Σάββατο, 1 Σεπτεμβρίου 2007

Ο Θανάσης Κυριτσάκας Απαντά 1/9/07

Πληροφορίες για Αρτουα και Άγγλο -γαλλικό μικρού κυνηγίου

Από κ Μανώλη.

Κ. Κυριτσάκα, χαίρετε.

Σας γράφω για να μου δώσετε πληροφορίες για τους σκυλούς ράτσας Αρτουα και Άγγλογαλλικό μικρού κυνηγίου. Διάβασα το πολύ καλό άρθρο σας στο έθνος κυνήγι και θέλω να αποκτήσω έναν αρτουα ή αγγλογαλλικό. Μένω στην Κρήτη. Κυνηγώ μόνο λαγό και κοντά στο σκύλο. Σκεφτόμουν να πάρω ένα Κούρτσχααρ μέχρι που είδα το άρθρο σας για τον αρτουα και το αγγλογαλλικό.

Αυτή τη στιγμή έχω έναν ελληνικό ιχνηλάτη και έναν κρητικό αλλά δεν εκπαιδεύονται εύκολα.

θα ήθελα να μου δώσετε πληροφορίες για το που μπορώ να βρω έναν αρτουα η΄αγγλογαλλικό.

Ποία ράτσα μου συνιστάτε;

Απάντηση

Αγαπητέ κ. Μανώλη με τον τρόπο που θέλετε να κυνηγάτε το λαγό, ίσως το πιο κατάλληλο σκυλί να είναι το Κούρτσχααρ και ο Κρητικός Ιχνηλάτης, που δεν έχουν μεγάλη καταδίωξη μετά το ξεσήκωμα και ψάχνουν πιο κοντά στον κυνηγό.

Το Αρτουά και το Αγγλογαλλικό Πετί Βενιερί είναι ιχνηλάτες με καταδίωξη και προσφέρονται για κυνήγι με καρτέρι κυρίως.

Διαβλέπω ότι οι παραπάνω ράτσες σας εντυπωσίασαν τουλάχιστον αισθητικά και θέλετε να αλλάξετε ράτσα και ίσως με αυτή την έννοια και τον τρόπο κυνηγιού.

Αυτό που μπορώ να σας διαβεβαιώσω είναι ότι κυνηγετικά και κυνολογικά είναι εξαιρετικές ράτσες για το λαγό. Δυνατή μύτη, σίγουρο πλησίασμα στο γιατάκι χωρίς λάθη, κυνηγετικό πάθος, παντός καιρού και εδάφους, άριστοι χαρακτήρες και τέλεια συμπεριφορά με υπακοή στις εντολές.

Αρτουά υπάρχουν γέννες στην Ελλάδα και μπορείτε να βρείτε σχετικά εύκολα απ’ τις αντίστοιχες αγγελίες. Αγγλογαλλικά δεν υπάρχουν προς το παρόν, ίσως την ερχόμενη άνοιξη.

Διαφορές στα segugio

Από κ Μ.Τ.

Αγαπητέ κ. Κυριτσάκα. Καλή σας μέρα. Είμαι νέος κυνηγός στο κυνήγι του λαγού αν και κυνηγώ χρόνια με σκύλους φέρμας. Μου αρέσουν ιδιαίτερα τα ιταλικά segugio τα οποία και αναζητώ να βρω, πριν από λίγο όμως καιρό συζητώντας με έναν φίλο μου, μου είπε να αναζητήσω όχι τα καφετί σκυλιά, αλλά αυτά με την μαύρη σέλα. Ευσταθεί η άποψη αυτή;

Σας ευχαριστώ.

Απάντηση

Οι τελευταίες τάσεις των εκτροφέων Ιταλών του «Segugio Italiano» κοντότριχου και σκληρότριχου, σύμφωνα με τις απόψεις τους που έχουν εκφράσει στον κυνηγετικό τύπο, είναι η βελτίωση και διατήρηση του μονόχρωμου σκύλου, έναντι του μαυροπύρηνου.

Γίνονται πολλές συζητήσεις, σε κυνολογικό και κυνηγετικό επίπεδο, των ειδημόνων Ιταλών εκτροφέων και κυνηγών, που θέλουν ένα Segugio καθαρά Ιταλικό και όχι με ξένες επιρροές.

Οι ειδικοί λοιπόν Ιταλοί κυνηγοί και εκτροφείς του Segugio, προτιμούν χρώμα μονόχρωμο ξανθοκίτρινο ή ξανθοκόκκινο στις αποχρώσεις του σκούρου έως του ανοιχτού ξανθού. Επίσης θέλουν οι άξονες του κρανίου και της μουσούδας να είναι αποκλίνοντες, τα μάτια όχι στρογγυλά, αλλά σχεδόν αμυγδαλωτά και τοποθετημένα πλάγια στο μέτωπο.

Δεν προτιμούν καθόλου τα μαυροπύρηνα σκυλιά με τα πολύ μακριά και βαριά αυτιά, τα στρογγυλά μάτια, τοποθετημένα μπροστά στο μέτωπο, γιατί θεωρούν ότι είναι σκυλιά με επιμιξία αιμάτων από γαλλικούς ιχνηλάτες.

Σχολιάζοντας τα παραπάνω στοιχεία, μπορούμε να βγάλουμε εύκολα τα συμπεράσματά μας. Είναι σίγουρο πως οι Ιταλοί έδωσαν στα Σεγκούτσιο αίματα από γαλλικούς ιχνηλάτες και ιδιαίτερα κατά την άποψή μου από τα Μπλε της Γασκώνης, για να βελτιώσουν την όσφρησή τους κυρίως, διατηρώντας όμως τα σωματικά standard μορφολογίας του Σεγκούτσιο στο μέγιστο δυνατό. Αυτό έγινε παλιά, πριν την επίσημη αναγνώριση της ράτσας. Όταν η ράτσα σταθεροποιήθηκε μορφολογικά και εργασιακά έγινε και η επίσημη καταγραφή στην F.C,I,

Είναι γνωστό ότι οι γαλλικοί ιχνηλάτες φημίζονται για την λεπτή όσφρηση (δυνατή μύτη), οπότε το μόνο στοιχείο που ενδιέφερε τους Ιταλούς ήταν η μύτη κι έκαναν σχετικές διασταυρώσεις στο παρελθόν για να αυξήσουν την όσφρηση.

Η ανταλλαγή αιμάτων από ράτσα σε ράτσα είναι κανόνας της κυνοτεχνίας και επιβάλλεται για την βελτίωση, την ανάπτυξη και τη διατήρηση της κάθε φυλής.

Οι Ιταλοί στην ουσία δεν απορρίπτουν όλα τα μαυροπύρηνα, αλλά εκείνα που έχουν μακριά και βαριά αυτιά και στρογγυλά μάτια τοποθετημένα μπροστά στο μέτωπο, δηλαδή θέλουν τη «γαλλική μύτη» μόνο και τα μορφολογικά στοιχεία του αρχέγονου Σεγκούτσιο που παρουσιάζονται περισσότερο στα μονόχρωμα. Κάπου στη πορεία ορισμένα μαυροκόκκινα σκυλιά ξέφυγαν στα μορφολογικά σημεία που αναφέρουν οι Ιταλοί και τώρα θέλουν να τα διορθώσουν, γι αυτό γίνεται όλος ο «καυγάς».

Τα γαλλικά αίματα της «μύτης» υπάρχουν και στα μονόχρωμα και στα μαυροπύρηνα Σεγκούτσιο στην ουσία, οπότε δεν μπορούμε να πούμε με σιγουριά ότι τα μαυροκόκκινα είναι καλύτερα απ’ τα μονόχρωμα, γιατί ένα μονόχρωμο μπορεί να διαθέτει κάλλιστα «γαλλική μύτη» που δεν πήρε ένα μαυροκόκκινο.

Η ποιότητα δεν καθορίζεται απ’ το χρώμα, αλλά από τη γενεαλογία και τις γραμμές αίματος των προγόνων.

Το συμπέρασμα λοιπόν είναι ότι μια αναγνωρισμένη ράτσα που έχει ζωή αιώνων, έχει στο μέγιστο σύνολό της καλά σκυλιά με ελάχιστες εξαιρέσεις, που οφείλονται κυρίως σε κακούς και άσχετους εκτροφείς, που δεν δίνουν τη δέουσα προσοχή στα ζευγαρώματα.

Ψάχνουμε πάντα κουτάβια από σωστούς εκτροφείς και κυνηγούς με γνώσεις κυνολογικές, που αγαπούν και ενδιαφέρονται πραγματικά για τη ράτσα.

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.