και στην ίδια τη ράτσα όταν δεν δηλώνει επίσημα τις γέννες.

Οι κυνολογικοί νόμοι και κανόνες που εφαρμόζονται στη Γαλλία, εφαρμόζονται σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες. Κάθε ράτσα έχει το Club απαραίτητα. Οι ιδιοκτήτες μιας ράτσας είναι μέλη του Club απαραίτητα.

Όλα τα Club των ιχνηλατών της Γαλλίας, λειτουργούν με τους ίδιους κανόνες και υποχρεώσεις και συνεργάζονται πάντα μεταξύ τους και ανήκουν στον Κεντρικό Κυνολογικό Όμιλο (Societe Central Canine), ο οποίος είναι επίσημα αναγνωρισμένος απ’ το Υπουργείο Γεωργίας.

  1. Ο Κεντρικός Κυνολογικός Όμιλος της Γαλλίας, αρχές Αυγούστου, έχει καταρτίσει το ετήσιο «Ημερολόγιο Εκθέσεων Μορφολογίας» και το «Ημερολόγιο Αγώνων των Ιχνηλατών», με αυστηρή υποχρέωση του κάθε Club, να κάνει «Έκθεση Μορφολογίας» της ράτσας που αντιπροσωπεύει και να πάρει μέρος στους «Αγώνες των Ιχνηλατών»
  2. Οι αγώνες είναι είκοσι περίπου για κάθε θήραμα μέσα στην κυνηγετική περίοδο (λαγός, αγριογούρουνο, ζαρκάδι, αγριοκούνελο, αλεπού) και παίρνουν μέρος όλα τα Club, με τη ράτσα που έχουν.
  3. Ο κυνηγός-μέλος του Club, παίρνει μέρος στους αγώνες με την ομάδα των σκύλων του, στο θήραμα που κυνηγάει συνήθως. Έτσι ανάλογα τον κυνηγό, μπορεί μια ράτσα να πάει σε αγώνες λαγού, αγριογούρουνου, ζαρκαδιού κ.λ.π. μέσα στην περίοδο.
  4. Μετά το τέλος των τοπικών αυτών αγώνων, γίνεται ο «Πανγαλλικός Αγώνας Κυπέλλου» σε κάθε θήραμα. Εδώ παίρνουν μέρος οι καλύτερες ομάδες από κάθε Club, που διακρίθηκαν σε κάθε θήραμα στους τοπικούς.

Αυτά τα δρώμενα για τους αγώνες. Για το λαγό η ομάδα των ιχνηλατών αποτελείται από 6 ιχνηλάτες, οι οποίοι κρίνονται ξεχωριστά ο καθένας από 4 επίσημους κριτές του SCC. Η ατομική βαθμολογία του κάθε ιχνηλάτη προστίθεται και βγαίνει η τελική για την ομάδα. Αυτό σημαίνει πως ο ιχνηλάτης που θα μπει σε ομάδα αγώνων πρέπει να είναι άριστος στο λαγό σε όλες τις φάσεις του κυνηγιού (ψάξιμο, πλησίασμα, ξεσήκωμα, καταδίωξη, συνεργασία, υπακοή) για να δώσει βαθμούς στην ομάδα, γιατί σε διαφορετική περίπτωση ένας μέτριος σκύλος θα βαθμολογηθεί μέτρια και θα πάρει στο λαιμό του όλη την υπόλοιπη ομάδα. Στην Ιταλία γίνονται ίδιοι αγώνες με 6 σκυλιά και μερικές φορές με 4 ή 2. Στην Ελβετία με 1 σκύλο, όπως και στην Κροατία, Σλοβενία, Σερβία. Πάντως ο δυσκολότερος αγώνας είναι με 6 σκύλους γιατί χρειάζεται πολύ δουλειά για να δημιουργήσεις ομοιογένεια ομάδας 6 ιχνηλατών.

Σημειώνω επίσης ότι ο αγώνας αρχίζει στις 8 το πρωί και τελειώνει στις 5 το απόγευμα, διαρκεί 1 ώρα και 30 λεπτά για κάθε ομάδα. Η σειρά που θα πάρει μέρος κάθε ομάδα γίνεται με κλήρωση και όπως είναι φανερό μερικές ομάδες θα κυνηγήσουν λαγό το μεσημέρι και μετά μέχρι τις 5. Καταλαβαίνετε λοιπόν γιατί επίπεδο ιχνηλατών μιλάμε.

Τώρα πάμε στις γέννες.

  1. Ο κυνηγός είναι υποχρεωμένος να δηλώνει την ημερομηνία του ζευγαρώματος.
  2. Ο κυνηγός είναι υποχρεωμένος να δηλώνει την ημερομηνία της γέννας.
  3. Ο κυνηγός είναι υποχρεωμένος να βάλει τσιπάκι ή τατουάζ στο σκυλάκι και μετά παίρνει το «πιστοποιητικό γέννησης» του κουταβιού, που δεν είναι τελικό pedigree.
  4. Στον πρώτο χρόνο περίπου πρέπει να παρουσιάσει το κουτάβι στους επίσημους κριτές του Societe Central Canine, οι οποίοι θα το εξετάσουν μορφολογικά, ψυχολογικά, σωματικά για να υπογράψουν την επικύρωση (confirmation) για το τελικό pedigree.
  5. Για τους γεννήτορες υπάρχει επίσημος «Πίνακας Γεννητόρων», όπου κατατάσσονται οι σκύλοι σε μια κλίμακα από το 1-6, ανάλογα τις διακρίσεις που έχουν πάρει σε αγώνες μορφολογίας και κυνηγιού. Με αυτό τον τρόπο οι ιδιοκτήτες και το Club, κάνουν επιλεκτικές γέννες με γονείς που πράγματι έχουν κατά προσέγγιση άριστα μορφολογικά και εργασιακά πρότυπα της ράτσας, σκοπεύοντας με αυτό τον τρόπο στην βελτίωση και τη σταθερότητα της φυλής.

Μετά τα παραπάνω ας κάνουμε μια σύγκριση με τα κυνολογικά δρώμενα στην Ελλάδα και ιδιαίτερα στους ιχνηλάτες, γιατί στα πουλόσκυλα είμαστε στα ευρωπαϊκά επίπεδα. Είμαστε κάτω του μηδενός αγαπητέ μου κι αν δεν σοβαρευτούμε θα συνεχίσουμε την κατρακύλα. Είναι γεγονός ότι όλες οι ευρωπαϊκές χώρες έχουν υψηλό κυνολογικό επίπεδο στους ιχνηλάτες, ας τους μιμηθούμε για να γίνουμε κι εμείς ίδιοι και τότε θα έχουμε το δικαίωμα να κάνουμε κρίσεις και επικρίσεις για τις ευρωπαϊκές ράτσες ιχνηλατών. Η μετριοφροσύνη και η σοβαρότητα είναι προτέρημα των σοφών.

Το Club του Αρτουά δημιουργήθηκε το 1910 κι έχει μια ιστορία κυνολογική 100 ετών. Ο Σκύλος του Αρτουά όπως και όλοι οι γαλλικοί και γενικώς οι ευρωπαϊκοί ιχνηλάτες, υπόκεινται σε όλες τις διαδικασίες που ανέφερα παραπάνω με μοναδικό σκοπό τη βελτίωση, την ανάπτυξη και τη σταθερότητα της ράτσας στα μορφολογικά και εργασιακά standard. Σαν αντιπρόσωπος του Club γνωρίζω ότι όλα τα Αρτουά στην Ελλάδα ήρθαν με pedigree FCI και το πρώτο πράγμα που συστήνω στους νέους ιδιοκτήτες είναι η μεταγραφή των σκύλων στον ΚΟΕ και στη συνέχεια η δήλωση της ενδεχόμενης γέννας, γιατί μόνο έτσι θα έχουμε κατοχύρωση της φυλής.

Ο «κύριος» που σας έδωσε το Αρτουά χωρίς χαρτιά έκανε κυνολογικό έγκλημα κι εσείς ηθικός αυτουργός που το δεχτήκατε, γιατί στην ουσία έσβησε τη σκύλα απ’ τη ράτσα της, αν πράγματι είναι καθαρόαιμη, γιατί απλούστατα ο ΚΟΕ δεν κάνει αναγνωρίσεις πλέον. Μπορεί η σκύλα να έχει το φαινότυπο του Αρτουά, αλλά ποιος γνωρίζει τι αίμα κυλάει στις φλέβες της. Αν είναι ημίαιμη τότε μιλάμε για αρρωστημένη ηλιθιότητα που δυστυχώς ακόμα διακατέχει πολλούς κυνηγούς και είναι οι ίδιοι υπεύθυνοι για τη σχεδόν εξαφάνιση του Ελληνικού Ιχνηλάτη.

Είναι γνωστή η θέση μου για την διατήρηση της καθαροαιμίας όλων των φυλών και πραγματικά λυπάμαι και θυμώνω ταυτόχρονα, όταν βλέπω να συνεχίζεται η αναρχία και η αδιαφορία ακόμα και σήμερα. Δεν είναι η αιτία το Αρτουά και μόνο, αλλά δέστε τον Ελληνικό Ιχνηλάτη, το Γιούρα, το Σεγκούτσιο και τόσες άλλες καθαρόαιμες ράτσες που πραγματικά κατακρεουργήθηκαν με τις επιμιξίες και πετάχτηκαν στα αδήλωτα, δεν μπορεί να συνεχίζεται αυτό το έγκλημα πλέον.

Στην ερώτησή σας μόνο υποθετικά μπορώ να απαντήσω εφ’ όσον δεν έχω δει τη σκύλα. Αν είναι πράγματι Αρτουά το μόνο αρνητικό στοιχείο είναι το φλύαρο γάβγισμα σε κρύο ντορό. Το επίμονο γάβγισμα είναι θετικό στοιχείο όταν έχει ζεστό και φρέσκο ντορό που σε μερικές δεκάδες μέτρα θα φτάσει στο γιατάκι. Επίσης αν είναι μαζί με άλλα σκυλιά μπορεί να γαβγίζει λόγω ανταγωνισμού ή ζήλιας. Άλλωστε είναι μικρή και άπειρη ακόμα και έχει όλο το χρόνο να διορθωθεί και να ισορροπήσει στα εργασιακά πρότυπα.

Όμως η ουσία είναι ότι η σκύλα είναι «αγνώστου ταυτότητας», οπότε είτε είναι καθαρόαιμη, είτε όχι, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο, γιατί δεν πρέπει να φέρει απογόνους, που θα διαιωνίσουν το χάος των αδήλωτων και αδέσποτων σκύλων.

Είναι θέμα αρχής στο βωμό της υγιούς κυνολογίας και κυνοφιλίας.

Αν θέλετε να προσφέρεται ένα λιθαράκι στην σωστή ανάπτυξη της κυνολογίας στη χώρα μας, θα σας παρακαλούσα να στειρώσετε τη σκύλα.

Από κ ideal_mf

"Ντοριάρικη" βαλκανική φυλή

Κε, Κυριτσάκα, συγχαρητήρια για την βοήθεια που προσφέρεται στους κυνόφιλους λαγοκυνηγούς! θα παρακαλούσα να σχολιάσετε την παρατήρηση μου πως στα ελληνικά και βαλκανικά σκυλιά δεν βλέπουμε εργασιακό στυλ στον ντορό ανάλογο των άλλων ευρωπαϊκών φυλών εκτός κάποιων μεμονωμένων περιπτώσεων. Αν κάνω λάθος θα ήθελα να μου προτείνεται μια "ντοριάρικη" βαλκανική φυλή. Ο ελληνικός ιχνηλάτης προς το παρόν με έχει απογοητεύσει. Ίσως και να μη έχω σταθεί τυχερός! Φιλικά Κώστας

Απάντηση

Η ιστορία του «Ελληνικού Ιχνηλάτη» αγαπητέ Κώστα είναι γνωστή και πονεμένη. Απ’ το 1959 που έγινε η κατοχύρωση της φυλής στην FCI, ο σκύλος αφέθηκε στην τύχη του.

Τα περισσότερα σκυλιά ήταν σε χέρια κυνηγών της επαρχίας με πλήρη άγνοια και αδιαφορία κυνολογικής παιδείας. Σχεδόν κανένας κυνηγός δεν δήλωνε τις γέννες, άρχισαν και οι διασταυρώσεις με ότι σκυλί κυκλοφορούσε στα χωριά, τσοπανόσκυλα, πουλόσκυλα, γκέκικα, βουλγάρικα, σέρβικα, καθαρόαιμα κ.λ.π. με αποτέλεσμα σήμερα να ψάχνουμε με αγωνία καθαρόαιμο Ελληνικό Ιχνηλάτη.

Αυτή η «αρρώστια» της επιμιξίας συνεχίζεται και σήμερα, αν διαβάσετε τις αγγελίες στον κυνηγετικό τύπο θα φρίξετε με τις «νέες ράτσες» λαγόσκυλων.

Πενήντα χρόνια περίπου χωρίς ενδιαφέρον για την ελληνική ράτσα, ούτε απ’ τους κυνηγούς, αλλά ούτε απ’ τους επίσημους κυνολογικούς φορείς.

Το αποτέλεσμα ήταν προβληματικά σκυλιά σε μορφολογία, συμπεριφορά και τρόπο εργασίας.

Ήδη έχει γίνει οι προσπάθεια για τη διάσωση και την αναγέννηση της ράτσας με τις αναγνωρίσεις ανά την Ελλάδα, τουλάχιστον στα μορφολογικά πρότυπα, γιατί από «αίματα» κανείς δεν ξέρει τι κυλάει στις φλέβες τους. Ένα ΒΕΑ δεν λέει τίποτα, αν δεν γίνει σοβαρή δουλειά του Ομίλου με τη συνεργασία όλων των ιδιοκτητών του Ελληνικού Ιχνηλάτη. Το DNA στους σκύλους πάει οκτώ γενιές πίσω, χρειάζονται πολλά χρόνια να γίνει κάθαρση.

  • Μετά την αναγνώριση της φυλής υπάρχουν πλέον πολλά σκυλιά με ομοιογένεια στο standard μορφολογίας, αλλά σχεδόν καθόλου στο standard εργασίας.
  • Πρέπει όλοι οι ιδιοκτήτες να γίνουν «υποχρεωτικά» μέλη του ΟΦΕΙ.
  • Ο ΟΦΕΙ να καθιερώσει αγώνες λαγού με συμμετοχή υποχρεωτική όλων των μελών.
  • Τους αγώνες θα τους κρίνουν επίσημοι και έμπειροι κριτές αγώνων από ευρωπαϊκές χώρες.
  • Στους αγώνες θα φανούν οι ιχνηλάτες που έχουν ομοιογένεια στο standard εργασίας.
  • Αυτοί οι ιχνηλάτες θα αποτελέσουν τη βάση για ζευγάρωμα και αναπαραγωγή για να δώσουν απογόνους κατά μεγάλη προσέγγιση στα πρότυπα μορφολογίας και εργασίας.
  • Η προσπάθεια θα συνεχίζεται έπ’ άπειρον για τη βελτίωση, την ανάπτυξη και τη σταθερότητα της ράτσας. Αυτός είναι ο σκοπός των Ομίλων.

Όταν μιλάμε για βαλκανικούς ιχνηλάτες εννοούμε τη Βουλγαρία και τα κράτη της πρώην Γιουγκοσλαβίας. Τα βουλγάρικα σκυλιά δεν έχουν επίσημη εγγραφή στην FCI ακόμα, γιατί ο Κυνολογικός Όμιλος της Βουλγαρίας απλώς συνεργάζεται με την FCI δεν είναι επίσημο και μόνιμο μέλος, οπότε δεν μπορεί να αναγνωρίσει διεθνώς τις ράτσες, με αποτέλεσμα να έχουμε πολλά φαινόμενα επιμιξίας και ανομοιομορφίας των βουλγάρικων σκύλων.

Η πρώην Γιουγκοσλαβία είχε και έχει επτά καθαρόαιμες ράτσες ιχνηλατών επίσημα αναγνωρισμένες απ’ την FCI. Το κυνολογικό επίπεδο είναι πολύ ανεβασμένο με πολλές τοπικές και διεθνείς διοργανώσεις σε εκθέσεις μορφολογίας και σε πρακτικούς αγώνες λαγού. Το 2005 η Σερβία οργάνωσε το Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα λαγού, όπου πήραν μέρος πολλές ευρωπαϊκές χώρες, εκτός της Γαλλίας.

Για την ιστορία σας παραθέτω την τελική κατάταξη.

  • Στην ομάδα των 2 ιχνηλατών μαζί 1η η Ιταλία (Σαν Μαρίνο) με Σεγκούτσιο Σκληρότριχα. Ήταν και η μοναδική συμμετοχή σ’ αυτή την κλάση.

Σε solo (ένας ιχνηλάτης)

  • 1η Σλοβενία με Ορεινό Ιχνηλάτη Μαυροβουνίου
  • 2η Αυστρία με Μπηγκλ
  • 3η Κροατία με Κοντότριχο της Ιστριας
  • 4η Ελβετία με Λουκέρνης
  • 5η Σερβία με Βαλκανικό Ιχνηλάτη.

Είναι φανερό ότι γίνεται πολύ σοβαρή δουλειά απ’ τους βόρειους γείτονές μας, εμείς ξέρουμε να λέμε μόνο αερολογίες και εξυπνάδες, με έργο μηδενικό. Προκαλούμε μόνο το γέλιο στους σοβαρούς ευρωπαίους. Η ελαφρότητα του «είναι» είναι πραγματικά αβάσταχτη, αυτό μας ταιριάζει.

Μετά τον χωρισμό των κρατών οι ιχνηλάτες ανήκουν στις παρακάτω χώρες

  1. Βοσνιακός Σκληρότριχος Ιχνηλάτης-Μπαράκ (Βοσνία Ερζεγοβίνη)
  2. Βαλκανικός Ιχνηλάτης (Σερβία)
  3. Σέρβικος Τρίχρωμος Ιχνηλάτης (Σερβία)
  4. Ορεινός Ιχνηλάτης Μαυροβουνίου (Μαυροβούνιο)
  5. Ιχνηλάτης του Ποσάβα (Κροατία)
  6. Κοντότριχος Ιχνηλάτης της Ιστριας (Κροατία)
  7. Σκληρότριχος Ιχνηλάτης της Ιστριας (Κροατία)

Σχολιάζοντας την παρατήρησή σας για την ανομοιογένεια των βαλκανικών ιχνηλατών, θα σας έλεγα ότι το θέμα είναι πολύ απλό και φανερό και έχει την αιτία πάλι στην νοοτροπία του Έλληνα. Όλα τα σκυλιά που ήρθαν απ’ τα Βαλκάνια ήταν μετριότατα γενικώς, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, χωρίς χαρτιά τα περισσότερα, ημίαιμα κ.λ.π. Έξυπνοι σκυλέμποροι μάζευαν ότι πιο φτηνό και αδέσποτο υπήρχε στα Βαλκάνια κι το πάσαραν στην Ελλάδα για πρωταθλητή. Έχουμε γεμίσει με άχρηστα βαλκανικά και Τούρκικα σκυλιά λόγω φτήνιας, νομίζοντας ότι οι ξένοι είναι κακομοίρηδες και μπορούμε να τους περάσουμε για κορόιδα.

Οι Βαλκάνιοι είναι πανέξυπνοι, μας δίνουν τα προβληματικά κι γι αυτό είναι φτηνά, τα καλά σκυλιά τα θέλουν για τον εαυτό τους κι αν τα πουλήσουν θα τα δώσουν ακριβά. Ήμουν στο Βελιγράδι πριν λίγους μήνες και μου το επιβεβαίωσαν σοβαροί Σέρβοι κυνηγοί, μειδιώντας μάλιστα. Είμαστε μια εύκολη «Αγορά» ημίαιμων ιχνηλατών.

Πολύ καλά λαγόσκυλα από τα παραπάνω είναι ο Ιχνηλάτης του Ποσάβα, ο Κοντότριχος Ιχνηλάτης της Ιστριας και ο Ορεινός Ιχνηλάτης Μαυροβουνίου, ο οποίος προέρχεται από τον Αυστριακό Ιχνηλάτη (Brandl Bracke) και στην ουσία είναι ίδιος με κύριο χαρακτηριστικό το μαύρο και το πύρινο χρώμα και σήμα κατατεθέν τα «τέσσερα μάτια», όπως ο Αυστριακός. Αν σκοπεύετε να πάρετε κουτάβια από τα παραπάνω, θα ζητήσετε απαραίτητα πλήρες Pedigree FCI και αν είναι δυνατόν από γονείς που παίρνουν μέρος σε αγώνες λαγού.

Με την ευρεία έννοια όλες οι ράτσες είναι «ντοριάρικες», αλλά εσείς μάλλον δίνεται έμφαση στον ιχνηλάτη που «κολλάει» στο ντορό. Τέτοια σκυλιά είναι όλοι σχεδόν οι Ελβετικοί ιχνηλάτες, ακόμα το Σεγκούτσιο, τα γαλλικά Μπλε της Γασκώνης, Γκριφόν Μπλε της Γασκώνης, Γκριφόν Φωβ της Βρετάνης, Γκριφόν της Βανδέας, Μπηγκλ Χάριερ, τα Μπηγκλ, το Ισπανικό Σαμπουέζο κ.λ.π.

Από κ gonche

Βουλγάρικος ιχνηλάτης ludogorsko bulgarsko gonche

Αν γνωρίζεται για την συγκεκριμένη ράτσα ιχνηλατών, (τρόπος εργασίας- χαρακτηρίστηκα). Επίσης αν γνωρίζεται ιδιοκτήτες τέτοιων ιχνηλατών.

Απάντηση

ΛΟΥΝΤΟΓΚΟΡΣΚΟ

Το Λουντογκόρσκο είναι ο πιο παλιός Ιχνηλάτης της Βουλγαρίας, υπάρχει από το 1800 και αναπτύχθηκε κυρίως στην περιοχή των βουνών «Λουντογκόρσκο», που σημαίνει «τρελό βουνό» και είναι τρεις οροσειρές στο Β.Α. τμήμα της Βουλγαρίας.

ΥΨΟΣ: 48-58 cm για τα αρσενικά και 2-3 cm λιγότερο για τα θηλυκά

ΒΑΡΟΣ: 25-30 kg

ΤΡΙΧΩΜΑ: Κοντό, μαλακό και πυκνό

ΧΡΩΜΑ: Τρίχρωμο. Μαύρο με κόκκινο στην κοιλιά, κεφάλι, στήθος, πόδια και στην άκρη της ουράς. Άσπρο στο κεφάλι, στο στέρνο και στις άκρες των ποδιών.

ΚΕΦΑΛΙ: Μέτριο μέγεθος, λίγο μακρουλό. Το μήκος του κρανίου περίπου ίδιο με το μήκος της μουσούδας. Ελαφρό stop. Μύτη μαύρη, ρουθούνια φαρδιά, χείλη ελαφρώς κρεμαστά. Μάτια αμυγδαλωτά, μαύρα ή σκούρα καφέ.

ΑΥΤΙΑ: Μέτρια σε μέγεθος, επίπεδα, τριγωνικά με λείο τρίχωμα

ΣΩΜΑ: Σώμα σε σχήμα παραλληλόγραμμου. Λαιμός μακρύς και στρογγυλός. Πλάτη ίσια και φαρδιά. Στήθος αναπτυγμένο καλά, κατεβαίνει μέχρι τους αγκώνες. Στέρνο προεξέχον, θώρακας φαρδύς, με λοξά πλευρά. Λαγόνια συμπαγή, η κοιλιά ανεβαίνει απότομα. Ωμοπλάτες επιμήκεις και μυώδεις.

ΟΥΡΑ: Μακριά με λίγη κλίση προς τα πάνω στην άκρη της. Στο μήκος φτάνει μέχρι το κότσι. Έχει λεία τρίχα, χοντρή στη ρίζα, λεπταίνει προς την άκρη. Στην καταδίωξη την κρατάει στη γραμμή της ράχης σαν σπαθί, στον ντορό την κουνάει δεξιά-αριστερά.

ΠΟΔΙΑ: Μακριά, κάθετα. Ισχνά αλλά πολύ δυνατά και μυώδη. Πόδια σε σχήμα οβάλ, σφιχτά δάχτυλα, νύχια σκληρά και μαύρα.

ΚΥΝΗΓΕΤΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ: Πολύ καλή μύτη, μεγάλη επιμονή στο ντορό. Στο φρέσκο ντορό γαβγίζει αραιά. Μεγάλη αντοχή, ταχύτητα και καταδίωξη. Αντέχει στις πιο δύσκολες χειμωνιάτικες συνθήκες και κυνηγάει σ’ όλα τα εδάφη, ειδικά στα δύσκολα ορεινά μέρη. Το Λουντογκόρσκο (Τρελό Βουνό) της Βουλγαρίας είναι από τα πιο δύσβατα και απρόσιτα βουνά των Βαλκανίων. Σ’ αυτή την περιοχή έχει ανατραφεί το Λουντογκόρσκο, απ’ το οποίο και πήρε το όνομα, γιατί τα καταφέρνει όσο κανένα άλλο σκυλί.

Χρησιμοποιείται για μεγάλα τριχωτά θηράματα (αγριογούρουνο, ελάφι, ζαρκάδι, ακόμα και για αρκούδες), αλλά κυνηγάει και το λαγό πολύ καλά. Σαν χαρακτήρας είναι ήρεμος και φιλικός.

Δεν έχω υπόψη ιδιοκτήτες αυτής της ράτσας. Υποθέτω ότι υπάρχουν σκυλιά στη Β. Ελλάδα και Θράκη, λόγω γειτνίασης με τη Βουλγαρία. Αλλά επειδή οι περισσότεροι κυνηγοί λόγω άγνοιας και αμάθειας δεν λένε ποτέ σωστά τα επίσημα ονόματα των σκύλων, το Λουντογκόρσκο δεν ακούγεται καθόλου στην Ελλάδα, μάλλον «βαφτίστηκε» Βουλγάρικος Γκέκας κι αυτό, οπότε πρέπει να αναζητηθεί με τα μορφολογικά πρότυπα που περιγράφονται παραπάνω και ειδικά με το χρώμα του.

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.