Κυριακή, 1 Ιουνίου 2008

Σεμινάρια και η χρησιμότητα τους

Mε αφορμή το πρόσφατο σεμινάριο που παρακολούθησα του Ομίλου Ντράτχααρ θα ήθελα να μιλήσουμε για την χρησιμότητα των σεμιναρίων και την βοήθεια που προσφέρουν σε πολλούς από εμάς, στον τρόπο εκπαίδευσης και κατανόησης του σκύλου.

Στην πατρίδα μας η προσέλευση κοινού στα περισσότερα σεμινάρια είναι μικρότερης κλίμακας από τα αντίστοιχα κάποιον Ευρωπαϊκών χωρών και δυστυχώς όπως έχω διαπιστώσει πολλές φορές η ημιμάθεια δημιουργεί αυτό το ανασταλτικό κλίμα σε μερικούς.

Αυτό το λέω γιατί μερικές ημέρες πριν το σεμινάριο του ομίλου Ντράτχααρ βρέθηκα παρέα με κάποια άτομα τα οποία ασχολούνται αρκετά με τους σκύλους και την εκπαίδευση τους και όταν τους ανέφερα ότι θα διεξαχθεί ένα σεμινάριο το οποίο θα ήταν καλό να το παρακολουθήσουν ασχέτως φυλής μου απάντησαν ότι όλα τα σεμινάρια λίγο ως πολύ ασχολούνται με τα ίδια θέματα.

Σας πληροφορώ φίλοι και φίλες αναγνώστες επειδή έχω παρακολούθηση πάρα πολλά σεμινάρια στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό ότι αυτό είναι λάθος και το λέω αυτό γιατί μπορεί να υπάρχουν κάποια κοινά θέματα με τα οποία ασχολούνται οι περισσότεροι όμως υπάρχουν και οι εξειδικευμένοι ομιλητές οι οποίοι συνήθως ειδικεύονται στον τομέας τους και στην φυλή τους

Το σεμινάριο του ομίλου Ντράτχααρ για παράδειγμα έλυσε σε αρκετούς πάρα πολλούς προβληματισμούς στον τομέα της εκπαίδευσης ώστε να φτιάξουμε έναν ιδεατό βοηθό στο κυνήγι.

Για να μην είμαι αόριστη θα σας δώσω μερικά παραδείγματα.

Ποιος δεν ενδιαφέρεται εάν είναι πραγματικά κυνηγός να μάθει τον σκύλο του να κάνει επαναφορά θηράματος;

Ποιον δεν ενδιαφέρει να μάθει στον σκύλο το μυστικό του να κάνει διασταυρούμενη έρευνα ώστε να εντοπίζει ευκολότερα το θήραμα;

Αλλά και για αυτούς που τον σκύλο τους τον έχουν για πολλαπλή χρησιμότητα στο κυνήγι είναι ενδιαφέρον να μάθουν τα μυστικά, του πώς ο σκύλος θα ιχνηλατήσει, πως θα ερευνήσει μέσα στο νερό κ.τ.λ.

Επίσης είναι ενδιαφέρον να μάθει κάποιος πως θα λύση προβλήματα συμπεριφοράς όπως επίκτητη κροτοφοβία ή επιθετικότητα (σκύλους, κατσίκια, γάτες).

Διότι είναι λυπηρό να διαβάζουμε σε διάφορα κυνηγετικά forum οδηγίες από κυνηγό προς κυνηγό του στυλ πως θα διορθωθεί η κροτοφοβία και ο ένας να συμβουλεύει τον άλλον λέγοντας του διάφορα τρελά πράγματα τα οποία μόνο αντίθετο αποτέλεσμα θα φέρουν.

Για αυτό όλοι εσείς οι νεαρής ηλικίας κυνηγοί μορφωθείτε και αποκτήστε όσες περισσότερες κυνηγετικές γνώσεις μπορείτε σε όλους τους τομείς.

Επίσης σημαντικό για την παιδεία των κυνηγών θα ήταν να συμβάλουν και οι κυνηγετικοί σύλλογοι.

Κατά την εαρινή περίοδο το εκάστοτε διοικητικό συμβούλιο κάθε κυνηγετικού συλλόγου, καλό θα είναι να διοργανώνει σεμινάρια και να καλούν άτομα με γνώσεις πάνω σε θέματα της κυνηγετικής δραστηριότητας (εκτροφής, εκπαιδευτές σκύλων και όπλων).

Έτσι σιγά σιγά το επίπεδο θα ανέβει με αποτέλεσμα να έχουμε το απαιτούμενο ισοζύγιο με τους Ευρωπαίους κυνηγούς.

Για αυτό είμαι υπέρ κάθε φορά που θα γίνεται ένα σεμινάριο να προσπαθούμε να παρευρισκόμαστε διότι το σίγουρο είναι ότι θα κερδίσουμε.

-=\ugωρητικά και πρακτικά η μέθοδος της «ομοιοπαθητικής» με μια συγκεκριμένη «οικόσιτη» αλεπού, λειτουργεί θετικά, όπως και με όλα τα οικόσιτα ζώα π.χ. γάτες, κοτόπουλα, πρόβατα, κατσίκια.

Ο σκύλος μαθαίνει να συμβιώνει φιλικά με τα ζώα που ανήκουν στην «αυλή» του αφ’ ενός, αλλά στην ευρύτερη χωροταξική ζώνη (εκτός αυλής) μπορεί να είναι εχθρικός στα «ξένα» ζώα, λόγω της ψυχολογίας του φύλακα και του ενστίκτου του κυνηγού και της άμυνας σε ατομικό επίπεδο. Σ’ αυτή την περίπτωση πάλι τον εκπαιδεύουμε να είναι φιλικός και σίγουρα το μαθαίνει.

Πιστεύω πως η συμβίωση του σκύλου με αλεπού είναι καταλυτική και θα λειτουργήσει θετικά και στο ελεύθερο περιβάλλουν του κυνηγιού, όμως αυτό ισχύει μόνο για τον συγκεκριμένο σκύλο και όχι για τα υπόλοιπα σκυλιά της ομάδας που θα κυνηγά μαζί τους.

Στην περίπτωση που τα άλλα σκυλιά θα κυνηγήσουν αλεπού, τότε και ο ίδιος θα παρασυρθεί να κυνηγήσει μαζί τους συμμετέχοντας στην καταδίωξη έστω και τυπικά, οπότε εδώ χρειάζεται προσοχή, δηλαδή να κυνηγάει με σκυλιά που αρνούνται την αλεπού.

Για την τελευταία ερώτηση, πρέπει να γνωρίζουμε πως ο σκύλος μεγαλώνει σωματικά και πνευματικά μέχρι την ηλικία των 20 μηνών.

Πρακτικά λοιπόν μέχρι τους 12 μήνες περίπου μαθαίνει υπακοή, καλή συμπεριφορά στα ξένα ζώα, θορύβους, το εδαφικό περιβάλλον κ.λ.π. Η εκπαίδευση στο λαγό ξεκινάει από το έτος και πάνω, οπότε όπως καταλαβαίνετε τα φυσιολογικά περιθώρια από άποψη ηλικίας είναι μέχρι τα δυο χρόνια, δηλαδή άλλες 12 μήνες εκπαίδευση στο θήραμα.

Αν ο κυνηγός δώσει τη σωστή και ολοκληρωμένη εκπαίδευση στο σκύλο κι αυτός μέχρι τα δυο χρόνια ηλικίας δεν ανταποκρίνεται θετικά σε ποσοστό γύρω 60-70 % τότε μάλλον δεν χρειάζεται παραπέρα προσπάθεια.

Να σημειωθεί πως το 100% της κυνηγετικής απόδοσης, ένα κυνηγόσκυλο είτε ιχνηλάτης είναι είτε πουλόσκυλο, το πιάνει σε ηλικία πέντε ετών περίπου και εφ’ όσον εκπαιδευτεί σωστά και μεθοδικά.

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.