Τρίτη, 1 Ιανουαρίου 2008

Αναμνήσεις ενός όμορφου μπεκατσοκυνηγιού.

Χρόνια Πολλά αγαπητοί φίλοι και φίλες του κυνηγότοπου.

Εύχομαι ο νέος χρόνος να φέρει υγεία και επιτυχίες σε όλη την κυνηγετική οικογένεια και λιγότερα προβλήματα.

Επίσης θέλω να πω χρόνια πολλά και στον κυνηγότοπο για τα 4 χρόνια ζωής του στο διαδίκτυο και να του ευχηθώ να συνεχίσει την πετυχημένη του πορεία στον χώρο με την σωστή και γρήγορη ενημέρωση.

Προσωπικά για μένα ο μήνας Δεκέμβριος που μόλις έφυγε φέρνει το εορταστικό κλίμα των Χριστουγέννων αλλά είναι και ο μήνας όπου περνάω τον περισσότερο καιρό στα κυνηγοτόπια.

H χρονιά που μόλις έφυγε πιστεύω ότι θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σε γενικές γραμμές ως καλή μέχρι στιγμής και ιδιαίτερα όσον αφορά την μπεκάτσα και τον αγριόχοιρο.

Το κυνήγι της μπεκάτσας για πολλούς από εμάς είναι ένα από τα πιο αγαπημένα διότι απαιτεί καλή τεχνική και καλή συνεργασία με τον σκύλο μας.

Ένας ακόμα σημαντικός παράγοντας στο ραντεβού μας με την μπεκάτσα είναι ο βιότοπος.

Θα πρέπει να γνωρίζουμε πολύ καλά τι είναι εκείνο που βοηθά να χαρακτηριστεί ένας τόπος καλός μπεκατσότοπος.

Αυτό το οποίο βοηθά πολύ είναι η υγρασία του εδάφους π.χ. συχνές βροχοπτώσεις μικρά ρυάκια και ανύπαρκτη παγωνιά.

Επίσης ο πλούσιος αριθμός μικρών δασών σε συνδυασμό με ξέφωτα και οργωμένα χωράφια που παρουσιάζουν μεγάλη συγκέντρωση γαιοσκωλήκων αλλά και πλούσια κάλυψη της περιοχής από χαμηλή βλάστηση συνθέτουν τον ιδανικό βιότοπο για μια μπεκάτσα.

Γνωρίζω ότι οι περισσότεροι τα ξέρετε όλα αυτά αλλά μια επανάληψη δεν έβλαψε ποτέ κανέναν, επίσης θα πρέπει να τα επαναλαμβάνουμε για να μαθαίνουν οι νέοι κυνηγοί.

Έτσι λοιπόν ξεκίνησα ένα πρωινό παρέα με την Ρέα μια νεαρή Κούρτσχααρ σκύλα κόρη της Αrtas να ψάξουμε σε ένα δάσος στα Πιέρια όροι.

Το μέρος το γνωρίζω καλά εδώ και αρκετά χρόνια και κυνηγάω εκεί κάθε χρόνο.

Από το βράδυ είχα κάνει την προετοιμασία για την επόμενη ημέρα, καταλαβαίνεται σαν γυναίκα κουβαλάω μαζί μου όλα τα απαραίτητα όπως φαρμακείο, νερό, αδιάβροχο καθώς και το φωσφόριζε γιλέκο μιας και σε αυτά τα δάση κυνηγούν πολλές παρέες γουροκηνηγών.

Το ξύπνημα ήταν νωρίς το πρωί και το μόνο που μου έμενε να κάνω ήταν ο πρωινός καφές για την διαδρομή.

Μπήκα στο αμάξι και ξεκίνησα ο καιρός δεν ήταν και τόσο καλός, τα σύννεφα είχαν σκεπάσει μέχρι την μέση το βουνό των θεών του Ολύμπου.

Μετά από διαδρομή μισής ώρας έφτασα στην περιοχή που θα έψαχνα.

Βγήκα από το αμάξι και το βλέμμα μου ταξίδεψε για λίγο στο όμορφο τοπίο το οποίο ήταν μαγευτικό, κατόπιν κατέβασα την Ρέα και της έβαλα το κουδούνι, την έδεσα με το λουράκι και πήραμε το μονοπάτι που οδηγεί προς της καστανιές.

Εδαφολογικά το μέρος είναι εύκολο και δεν θα δυσκόλευε ούτε την νεαρή σκύλα, αλλά ούτε και εμένα, μετά από τις 2 εγχείρησης ρήξης χιαστού που έχω κάνει.

Έλυσα την Ρέα και άρχισε να ψάχνει ανάμεσα στις καστανιές συγκεντρωμένα και μεθοδικά, μετά από πορεία τριών τετάρτων είδα την σκύλα να δυναμώνει τον ρυθμό της και να αρχίζει να κάνει ανέβασμα ποντάροντας προς την κατεύθυνση που φυσούσε ο άνεμος.

Η Ρέα είναι μια σκύλα με πολύ δυνατή μύτη και συνήθως παίρνει από μακριά τα πουλιά, έτσι κάνοντας μια πολύ όμορφη φέρμα σταμάτησε λίγο πιο μπροστά από τον κορμό μιας καστανιάς και δεν άργησαν να περάσουν μερικά λεπτά ώσπου η μπεκάτσα πετάχτηκε μπροστά μας κουνώντας δυνατά τα φτερά της και κάνοντας τον χαρακτηριστικό ήχο του πετάγματος της.

Ευτυχώς πρόλαβα και την χτύπησα πριν κρυφτή μέσα στο πυκνό του δάσους.

Αμέσως με χαρά η Ρέα έτρεξε να κάνει απόρτ στο θήραμα και δεν κρύβω ότι η χαρά μου ήταν μεγάλη που κατάφερε να εντοπίσει την μπεκάτσα.

Αφού συνεχίσαμε για κανένα τέταρτο ακόμα άρχισε να βρέχει έτσι αποφάσισα να γυρίσω πίσω παίρνοντας όμως μαζί μου τις καταπληκτικές αναμνήσεις ενός πολύ όμορφου μπεκατσοκυνηγιού.

Φιλικά

Μαίρη Βαρνάβα

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.