Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου 2007

Kραχτάδες Κασετοφονιάδες

Σαν κυνηγός και σαν αναγνώστης παρακολουθώ την πορεία του κυνηγίου εδώ και χρόνια στην Ελλάδα.

Το σίγουρο είναι ότι οι κυνηγοί σήμερα έχει μεταλλαχθεί, με αποτέλεσμα να αλλάξουν οι κανόνες, οι θεωρίες και ο τρόπος που διεξάγεται αυτή η αρχέγονη πράξη.

Παρόλο που τα τελευταία υπάρχει εναρμόνιση σε κοινοτικές οδηγίες από την Ευρώπη για την Ελλάδα σε θέματα περιβάλλοντος και εμμέσως και κυνηγίου, δεν υπάρχει η απαιτούμενη μελέτη για περαιτέρω αλλαγές στην άσκηση θήρας.

Αν και στο εξωτερικό υπάρχει ο θεσμός και το μέλλον του κυνηγίου σε άλλες χώρες της Ευρώπης φαίνεται ευοίωνο, στην Ελλάδα τα πράγματα δεν φαίνονται και τόσο καλά. Αν δούμε φέτος αλλά και τα προηγούμενα χρόνια τις μαζικές μετακινήσεις Ελλήνων κυνηγών σε βαλκανικές χώρες για κυνήγι, με το μεγαλύτερο ποσοστό των κυνηγών μένει ενθουσιασμένο, είτε είναι λάτρης του καρτεριού, είτε λάτρεις του σκύλου, το αποτέλεσμα και στις δυο περιπτώσεις είναι θετικό.

Αντίθετα στην Ελλάδα έχουμε αλλαγή τρόπου κυνηγίου με πρώτο και κύριο παράδειγμα το κυνήγι του ορτυκιού που τα τελευταία χρόνια διεξάγεται σε μεγάλο βαθμό από ηχομιμητικές συσκευές, το κυνήγι της πέρδικας που διεξάγεται από μεγάλες ομάδες κυνηγών για μεγαλύτερη κάρπωση, το καρτέρι της μπεκάτσας, το κυνήγι της πάπιας με επίσης ηχομιμητικές συσκευές και ομοιώματα ακόμα και της τσίχλας με τον ίδιο τρόπο.

Το συμπέρασμα που βγαίνει τουλάχιστον σε εμένα είναι μια κραυγή διαμαρτυρίας στους Ταγούς της διαχείρισης της θήρας, ότι οι κυνηγοί δεν είναι ευχαριστημένοι από τη πυκνότητα του θηράματος και προσπαθούν να βρουν λύσεις έστω ακραίες και παράνομες πολλές φορές ώστε να νιώσουν λίγες στιγμές πραγματικού κυνηγίου.

Είμαι πεπεισμένοι ότι για να σταματήσουν οι παρανομίες θα πρέπει να υπάρξουν πραγματικές και ουσιαστικές αλλαγές.

Πιστεύω ακράγαντα ότι για να διατηρήσουμε την προσωπική μας κυνηγετική φόρμα, αλλά και την φόρμα των κυνηγετικών μας σκύλων, θα πρέπει να παρθούν θαρραλέες αποφάσεις μιας και οι περιβαλλοντικές συνθήκες στο εγγύς μέλλον θα επιβαρύνουν ακόμα περισσότερο την κυνηγετική κάρπωση.

Τουτέστιν μια λύση θα είναι οι ιδιωτικές και κρατικές ελεγχόμενες περιοχές, ας αφήσουμε πλέον τους ρομαντισμούς και ας κοιτάξουμε κατάματα την πραγματικότητα. Η μείωση των δασών λόγο δόμησης, αλλά και οι κρατικές αποφάσεις περί μείωσης των κυνηγετικών εξορμήσεων, μας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι για να διατηρηθεί αυτό το σπορ σημαντικό ρόλο παίζουν οι ελεγχόμενες κυνηγετικές περιοχές. Άλλωστε στα περισσότερα κράτη της Ευρώπης το κυνήγι διεξάγεται με αυτόν τον τρόπο.

Επίσης οι κυνηγετικοί σύλλογοι θα πρέπει να βοηθήσουν στην αύξηση του τοπικού θηραματικού πλούτου, ώστε τα μέλη κάθε συλλόγου στον τόπο τους να βρίσκουν καλύτερες συνθήκες κυνηγίου. Παράδειγμα οι κυνηγετικοί σύλλογοι των Βαλκανίων όπου έχουν στήσει μικρά μαγαζάκια για να εισπράττουν από τους κυνηγούς που κυνηγούν στην περιοχή τους κάποιο ποσό.

Τέλος θα πρέπει να έχουμε περισσότερες σπορές για συγκράτηση των θηραμάτων στους τόπους διαχείμασης,

Βέβαια όλα αυτά είναι προσωπικές απόψεις και μπορεί αρκετοί να μην συμφωνείται, όμως πιστεύω ότι λύσεις υπάρχουν και ότι αρκετοί μπορούν να αποφύγουν την ρετσινιά του λαθροθήρα.

Φιλικά

Μαίρη Βαρνάβα

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.