Κυριακή, 1 Απριλίου 2007

Όταν τα γκρίζα φαντάσματα συνάντησαν την δύναμη των Drahthaars

Η φυλή του σκληρότριχου Σλοβάκικου δείκτη είναι μια σχετικά πρόσφατη φυλή η οποία ουσιαστικά αναπτύχθηκε την δεκαετία του '70. Αν και σποραδικά είχαν εμφανιστεί στις χώρες καταγωγής του ορισμένα άτομα μόνο μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο υπήρξαν κάποια σημάδια ουσιαστικής ανάπτυξη της φυλής με ουσιαστική κορύφωση τους όπως και παραπάνω είπαμε την δεκαετία του 70. Ενώ επίσημα η φυλή αναγνωριστικέ το 1975 και καταχωρήθηκε στο FCI το 1983.

Κατά το παρελθόν υπήρξε μια προσπάθεια από ορισμένους να αναγνωρισθεί η φυλή ως σκληρότριχο Weimaraner κάτι το οποίο βρήκε όμως στην σθεναρή αντίδραση του αντίστοιχου γερμανικού κλαμπ.

Είναι σχεδόν βέβαιο ότι ο Σλοβάκικος σκληρότριχος δείκτης είναι αποτέλεσμα της διασταύρωσης Weimaraner με Drahthaars (GWP) και Cesky Fouseks (Τσέχικος σκληρότριχο δείκτης, κάτι ανάλογο με το griffon).

Τα σκυλιά αυτά θεωρούνται εξαιρετικοί κυνηγοί πολλαπλής χρήσης όπως άλλωστε και οι αρχικοί γεννήτορες τους. Μερικά άτομα είναι αρκετά γκρίζα όπως τα Weimaraner ενώ άλλα έχουν μερικά υπόφαια μπαλώματα στο τρίχωμα τους.

Πολλοί θιασώτες της φυλής ταυτίζουν την ιδιοσυγκρασία των Σλοβάκικων σκληρότριχων δεικτών με αυτή των Weimaraner.

Στοιχεία αυτής είναι:

Ø Έρευνα και επαναφορά πουλιών και μικρών τριχωτών θηραμάτων, τόσο στην ξηρά όσο και στο νερό.

Ø Εργασία με σταθερό και ακούραστο ρυθμό, χωρίς να είναι ιδιαίτερα γρήγορα και χωρίς να ανοίγεται πολύ.

Ø Ο τρόπος κυνηγιού τους χαρακτηρίζεται περισσότερο από την πληρότητα στην αναζήτησης παρά από την ταχύτητα.

Ø Καλή μύτη με δυνατότητα τόσο κατά την δίωξης, όσο και για την εύρεση του πληγωμένο τριχωτού ή φτερωτού θηράματος.

Ø Εύκολο στην εκπαίδευση με υψηλή νοημοσύνη.

Ø Αγάπη για το νερό και δυνατότητα να κολυμπά ακούραστα ψάχνοντας την πυκνή βλάστηση με αποφασιστικότητα.

Ως επί το πλείστον η φυλή είναι διαδεδομένη στη Σλοβακία και την Τσεχία. Για την μη ανάπτυξη της φυλής πέρα από τις δυο αυτές χώρες εικάζεται ότι ίσως υπήρξε μια άτυπη συμφωνία των εκτροφέων της φυλής να μην δίνουν σκυλιά σε άλλες χώρες και μέχρι στιγμής μόνο η Γάλλοι έχουν καταφέρει να έχουν έναν μικρό αριθμό ατόμων της φυλής.

Wirehaired Slovakian pointer

FCI-Standard N° 320 / 24. 07. 1996 /GB

ΣΚΛΗΡΟΤΡΙΧΟΣ ΣΛΟΒΑΚΙΚΟΣ ΔΕΙΚΤΗΣ

(Slovenský hrubosrstý Stavač)

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Κα Peggy Davis.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ: Τσομώκος Διομήδης

ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ : Σλοβακία.

ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗΣ ΤΩΝ ΑΡΧΙΚΩΝ ΕΓΚΥΡΩΝ ΠΡΟΤΥΠΩΝ : 06.01.1995.

ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΗ : δείκτης.

ΤΑΞΙΝΟΜΗΣΗ F.C.I. : ομάδα 7 σκύλοι δείκτες.

τμήμα 1,1 ηπειρωτικοί δείκτες

σκυλιά, τύπου "Braque".

με τη εξέταση εργασίας.

ΓΕΝΙΚΗ ΕΜΦΑΝΙΣΗ : Σκυλί μέτριας δύναμης, εργατικό, αλλά με αριστοκρατικές γραμμές. Βασικό χρώμα του τριχώματος του είναι το "γκρίζο" και η τρίχα του είναι τραχιά (σκληρή). Πρέπει να είναι κατάλληλος και ικανός να εργαστεί στην πεδιάδα, στο δάσος και στο νερό και ειδικά στην εργασία μετά από τον πυροβολισμό, ανεύρεση και επαναφορά του πληγωμένου θηράματος. Είναι υπάκουο και εύκολο να εκπαιδευθεί.

ΣΗΜΑΝΤΙΚΕΣ ΑΝΑΛΟΓΙΕΣ:

Μορφή : Η αναλογία του μήκους του σώματος στο ύψος των ακρωμίων πρέπει να είναι 10 : 9 στα αρσενικά και 10 : 8 στα θηλυκά.

Τύπος : Είναι επιθυμητή η στιβαρή κατασκευή του σκύλου, αλλά όχι ο βαρύς τύπος.

ΚΕΦΑΛΙ : Γενική περιγραφή : Αρκετά μακρύ, σφριγηλό, χωρίς πτυχές στο δέρμα, ανάλογο ως προς το σώμα.

ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΟΥ ΚΡΑΝΙΟΥ:

Κρανίο : Ορθογώνιας μορφής, οι υπεροβλεφαρικές αψίδες τονισμένες, μετωπιαίος αύλακας ορατός. Ο ινιακή απόληξη αισθητή στην αφή.

Μετωπιαίο Στοπ: Μέτριας κλίσης (περίπου 45°).

ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟΥ:

Μύτη :Αρκετά μεγάλη, σκούρα στο χρώμα. Μεγάλα ρουθούνια.

Ρύγχος : Περίπου του ίδιου μήκους με το κρανίο, αρκούντως ψηλό και ευρύ. Κατώτερη σιαγόνα ισχυρή με καλά αναπτυγμένα τα δόντια στο σύνολο τους. Το ρύγχος είναι ευθύ.

Χείλια : Επαρκώς αναπτυγμένα, εφαρμοστά, σκούρα στο χρώμα.

Δόντια : Σωστά αναπτυγμένα, δάγκωμα ψαλιδιού.

Μάτια : Αμυγδαλωτά, σωστά τοποθετημένα στις κόγχες των ματιών, κεχριμπαρένιου χρώματος, με μια ευφυή έκφραση. Στα κουτάβια και τα νέα σκυλιά, είναι γαλαζωπά (κυανά).Τα βλέφαρα είναι σκούρα.

Αυτιά : Ανάλογου μήκους, τοποθετημένα επάνω από το επίπεδο των ματιών. Φαρδιά στην βάση τους με στρογγυλεμένο πτερύγιο.

ΛΑΙΜΟΣ : Μέσου μήκους, σφριγηλός, χωρίς πτυχές δέρματος, έντονα μυώδης, προβάλει ελαφρώς υψηλότέρα στην περιοχή των ακρωμίων.

ΣΩΜΑ :

Γενική εμφάνιση, ράχη : Το σκυλί είναι καλής κατασκευής, μάλλον υψηλό στο μέγεθος, ίσια πλάτη, ο λαιμός συνδέετε ψηλά και το κεφάλι φέρεται και αυτό ψηλά.

Ακρώμιο : Ευδιάκριτο και συνδέεται σωστά με τη γραμμή της πλάτης.

Πλάτη : Ίσια, έντονα μυώδης, συμπαγής, ελαφρώς κεκλιμένη προς το οπίσθιο τμήμα. Τα καπούλια είναι φαρδιά, καλού μήκους, χωρίς να είναι χονδροειδή ή καχεκτικά.

Στήθος : Ικανοποιητικά μακρύ και ευρύ, ωοειδή, ανάλογο με την συνολική εικόνα του σώματος, εκτείνεται προς τα κάτω ως τον αγκώνα. Πλευρά που προβάλουν σωστά, θώρακας καλά ανεπτυγμένος.

Κάτω γραμμή και κοιλιά : Ελαφρώς πτυχωμένη.

ΟΥΡΑ : Αρκετά δυνατή, τοποθετημένη μάλλον ψηλά, φέρεται προς τα κάτω όταν το σκυλί είναι σε ανάπαυση και οριζόντια όταν το σκυλί είναι σε δράση. Εφοδιασμένη με τρίχα αλλά όχι τραχιά. Η ουρά κόβεται στο μισό μήκος της.

ΑΚΡΑ

ΕΜΠΡΟΣΘΙΑ ΑΚΡΑ : Γενικά καλά αναπτυγμένα, κατακόρυφα, βλέποντας τα από εμπρός ή από πλάγια.

Γωνία ωμοπλάτης - βραχίονα : 110°.

Γωνία του αγκώνα : 135°.

Ωμός :Καλά αναπτυγμένος και μυώδης.

Ωμοπλάτες: Τοποθετημένες λόξα.

Αντιβράχιο : Κατακόρυφο, σφριγηλό και μυώδες.

Καρπός (καρπική ένωση) : Σχεδόν κάθετη.

Μετακάρπιο : Αρκετά ισχυρό, σχετικά κοντό, σχεδόν κάθετο.

Πέλματα : Στρογγυλά με σφιχτά και κυρτά δάχτυλα. Τα νύχια και τα μαξιλαράκια είναι σκούρου χρώματος. Τα παράνυχα πρέπει να αφαιρούνται.

ΟΠΙΣΘΙΑ ΑΚΡΑ : Σωστά γωνιωμένα βλέποντας τα από πλάγια και κατακόρυφα βλέποντας τα από πίσω.

Μηροί : Ικανοποιητικού μήκους, ευρείς και μυώδεις.

Γωνία ισχίου, (ισχίο-μηρός) : 80° ως 85°.

Πόδι :Ευρύ, αρκετά μακρύ και μυώδεις.

Γωνία Μηρούς-κνήμης (μηροκνήμιο): Μεταξύ 125° και 130°.

Γωνία Ταρσού : Μεταξύ 125° και 135°.

Ταρσός : Σχεδόν κάθετος.

Οπίσθια πέλματα : Στρογγυλά, δάχτυλα σφιχτά και κυρτά. Τα νύχια και τα μαξιλαράκια είναι σκούρου χρώματος. Το παράνυχα πρέπει να αφαιρούνται.

ΒΗΜΑΤΙΣΜΟΣ / ΚΙΝΗΣΗ : Ισορροπημένος και ζωηρός, κατά την έρευνα σε πεδιάδα οι σκύλοι καλπάζουν.

ΔΕΡΜΑ : Μέσου πάχους, ελαστικό, χωρίς πτυχές, γκρίζου χρώματος.

ΤΡΙΧΩΜΑ

ΤΡΙΧΑ : Εσωτερική τρίχα: κοντή και λεπτή. Κανονικά την χάνει το καλοκαίρι. Εξωτερική τρίχα περίπου 4 εκατ. μακριά, σκληρή, ίσια και στρωτή. Στο χαμηλότερο μέρος του ρύγχους, η τρίχα είναι μακρύτερη και μαλακότερη, διαμορφώνοντας μουστάκι. Επάνω από τα μάτια, η τρίχα είναι έντονη και κλίνει προς τα πλάγια. Το μέτωπο και το ινίο καλύπτονται με κοντή και σκληρή τρίχα. Η τρίχα στα αυτιά είναι κοντή και μαλακή. Η ουρά είναι αρκετά τριχωτή.

ΧΡΩΜΑ :Το βασικό χρώμα είναι το σκούρο κοκκώδη καφέ (θα το λέγαμε "γκρι") με ανοιχτότερες ή σκοτεινότερες αποχρώσεις, χωρίς άσπρα σημάδια, ή με άσπρα σημάδια στα πόδια, και στο στήθος. Επίσης το "γκρι" με μικρότερα ή μεγαλύτερα σημάδια, πιτσιλωτό.

ΜΕΓΕΘΟΣ:

Ύψος στο ακρώμιο : Είναι από 62 έως 68 εκατ. για τα αρσενικά και από 57 έως 64 εκατ. για τα θηλυκά.

ΕΛΑΤΤΩΜΑΤΑ: Οποιαδήποτε απόκλιση από τα προηγούμενα σημεία πρέπει να θεωρηθεί ελάττωμα και η σοβαρότητα με την οποία το ελάττωμα αυτό θα πρέπει να αξιολογηθεί, πρέπει να είναι στην ακριβή αναλογία με τον βαθμό απόκλισης του.

ΣΟΒΑΡΑ ΕΛΑΤΤΩΜΑΤΑ :

· μέγεθος πολύ μεγάλο ή πολύ μικρό σε σχέση με τα πρότυπα.

· χρώμα πολύ ανοιχτό σχεδόν να πλησιάζει το άσπρο.

· βαριά εμφάνιση χωρίς αρχοντικό (στυλ).

· κεφάλι πάρα πολύ ισχυρό.

· κυρτή ράχη.

· αυτιά πάρα πολύ μακριά ή πάρα πολύ παχιά.

· τρίχα πάρα πολύ μακριά ή μεταξωτή. Τρίχα πάρα πολύ κοντή, χωρίς μουστάκι.

ΕΛΑΤΤΩΜΑΤΑ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟΥ :

· άλλο βασικό χρώμα εκτός από "γκρίζο" (σκούρο κοκκώδη καφετή).

· όλα τα ανατομικά ελαττώματα όπως υπό - προγναθισμός, εντροπία εκτροπία, ανώμαλη θέση των ποδιών.

Οποιοδήποτε σκυλί που παρουσιάζει σαφείς φυσικές ή ανωμαλίες συμπεριφοράς θα πρέπει να αποκλείετε.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Τα αρσενικά ζώα πρέπει να έχουν δύο εμφανείς κανονικούς όρχεις που κατεβούν πλήρως στο οσχέων.

Κουρούνα

Corvus corone

Βασίλειο: Animalia

Συνομοταξία: Chordata

Υποσυνομοταξία: Vertebrata

Κλάση: Aves

Τάξη: Passeriformes Οικογένεια: Corvidae

Γένος: Corvus

Είδος: corone

Αν και περιλαμβάνεται στον πίνακα θηρεύσιμων ειδών, πολύ δύσκολα θα μπορούσαμε να το κατατάξουμε στα θηραματικά είδη. Και μάλλον το ότι συμπεριλαμβάνετε σε αυτά εξυπηρετεί μόνο λόγους ρύθμισης του πληθυσμού του.

Γεωγραφική εξάπλωση

Οι κουρούνες απαντώνται σε όλη την Ασία και την Ευρώπη. Όμως στην Ευρώπη το είδος αυτό εμφανίζεται με δύο μορφές, την ολόμαυρη Κουρούνα της δυτικής Ευρώπης η οποία απαντάτε και στην Ασία και την γκριζωπή ή "με κουκούλα κουρούνα" της Βόρειας και Ανατολικής Ευρώπης.

Θα μπορούσαμε να διαχωρίσουμε τους βιότοπους του κάθε είδους στην Ευρώπη σε μια νοητή γραμμή από τη Δανία ως την βόρεια Ιταλία, στης οποίας στα ανατολικά και νότια απαντώνται, οι σταχτοκουρούνες.

Αν και αυτά τα πουλιά φαίνονται τελείως διαφορετικά, συχνά διασταυρώνονται στα σημεία οπού υπάρχουν πληθυσμοί και από τα δυο είδη, παράγοντας υβρίδια που ομοιάζουν με κάτι ενδιάμεσο και από τα δυο. Στην χωρά μας βρίσκετε το δεύτερο «είδος» κουρούνας, η σταχτοκουρούνα.

Γενική Περιγραφή

Η Κουρούνα είναι το μεγαλύτερο πουλί της οικογένειας των Κορακοειδών, το μήκος της κυμαίνεται από 44 ως 51 εκ. και το βάρος της από 360 έως 750 γραμ. ενώ το άνοιγμα των φτερών της κυμαίνεται από 84 έως 100 εκ..

Το είδος που κατοικεί στην δυτική Ευρώπη είναι σχεδόν ολόμαυρο με πρασινωπές και γαλάζιες ιριδίζοντες αποχρώσεις. Ενώ το είδος που κατοικεί στην χώρα μας η σταχτοκουρούνα, όπως και το όνομα της δηλώνει έχει μαύρο κεφάλι, λαιμό και φτερά, ενώ το υπόλοιπό σώμα της είναι σταχτί. Το ράμφος της είναι κοντό, χοντρό, ελαφρώς γυρτό στην άκρη του και μαύρου χρώματος, όπως και τα μάτια της Και τα δυο φύλα είναι όμοια, όπως επίσης και οι νεοσσοί τους.

Βιότοπος

Η Κουρούνα έχει μια αρκετά μεγάλη ποικιλία βιοτόπων. Την συναντούμε κυρίως σε δασώδεις αλλά και ανοιχτές περιοχές, αραιά δέντρα, χαμηλούς θάμνους, λιβάδια, καλλιεργήσιμες εκτάσεις, παράκτιες περιοχές, κ.α. Δεν είναι όμως και λίγες οι φορές που θα την συναντήσουμε σε αστικές περιοχές, σε προαστιακούς κήπους και αλσύλλια, αλλά ακόμα και μέσα σε πόλεις και χωρία.

Συμπεριφορά

Οι Σταχτοκουρούνες είναι αρκετά απρόσιτο είδος και συνήθως τις συναντούμε είτε μονές τους, είτε σε ζευγάρια. Εκτός από τον χειμώνα που έχουν παρατηρηθεί αρκετές φωλιές συγκεντρωμένες σε μια περιοχή. Έχει ακόμα παρατηρηθεί και η δημιουργία «συμμοριών» από νεαρά πουλιά, ιδιαίτερα την άνοιξη.

Πολύ συχνά θα τις δούμε να κάθονται σε κορυφές δέντρων και να παρατηρούν την γύρω περιοχή. Αυτό είναι ένα στρατηγικό σχέδιο που ακολουθούν οι κουρούνες για να εντοπίσουν τις φωλιές άλλων πουλιών, με απώτερο σκοπό να τις επισκεφτούν και να τις λεηλατήσουν όταν τα πουλιά θα έχουν γεννήσει τα αυγά τους ή θα έχουν εκκολάψει τους νεοσσούς τους. Έχει δε διαπιστωθεί ότι οι κουρούνες έχουν εξαιρετικά ανεπτυγμένη μνήμη στο να συγκρατούν αυτές τις τοποθεσίες, ακόμα και μετά από διάστημα πολλών εβδομάδων.

Οι κουρούνες μπορούν να θεωρηθούν ως έναν βαθμό ως φυσικός ρυθμιστής του πληθυσμού ορισμένων πουλιών όταν η πληθυσμιακή πυκνότητα των πουλιών είναι πολύ μεγάλη, τότε ίσως και να παίζούν χρήσιμο ρόλο στη φυσική διαχείριση. Όταν όμως δεν υπάρχουν αυτές οι προϋποθέσεις, τότε λειτουργούν άκρως επιβαρυντικά για πολλά είδη. Π.χ. έχει παρατηρηθεί ότι πολλές από τις κουρούνες που συχνάζουν σε παρόχθιες περιοχές θα εξολοθρεύσουν χιλιάδες νεοσσούς και αυγά από παρυδάτια και υδρόβια πουλιά, με δραματικές επιπτώσεις για τους πληθυσμού τους.

Είναι επίσης γνωστό το ενδιαφέρον τους για την φωτιά και τα διάφορα αποκαΐδια τα οποία και συγκεντρώνουν στην φωλιά τους σε μια ενδιαφέρουσα και ασυνήθιστη συμπεριφορά.

Διατροφή

Η κουρούνα τρέφεται με μια αρκετά μεγάλη ποικιλία τροφίμων. Βρίσκει την τροφή της συνήθως στο έδαφος, τα δέντρα ή τους θάμνους, όπου αναζήτα διάφορα έντομα, όπως γρύλους, σαλιγκάρια, γυμνοσάλιαγκες και αράχνες. Ακόμα συχνάζει κοντά σε παρόχθιες και παραλίμνιες περιοχές οπού αναζητεί νεκρά ψάρια, μικρά ερπετά, αμφίβια αλλά και όστρακα τα οποία σπάει με το ισχυρό της ράμφος ή πετώντας τα από ψηλά. Αλλά και σε σκουπιδότοπούς όπου αναζητά τροφή στα διάφορα αστικά απορρίμματα. Στην ευρύτατη ποικιλία τροφών της κουρούνας συγκαταλέγονται ακόμα διάφορα άγρια ή καλλιεργήσιμα φρούτα και καρποί, τα αυγά και οι νεοσσοί διαφόρων πουλιών, μικρά θηλαστικά όπως νεογέννητα αρνιά και οποιασδήποτε σχεδόν μορφής από ψοφίμια.

Αναπαραγωγή

Η σταχτοκουρούνες ενηλικιώνονται και είναι σε θέση να συμμετέχουν στην αναπαραγωγική διαδικασία μετά την ηλικία των τριών ετών. Επιδεικνύουν συνήθως μονογαμική συμπεριφορά, μιας και τα ζευγάρια που θα σχηματιστούν θα παραμείνουν μαζί για όλη τους την ζωή. Χαρακτηριστικό της διαδικασία ερωτοτροπίας είναι η απόδειξη υποταγής του αρσενικού με το χαμήλωμα του κεφαλιού του προς το θηλυκό. Τα ζευγάρια αναπαραγωγής είναι πολύ εδαφικά και δημιουργούν τις φωλιές τους σε απόμερα δέντρα, θάμνους ή σε απότομους βράχους. Η φωλιά αποτελείται από τους χοντρά κλαδιά και κλαδίσκους που συνδυάζονται μεταξύ τους με κουρέλια, χαρτιά, κοκάλα και άλλα περίεργα αντικείμενα και διατηρούνται σε συνοχή με λάσπη και την κοπριά του ζευγαριού, ενώ εσωτερικά στρώνεται με πούπουλα και ξερά χόρτα. Τέσσερα έως πέντε γαλαζο-πράσινα, πιτσιλωτά αυγά γεννιούνται τον Απρίλιο, και επωάζονται από το θηλυκό για 20 ημέρες. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, το αρσενικό φέρνει τροφή στο σύντροφό του στη φωλιά. Στο πρώτο στάδιο της ζωής τους, οι νεοσσοί ταΐζονται από το θηλυκό με την αναμασημένη τροφή της. Ενώ σε μεταγενέστερο στάδιο οι γονείς τους θα τους παρέχουν σκουλήκια, προνύμφες και διαφόρων άλλων μορφών τροφή. Το διάστημα ανατροφής των νεοσσών διαρκεί συνήθως γύρω στις 35 ημέρες, αλλά θα συνεχίσου να μένουν κοντά στους γονείς τους και πέρα από αυτό το διάστημα.

Διάφορα

· Στην Ευρώπη ο πληθυσμός των κουρούνων υπολογίζετε σε περισσότερα από 7.000.000 ζευγάρια.

· Οι κουρούνες είναι ιδιαίτερα ευφυή πουλιά και με εξαιρετική μνήμη.

· Την μαυροκουρούνα της δυτικής Ευρώπης πολλές φορές μπορεί να την μπερδέψουμε με το κοράκι.

· Η σταχτοκουρούνα έχει διαχωριστεί πρόσφατα ως χωριστό είδος

· Παλιότερα τα δασαρχεία επικήρυσσαν τις κουρούνες και έδιναν αμοιβή σε αυτούς που προσκομίζοντας τα πόδια των σκοτωμένων πουλιών.

Εχθροί

Όπως και παραπάνω αναφέραμε οι πληθυσμοί της κουρούνας βρίσκονται σε υψηλά επίπεδα. Οι Βιολογικοί εχθροί της είναι πολύ λίγοι ως ανύπαρκτοι και

θα πρέπει να τονίσουμε ότι το κυνήγι, μόνο ως απαραίτητος ρυθμιστικός παράγοντας μπορεί να λειτουργήσει ειδικά σε περιοχές με μεγάλους πληθυσμούς.

To Kurzhaar πριν την ίδρυση ομίλου φυλής στην Ελλάδα

Γράφει ο Καλφόπουλος Κωνσταντίνος

Μετά από τις κυνηγετικές και αγωνιστικές ασχολίες και σε περίοδο ξεκούρασης και περισυλλογής υποκινούμενος από κάποιους αριθμούς που διάβασα

σχετικά με τις καταγραφές των 3 τελευταίων ετών σκύλων Kurzhaar στον Κυνολογικό Όμιλο Ελλάδος, καταπιάστηκα ερευνώντας το εξής.

Ποια ήταν η πορεία του Γερμανικού Κοντότριχου Δείκτη (ΚKURZHAAR) στην Ελλάδα, από την αρχή της συστηματικής εγγραφής στα Ελληνικά μητρώα καθαρόαιμων σκύλων; Ποια σκυλιά βοήθησαν ώστε το Kurzhaar να γίνει δημοφιλής στην Ελλάδα; Ώστε να αναβαθμίσουν το Kurzhaar της εποχής, συγκεκριμένα των δεκαετιών 1960, 1970, 1980.

Αυτό λοιπόν το γραπτό έχει σκοπό να αποδώσει φόρο τιμής στους σκύλους που συνέβαλαν στην αναγνώριση αυτής της φυλής στην Ελλάδα, με αποτέλεσμα πολλοί κυνηγοί να χρησιμοποιούν ΚKurzhaar για

το κυνήγι τους.

Αλλά ας πάμε στις συνθήκες που επικρατούσαν ώστε η συγκεκριμένη ράτσα να έχει μεγάλη αποδοχή, οι Έλληνες κυνηγοί δεν έδειχναν μεγάλη συμπάθια στα μακρύτριχα σκυλιά (σχόλιο από ΚΥΝ. ΝΕΑ Μπασουράκος 1965) για τους εξής κυρίως λόγους.

Μέχρι το 1969 το κυνήγι ενδημικών και αποδημητικών άρχιζε 25 Αυγούστου περίοδο μεγάλης ζέστης λιγότερο κατάλληλης για μαλλιαρό σκύλο.

Σαν μακρύτριχα κολλούσαν πάνω τους κολλιτσίδες και διάφορα άλλα ζιζάνια και αγκάθια.

Τότε το 80% των καθαρόαιμων σκύλων βρίσκονταν στην Αθήνα και οι κυνηγοί που είχαν μακρύτριχα σκυλιά (setters, epaniel Breton ) όταν πήγαιναν π.χ στην Κωπαΐδα τα σκυλιά σταματούσαν το κυνήγι και οι κυνηγοί προσπαθούσαν να βγάλουν της κολλιτσίδες από το τρίχωμα των σκύλων.

Όταν πάλι κυνηγούσαν στο Σούνιο ορτύκια σημαντικό σταθμό αποδημητικών και ενδημικών, είχαν παρατηρήσει ότι δεν έδειχναν μεγάλο ενδιαφέρον για τα ίχνη του λαγού που ο τόπος μέχρι σήμερα διαθέτει.

Επίσης πολλοί κυνηγοί δεν τα προτιμούσαν διότι σαν μακρύτριχα στους χώρους που παρέμεναν σπιτάκι, πορτ-μπάγκαζ, άφηναν πολύ τρίχα. Αφετέρου υπήρξε και μια άλλη φιλοσοφία για το ποια ήταν η σωστή έρευνα κυνηγίου.

Όλα αυτά λοιπόν συνέλαβαν ώστε ο κυνηγός τότε να έχει σε προτίμηση τον κοντότριχο σκύλο, με πρώτο το pointer. Θαρραλέο, γρήγορο, με όμορφη σταθερή φέρμα, με καλό χαρακτήρα, εκείνη την εποχή εισάγονταν τα περισσότερα από Αγγλία.

Από το 1956 λοιπόν που ξεκινά η συστηματική καταγραφή των σκύλων στα Ελληνικά Γενεαλογικά βιβλία, καθώς και στις εκθέσεις που διοργανώνει ο Ε.Κ.Ο υπήρχαν ζώα που μπορούσαν να χαρακτηριστούν με βάση το μορφολογικό πρότυπο της ράτσας λίαν επιεικώς

¨πολύ καλός¨ ενώ το χαρακτηρισμό ¨εξαίρετος¨ κατάφερναν να τον αποσπάσουν λίγοι σκύλοι μετρούμενοι στα δάχτυλα του ενός χεριού.

Αυτή ήταν η κατάσταση των κυνηγετικών φυλών και συγκεκριμένα του Γερμανικού Κοντότριχου Δείκτη στην Ελλάδα σε αντίθεση με την Ευρώπη που είχαν κάνει είδη την εμφάνιση τους όμιλοι φυλών και το επίπεδο των σκύλων τους ήταν σε καλό δρόμο.

Αρκεί να δώσω ένα παράδειγμα ότι στην Αγγλία φερειπην καλύτερο έκθεσης στα Grufts του 1965 στο Λονδίνο ήταν μια θηλυκιά Kurzhaar η Littlstat Condiment της κυρίας Petrie Hay.

Καταλαβαίνετε πόσο μεγάλη διαφορά υπήρχε ανάμεσα μας, όμως δειλά δειλά η ανάπτυξη της φυλής άρχισε να ακμάζει και αυτό αποδεικνύεται με τις εγγραφές κάθε χρόνο και περισσότερων ΚKurzhaar στα βιβλία, όπου αυτό αποδεικνύει ότι ο κυνηγός της τότε εποχής έβρισκε αυτόν τον σκύλο πολύ κατάλληλο για το κυνήγι του.

Αλλά ας αφήσουμε τους αριθμούς γρήγορα να μας το αποδείξουν, για αυτό σας παραθέτω μερικά επίσημα στοιχεία των Ελληνικών Γενεαλογικών Βιβλίων για να πάρουμε μια ιδέα για την εξάπλωση του Kurzhaar.

Το 1960 καταγράφηκαν 104 σκύλοι από αυτούς κυνηγετικοί ήταν 42.

Στον πίνακα που ακολουθεί μπορείτε να δείτε την καταγραφή ανά έτος και φυλή.

ΕΤΟΣ

ΚKURZHAAR

POINTER

SETTER

DRATHAAR

VIZLA

EΛ.ΙΧΝΗΛΑΤΕΣ

ΒRETON

1960

7

34

1

1962

11

32

6

3

15

1970

10

48

5

7

1974

45

45

36

1977

35

89

22

1981

43

64

54

1985

125

140

108

54

1987

173

485

88

45

1989

343

260

227

238

1990

355

383

293

138

25

43

1992

306

460

154

119

Όπως βλέπεται το Kurzhaar είχε ανοδική πορεία με την πάροδο του χρόνου. Αρχίζοντας από το 74 που απείλησε τα Pointer εκείνη την χρονιά με απόγειο το 1989 που ήταν η Χρυσή Χρονιά του.

Επίσης από τα έγγραφα αποδεικνύεται ότι κατείχε συνεχόμενα την δεύτερη θέση.

Σε αυτήν την άνοδο της φυλής καταλυτικό ρόλο έπαιξε η εισαγωγή σκύλων από το εξωτερικό.

Ήταν μονόδρομος η εισαγωγή για την βελτίωση της φυλής, λόγω της μη καλής Γενεολογιάς σκύλων εγχώρια. Αντιθέτως με σήμερα που πλέον έχουμε καλά ζώα ελληνικής εκτροφής, ώστε να μπορούμε να κάνουμε σωστά ζευγαρώματα για την διατήρηση του κυνηγετικού σκύλου.

Σε αυτήν λοιπόν την ανοδική πορεία παίξανε ρόλο κάποιοι ρομαντικοί κυνηγοί που τόλμησαν να εισάγουν αλλά και κάποια κυνοτροφεία, θα αναφέρω μερικά ονόματα θηλυκών και αρσενικών που έδωσαν ώθηση στην φυλή και σταθεροποίησαν τα επιθυμητά χαρακτηριστικά της ράτσας.

Ας ξεκινήσω με το σκύλο ¨BOR¨ την δεκαετία του 70 επιβήτορα που χρησιμοποιήθηκε από το κυνοτροφείο Αττικής ο οποίος έδωσε πολλά καλά κουτάβια και βοήθησε πάρα πολύ στην άνοδο της φυλής.

Η CRETA VOM WASSERSSCHLING, η KLARA VOM WETTERAU, η KESI VOM BICHTELWALD, o OTTO VOM ENGEL MANS, o FLYM GLEISTAL, o HANS VOM DER FUCHS KAUTE.

Αυτά ήταν μερικά από τα σκυλιά που συνέλαβαν μέχρι και στις αρχές του 1980 και χρησιμοποιήθηκαν περισσότερο στα ζευγαρώματα της τότε εποχής, μιας που υπήρχε μικρή επικοινωνία μεταξύ των ιδιοκτητών Kurzhaar και η αναζήτηση θηλυκού ή αρσενικού ήταν δύσκολη.

Από το 1980 έως και το 1994 που ιδρύεται ο όμιλος φυλής η αναζήτηση καλών κυνηγετικών σκύλων για μερικούς γίνεται αυτοσκοπός.

Με το άνοιγμα των συνόρων, με το βιοτικό επίπεδο στην Ελλάδα να ανεβαίνει, λίγο και η ξενομανία μας κάποιοι πάλι έκαναν το μεγάλο εγχείρημα της εισαγωγής.

Ενδεικτικά θα αναφέρω μερικά θηλυκά και αρσενικά που συνέβαλαν στην τότε εξέλιξη της φυλής.

ALEX VOM NURENBERG (EBK5054)

AGAR ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑ (ΕΒΚ6660)

ANKA FOM DOUSELBAH (EBK 4642)

OSKAR DELLA CISA(EBK4430)

KASTOR VOM POETSIEPEN ΓΕΡΜΑΝΙΑ(ΕΒΚ7849)

SABA DEI TRELAGI ΙΤΑΛΙΑ(ΕΒΚ6080)

BINGO VOM POTMES (EBK4683),

HRISTIGAN FELISITY ΑΓΓΛΙΑ (EBK5094)

ο διάσημος ZOMBEL VOM PREGELOUFER

IVO FOM LEITAL(EBK4902)

GIANO FOM DER VEGE(EBK5766)

CESI VOM DER WEGΕ

LORI DEL CACIATORE(EBK3201)

TREF DEL POLIRONE (EBK4839)

ΟRRINCE ZOB-ROVER ZOBO AMERIKH

ALF FOM STAINBOURG (EBK5993)

IGOR VOM OULFETAL

URI DEL POLIRONE

BILMA VOM EHELPITS

DIANA ΠΟΛΩΝΙΑ (ΕΒΚ5622)

ΤΕΝΟR VOM HINSENHOF

KORA-ΡΟΥΜΑΝΙΑ (EBK5322)

BARON FOM MOBENSE (EBK 4023)

Έτσι λοιπόν φτάσαμε σε αυτό το επίπεδο μέχρι το 1994 με την ίδρυση του ομίλου μας που ο σκοπός του πάντα πρέπει να είναι η διατήρηση των επιθυμητών χαρακτηριστικών βάση του Πρότυπου Φυλής, η προβολή της φυλής και τα προσόντα που έχει έναντι άλλων φυλών.

Είναι γνωστό ότι η τύχη μιας φυλής σκύλου εξαρτάται κατά αρχής από την ικανότητα των ανθρώπων που θα αναλάβουν την προστασία, την βελτίωση και την ανάπτυξη της.

Ακόμα και η καλύτερη φυλή στα χέρια αδαών ή αμελών υποβαθμίζεται, χαλάει, δυσφημίζεται, εξαφανίζεται, αντίθετα μια φυλή σε καλά χέρια μπορεί να αξιοποιηθεί και να δείξει όλες της αρετές που διαθέτει.

Γι αυτό είναι σημαντικό οι άνθρωποι που ήμαστε στους ομίλους φυλής με τις πράξεις μας να καταλάβουμε ότι οδηγούμε μια φυλή, όπου η ιστορία θα μας δείξει αν η πορεία που πήραμε ήταν προς την σωστή κατεύθυνση.