Σάββατο, 1 Μαρτίου 2008

Άνοιξη – Παράσιτα

Η κυνηγετική σεζόν έφτασε στο τέλος της, ο χειμώνας τείνει σιγά – σιγά να φύγει και προσμένουμε την όμορφη Άνοιξη.

Με τον ερχομό της Άνοιξης όμως δεν έρχονται μόνο τα χελιδόνια και η ανθοφορία των δέντρων και των λουλουδιών αλλά και το διαχρονικό πρόβλημα των παρασίτων και συγκεκριμένα των τσιμπουριών.

Ίσως να πιστεύεται ότι είναι λίγο νωρίς να μιλήσουμε για αυτό το θέμα όμως με την αλλαγή που έχουμε στο περιβάλλον είναι η κατάλληλη στιγμή.

Κατ’ αρχήν, πρέπει να εμποδίσουμε το τσιμπούρι ν’ ανέβει πάνω στο ζώο. Γι’ αυτό το λόγω θα πρέπει να είμαστε πολύ επιμελείς και να φροντίζουμε κάθε μήνα από το Μάρτιο ως και το Νοέμβριο να χρησιμοποιούμε εξωπαρασιτοκτόνα ή απωθητικά, ώστε να μη χρειαστεί ποτέ να βγάλουμε κανέναν… παρείσακτο. Σε απόμακρα σημεία, όπως τα πατουσάκια και την ουρά, αλλά και πίσω από τα αυτιά είναι καλό να ενισχύουμε πιο συχνά την προστασία, με ψεκασμό.

Τα τσιμπούρια είναι ένα διαχρονικό πρόβλημα για τους σκύλους και τους ιδιοκτήτες και σε ορισμένες περιπτώσεις λαμβάνει μεγάλες διαστάσεις.

Αλλά ας δούμε μαζί από κοντά πιο είναι αυτό το παράσιτο και αν είναι εύκολη η αντιμετώπιση τους.

Σε γενικές γραμμές τα τσιμπούρια παρουσιάζουν μικρές διαφορές μεταξύ τους στο μέγεθος, το χρώμα τους είναι σε 2 τόνους είτε γκρίζο είτε σκούρο καφέ, έχουν ωοειδές σχήμα, τέσσερα ζεύγη ποδιών, δύο οφθαλμούς.

Τέλος η περίεργη κατασκευή του στόματος του δίνει την δυνατότητα για μεγαλύτερη τομή στο δέρμα ώστε εύκολα να μπορούν να ρουφούν αίμα από το ζώο.

Η βιολογία του τσιμπουριού έχει τον συγκεκριμένο κύκλο, μετά την άντληση αίματος το θηλυκό τσιμπούρι γεννά αυγά κατόπιν αυτά μετατρέπονται σε νύμφες και αφού μεγαλώσουν σε λίγες μέρες περιμένουν στο έδαφος είτε σε άλλα σημεία ώσπου να γαντζωθούν πάνω σε ένα νέο ζώο.

Όλα αυτά προκαλούν κάποιες επιπτώσεις στον οργανισμό του σκύλου με αρχική ενόχληση τη δυσφορία, τον εκνευρισμό και την ανορεξία.

Αυτό συμβαίνει όταν έχουμε να κάνουμε με μικρό αριθμό τσιμπουριών στο σώμα του ζώου, διότι δυστυχώς όταν ο αριθμός των τσιμπουριών είναι μεγαλύτερος το ζώο παθαίνει αναιμία.

Μια άλλη ασθένεια που προκαλούν τα τσιμπούρια είναι η ερλιχίωση η οποία εκδηλώνεται με αιμορραγία, ανορεξία και κατάπτωση.

Η ερλιχίωση είναι ένα λοιμώδες νόσημα του σκύλου που προκαλείται από μικροοργανισμούς και κυρίως την Erlichia canis. O σκύλος μολύνεται με τσιμπήματα από τσιμπούρια.

Ο μικροοργανισμός πολλαπλασιάζετε μέσα στα λευκοκύτταρα του αίματος και στη συνέχεια προκαλεί αιμορραγίες, καταστροφή των αιμοπεταλίων, αλλά και των λευκών αιμοσφαιρίων, οπότε έχουμε και βακτηριακές μολύνσεις.

Για να γλιτώσουμε φίλες και φίλοι από τα προβλήματα που προκαλούν τα τσιμπούρια στα ζώα μας αλλά και σε ορισμένες περιπτώσεις και σε μας, το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι η πρόληψη με σπρέι, αντιπαρασιτικά σαμπουάν και σκόνες.

Επίσης τα περιλαίμια και οι αμπούλες είναι πάρα πολύ αποτελεσματικές.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε τον συχνό καθαρισμό του χώρου όπου ζει ο σκύλος μας διότι η υγεία του συσχετίζεται και με την δική μας αλλά και με των τριγύρω.

Βαρνάβα Μαίρη

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.