Τρίτη, 1 Ιανουαρίου 2008

Ο Θανάσης Κυριτσάκας Απαντά 1/1/08

Ελαττώματα ιχνηλάτη

Από κ doulger

Πριν από 9 μήνες μου χάρισαν ένα κουτάβι 5 μηνών διασταύρωση Μπιγκλ με Ελλ. Ιχνηλάτη. από την αρχή με εξέπληξε η υπερκινητικότητα του και η γρηγοράδα του και έτρεφα μεγάλες ελπίδες. Αφιέρωσα αρκετές ώρες σε εξόδους, και το κουτάβι 8 μηνών άρχισε να δείχνει ενδιαφέρον για το λαγίσιο ντορό. Σε εκπαιδευτήριο είχε μεγάλο πάθος και 2 φορές ξεφώλιασε μόνο του. Μετά τους 10 μήνες παρέμεινε σταθερό με λιγότερο πάθος όμως και αυτό που κάνει ακόμα και σήμερα είναι να κολλάει στο ντορό βοσκής. Το χειρότερο που ανακάλυψα εκτός του ότι του λείπει το πάθος είναι ότι μπαίνει στους θάμνους για πουλιά. Η απορία μου είναι να το κρατήσω κι άλλο μήπως βελτιωθεί (και αν ναι τι εκπαίδευση θέλει) ή έχει ανεπανόρθωτα ελαττώματα μιας και είναι ήδη 14 μηνών;

Απάντηση

Όλα τα κυνηγόσκυλα, είτε ιχνηλάτες είναι, είτε πουλόσκυλα, ωριμάζουν σωματικά και πνευματικά γύρω στους είκοσι μήνες. Κυνηγετικά αποδίδουν γύρω στα δυο χρόνια της ηλικίας τους και ολοκληρώνονται στα 3-4 χρόνια, εφ’ όσον βέβαια εκπαιδευτούν σωστά και μεθοδικά και το κυριότερο εφ’ όσον έχουν κυνηγετικά γονίδια.

Χωρίς να εξετάσουμε την ημίαιμη καταγωγή, που είναι σημαντικός αρνητικός παράγοντας από πολλές απόψεις, ο σκύλος σας είναι ακόμα κουτάβι και το μόνο που χρειάζεται είναι εκπαίδευση στο μέτρο της ηλικίας του μέχρι να μεγαλώσει. Από τώρα μέχρι τον επόμενο χρόνο θα ασχοληθείτε με την ατομική του εκπαίδευση στο λαγό. Θα τον πάτε πάλι μερικές φορές σε εκπαιδευτήριο, θα τον βγάλετε μετά στο ελεύθερο, σε «εύκολους» λαγούς, ειδικά την άνοιξη και τέλος θα κάνετε το τελευταίο τεστ με την έναρξη του κυνηγιού τον επόμενο Σεπτέμβριο.

Στην επόμενη περίοδο του κυνηγιού θα διαπιστώσετε το κυνηγετικό επίπεδο του σκύλου και θα μπορείτε να τον κρίνεται με σχετική αυστηρότητα, γιατί το πρόβλημα με τα ημίαιμα είναι η ασαφής καταγωγή και κληρονομικότητα, οπότε ποτέ δεν γνωρίζουμε τις κυνηγετικές προδιαγραφές, παρά μόνο στην πράξη και στο πλήρωμα του χρόνου.

Όλα τα ελαττώματα που αναφέρετε είναι στην ουσία φυσιολογική συμπεριφορά ενός κουταβιού, που βρίσκεται σε μεταβατικό στάδιο κυνηγετικής περιέργειας. Και πουλιά θα κυνηγήσει και πεταλούδες και χελώνες, αλλά και λαγούς, μέχρι το κυνήγι τους να καταγραφεί μόνιμα στο μυαλό του. Είναι στη φυσιολογία του σκύλου να ενεργεί θετικά μετά από πρότερη εμπειρία, δηλαδή απλά αν δεν μάθει κάτι καλά δεν το καταλαβαίνει.

Σε κάθε περίπτωση όμως, παίρνω την ευκαιρία να σχολιάσω την ανεξέλεγκτη επιμιξία που συνεχίζεται στην Ελλάδα και δημιουργεί προβλήματα κυνολογικά και κυνηγετικά.

Ας υποθέσουμε στην καλύτερη περίπτωση ότι οι γονείς του σκύλου σας είναι ένα Μπηγκλ καθαρόαιμο και ένας Ελληνικός Ιχνηλάτης καθαρόαιμος.

Διερωτώμαι λοιπόν ποιο είναι το κυρίαρχο κυνολογικό ή κυνηγετικό στοιχείο που αιτιολογεί αυτή τη διασταύρωση και τι σκέφτηκε ο «δωρητής» του κουταβιού σας. Απολύτως κανένα στοιχείο σας λέω εγώ και δεν σκέφτηκε τίποτα κι ούτε μπήκε στον κόπο να μάθει τι σημαίνει κυνοτεχνία.

Ούτε το Μπηγκλ έχει ανάγκη από αίματα Ελληνικού ιχνηλάτη γιατί είναι μια ράτσα αιώνων πιστοποιημένη κυνολογικά και κυνηγετικά με τα δικά της ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, αλλά ούτε και ο Ελληνικός Ιχνηλάτης έχει ανάγκη το Μπηγκλ για τους ίδιους λόγους.

Το αποτέλεσμα τέτοιων διασταυρώσεων είναι αποτυχημένο 95% τουλάχιστον, γιατί το κουτάβι σας σίγουρα είναι κατώτερο από ένα καθαρόαιμο Μπηγκλ και σίγουρα κατώτερο από έναν καθαρόαιμο Ελληνικό Ιχνηλάτη. Μπορεί κατά τύχη να βγει ανώτερο και των δυο, αλλά με ποιο μέλλον στις επόμενες γενιές, με τι σκύλο θα το ζευγαρώσετε για να πάρετε το ίδιο αποτέλεσμα. Αμέτρητο κυνολογικό χάος λοιπόν, χωρίς ουσιαστικό λόγο, όταν έχουμε δεκάδες καθαρόαιμες ράτσες, που θα μας ικανοποιήσουν στο μέγιστο βαθμό για όλη μας την κυνηγετική ζωή.

Πάντως ειλικρινά εύχομαι το κουτάβι σας να γίνει καλός ιχνηλάτης και να το χαρείτε, δεν φταίει αυτό που γεννήθηκε ημίαιμο, όμως εσείς μη συνεχίσετε το λάθος του «δωρητή» σας.

Ειδικά σε μας τους κυνηγούς, που ζούμε με τα σκυλιά μας, επιβάλλεται να μας διακρίνει μεγάλη ευαισθησία για τη ζωή τους και την τύχη τους.

Beagle

Από Φλοκ.

Κύριε Κυριτσάκα σας χαιρετώ,

Σας ευχαριστώ εκ των προτέρων για τις συμβουλές σας, οι οποίες με βοηθήσανε πάρα πολύ με αρκετά καλά κυνηγετικά αποτελέσματα.

Αυτό που θα ήθελα να μάθω είναι εάν υπάρχουν γραμμές Beagle οι οποίες κλαφουνίζουν μόνο στο ξεφώλιασμα και στην καταδίωξη.

Επίσης θα ήθελα να μάθω κατά πόσων η αφωνία πριν το βγάλσιμο του λαγού, βοήθα η υποβοηθά μιαν ομάδα ιχνηλατών, στην οποίαν, υπάρχουν άτομα που φωνάζουν στον ντορό.

Σας ευχαριστώ ξανά

Πέτρος.

Απάντηση

Η χαρά είναι και δική μου κ. Πέτρο αφού οι συμβουλές μου σας βοήθησαν αποτελεσματικά. Τα Beagle γενικώς έχουν εκρηκτικό χαρακτήρα και πολύ κυνηγετικό πάθος, είναι «μικροί διάβολοι» κατά τα λεγόμενα των Ευρωπαίων κυνηγών. Αυτό δικαιολογεί άλλωστε και την τάση που έχουν να γαβγίζουν από νωρίς το ντορό. Είναι καθαρά θέμα γονιδίων και χαρακτηρίζει σχεδόν όλα τα άτομα της ράτσας.

Δεν υπάρχουν γραμμές Beagle που να γαβγίζουν στο ξεφώλιασμα και στην καταδίωξη, ίσως μερικά άτομα να έχουν αυτή την τάση, αλλά θα είναι μεμονωμένα.

Όταν λέμε «αφωνία» εννοούμε το γάβγισμα κοντά στο γιατάκι με τον «τελευταίο ζεστό» ντορό, που μπορεί να είναι σε μια περίμετρο 50 μέτρων πάνω κάτω.

Σε μια συγκροτημένη ομάδα έμπειρων ιχνηλατών, που γνωρίζονται καλά, το φλύαρο συνεχές γάβγισμα κάποιου σκύλου δεν επηρεάζει την εργασία των άλλων, γιατί στην ουσία βρίσκονται δίπλα και «μέσα» στο ντορό όλοι, ειδικά πριν το ξεφώλιασμα, οπότε όλοι έχουν τη μυρωδιά στη μύτη τους και προχωρούν για το γιατάκι.

Απλώς ο «φωνακλάς» ανακοινώνει την κοντινή παρουσία της ομάδας στο λαγό ενώ οι άλλοι όχι ακόμα, με αποτέλεσμα ο λαγός να ξεσύρει πιο εύκολα.

Το φλύαρο γάβγισμα στη βοσκή του λαγού και στο κόψιμο του ντορού προς το γιατάκι, πάλι δεν ενοχλεί τα έμπειρα «άφωνα» σκυλιά γιατί γνωρίζουν σίγουρα τη συνήθεια του συντρόφου τους και ξέρουν πότε υπάρχει σοβαρός λόγος να του δώσουν σημασία, ανάλογα τον τόνο της φωνής. Μόνο τα νέα και άπειρα σκυλιά της ομάδας θα παρασύρονται σε κάθε γάβγισμα του άλλου.

Η τέλεια ομάδα ιχνηλατών εργάζεται σαν την ομπρέλα που ανοίγει και κλείνει. Τα σκυλιά ανοίγονται και ψάχνουν ντορούς με πρωτοβουλία και ανεξαρτησία ατομική και «κλείνουν» σε κάθε περίπτωση που θα βρεθεί από κάποιο αξιόλογος ντορός, με συνεχείς εναλλαγές σε όλη την πορεία της ανίχνευσης.

Καταπληκτικό θέαμα για τον κυνηγό και εξαιρετικός τρόπος εργασίας της ομάδας, που αγγίζει τα όρια του άριστου κυνηγιού και της κυνηγετικής τέχνης.

Άλλωστε ο λαγός το αξίζει!!

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.