Σάββατο, 1 Δεκεμβρίου 2007

Perdiguero de Burgos.

Η ιστορία των

πρώτων δεικτών

Ήδη από το 23 Π.Χ. σε κείμενα τους ο Πλίνιος και ο Σαλούστρίος αναφέρονται σε σκύλους από την Ισπανία τους οποίους χρησιμοποίησαν για να κυνηγήσουν τα πουλιά με τα δίκτυα. Η ονομασία "Perdiguero" είναι συχνή στα κλασικά ισπανικά βιβλία τα οποία ασχολούνται με το κυνήγι και η οποία αρχικώς αναφέρονταν σε σκυλιά που χρησιμοποιούνταν για το κυνήγι της πέρδικας και όχι ειδικά για το Perdiguero de Burgos.

Ο Martνnez del Espinar, ένας από τους μεγαλύτερους τοξότες του Βασιλιά Felipe IV, στο βιβλίο του “El Arte de la Ballesterνa y Monterνa” το οποίο έγραψέ το 1644, αναφέρει ότι στην ιβηρική χερσόνησο υπήρχαν δυο τύποι σκύλων εξαιρετικών οσφρητικών ικανοτήτων. Ένας ο οποίος είχε κυλινδρικό κορμό και πιο αργή κίνηση και ο οποίος ονομάζονταν ventor. Ο σκύλος αυτός εργάζονταν εκμεταλλευόμενος πολύ καλά τον αέρα, είχε αρκετά ισχυρή σωματική διάπλαση και ωραία χρώματα.

Οι Ισπανικοί σκύλοι

Ο άλλος τύπους σκυλού περιγράφετε στο βιβλίο ανώνυμου συγγραφέα με τον τίτλο “Diαlogos de la Monterνa”, στην απάντηση ενός βετεράνου κυνηγού με το όνομα Montano, όταν ένας νέος κυνηγός με το όνομα Silvano τον ρωτά ποιόν τύπο σκύλου θα έπρεπε να χρησιμοποιήσει για να διασταυρώσει ένα καθαρόαιμο ισπανικό ιχνηλάτη μιας και δεν είχε καθαρόαιμο θηλυκό. Ο Montano του απάντησε ότι θα έπρεπε να διασταυρώσει τον ιχνηλάτη του με ένα καθαρόαιμο perdiguera, μιας και οι δυο αυτές ράτσες έχουν ελαφριά κατασκευή και πολύ καλή μύτη.

Επίσης ο Arkwright, στη μελέτη του για τους δείκτες της Ιβηρικής χερσονήσου, αναφέρεταί στον Martνnez del Espinar και επιβεβαιώνει την ύπαρξη στην Ισπανία δύο τύπων σκυλιών: ένας ο βαρύς και κυλινδρικός, που εντοπίζει στη περιοχή της Navarre και ένας άλλος αρκετά ελαφρύτερος, ο οποίος περιγράφετε από τον Martinez ως "τόσο ελαφρύ που φαίνονταν να πετά όπως ο άνεμος".

Για αυτόν το τύπο σκύλου ο Arkwright προσδιορίζει την εισαγωγή στη Μεγάλη Βρετανία προς το τέλος του 1700 και είναι σχεδόν σίγουρο ότι την συνδυάζει χρονικά με την συνθήκη της Ουτρέχτης το 1713 και τον τερματισμό του πολέμου για την Ισπανική διαδοχή. Όλο αυτό το διάστημα του πολέμου πολλοί από τους ανώτερους υπαλλήλους και μέλη της αριστοκρατίας που ακολούθησαν τον Λόρδο Peterborought, κυνήγησαν στην Ισπανία με αυτά τα ισπανικά σκυλιά. Και οι περισσότεροι γυρίζοντας στην πατρίδες τους πήραν μερικά από αυτά μαζί τους.

Αρκετοί Άγγλοι συγγραφείς αναφέρουν ότι κυρίως τα σκυλιά αυτά αναπτύχθηκαν στην περιοχή της Navarre, από τα οποία και κατάγονται τα Πόιντερ και τα Γαλλικά Μπράκ.

Πολλοί λοιπόν από αυτούς τους συγγραφείς υποστηρίζουν ότι από το ισπανικό σκυλί βαρίου τύπου προέρχονται το Pachon Navarro, ενώ από τον ελαφρύ τύπος προήλθαν τα πορτογαλικά Perdiguero.

Το Perdiguero de Burgos, ή ισπανικός δείκτης, είναι ένας μεγαλόσωμος δείκτης που έχει συμβάλει πολύ στην ανάπτυξη πολλών άλλων φυλών δεικτών, όπως ο μεγάλος γαλλικός δείκτης, αλλά και σε άλλους μέσου μεγέθους δείκτες. Πρωτοεμφανίστηκε γύρω στα 1500 και είναι πιθανόν απόγονος του Perdiguero Navarro (παλαιός ισπανικός δείκτης) και του Ισπανικού Λαγωνικού Sabueso Espanol.

Από τους δείκτες κληρονόμησαν τον τροχασμό τους, την φέρμα, την έρευνα και την κυνηγετική τους διάθεση. Από τους ιχνηλάτες κληρονόμησαν τους αποκλίνοντες κρανιακούς άξονες και την αγάπη τους για το τριχωτό θήραμα.

Η πρώτη αναφορά για το Perdiguero de Burgos την έχουμε από τον Ludlow Beanish, ανώτερος αξιωματούχο της λεγεώνας Guelfa, μια μισθοφορικής ομάδας από Γερμανούς, οι οποίοι κάτω από τη βρετανική σημαία, πολέμησαν στον πόλεμο της ανεξαρτησίας ενάντια στον Ναπολέοντα

Ο Ludlow Beanish κατά την επιστροφή στη χώρα του, αναφέρει στον κατάλογο τροφοδοσία της μονάδα του και την τροφοδοσία σκυλιών Perdiguero de Burgos.

Το 1911 η Βασιλική κυνολογική Ομοσπονδία της Μαδρίτης, βασιζόμενη τόσο στις προηγούμενες αναφορές, στην γενικότερη ισπανική κυνολογική κουλτούρα, αλλά και στην εξαιρετική εκτίμηση την οποία είχαν οι ισπανοί κυνηγοί για τον σκύλο αυτό, ανεγνώρισε το Perdiguero de Burgos καθαρόαιμη φυλή και άρχισε πλέον να τον καταχωρεί στο L.O.E.

Από τα πρώτα σκυλιά τα οποία καταχωρήθηκαν ήταν η SIRA (L.O.E. nΊ 25) και ο PITO (L.O.E. nΊ 58) πρώτος πρωταθλητή της έκθεσης της Μαδρίτη ιδιοκτησία D. Josι Carlos Martin.

Το 1925, διοργανώνεται η πρώτη ετήσια έκθεση, ενώ μεταξύ του 1911 και το 1936, 319 perdigueros εγγράφονται στο L.O.E τρία εκ των οποίων αναδείχθηκαν πρωταθλητές Ισπανίας ο CHICO (L.O.E. 756), ο LENIN (L.O.E. 726) και ο LA II (L.O.E. 2755).

Ο εμφύλιος πόλεμος προκάλεσε μια αρκετά μεγάλη κάμψη στην γενικότερη ισπανική κυνοφιλία. Ενώ κατά την διάρκεια του δεν ήταν λίγα τόσο τα ενήλικα όσο και τα κουτάβια που Ιταλοί και Γερμανοί πήραν μαζί τους στις χώρες τους.

Το 1960, εξαιτίας και της οικονομικής άνθισης της Ισπανίας, το αθλητικό κυνήγι γίνεται όλο και περισσότερο δημοφιλές, ενώ ταυτόχρονα αυξάνεται και η ζήτηση για αξιόλογα και ικανά για το κυνήγι ζώα.

Το Perdiguero de Burgos χρησιμοποιήθηκε κατά το παρελθόν κυρίως στο κυνήγι των ελαφιών. Σήμερα χρησιμοποιείται κυρίως σε φτερωτά και μικρά τριχωτά θηράματα όπως ορτύκια, πέρδικες, αλλά και λαγούς. Την άριστη μύτη και η επιμονή του στο ίχνος θα την ζήλευαν πολλοί ιχνηλάτες, ενώ πάρα την μεγαλόσωμη εμφάνιση του είναι ένα γρήγορο και αθλητικό σκυλί, που μπορεί να κυνηγήσει ακόμα και στους πιο δύσκολους κυνηγότοπους. Είναι πολύ υπάκουο και εύκολα εκπαιδεύσημο σκυλί, με εξαιρετικές κυνηγετικές ικανότητες. Είναι πολύ υπομονετικό σκυλί με τα παιδιά, άλλα και με άλλα σκυλιά Σήμερα το Perdiguero de Burgos είναι πραγματικά μικρότερο και ελαφρύτερο απ΄ ότι παλαιότερα και αυτό γιατί οι ισπανικοί εκτροφείς κατέβαλαν μεγάλες προσπάθειες στο να εμφανίσουν και να βελτιώσουν τις εξαιρετικές ιδιότητές του ως πουλόσκυλο. Η φυλή έφτασε πολύ κοντά ακόμα και στην εξαφάνιση στις αρχές του 20ου αιώνα, αλλά σήμερα η δημοτικότητά της συνεχώς αυξάνεται στην Ισπανία και οι κυνηγοί ανακαλύπτουν και πάλι τις τεράστιες κυνηγετικές του ικανότητες.

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.