Τετάρτη, 1 Ιουλίου 2009

Ο Θανάσης Κυριτσάκας Απαντά 1/7/09






Από κ Στέφανος.

Σταμάτημα κλαφουνίματος

Αγαπητέ κ Κυριτσάκα.
Είμαι νέος κυνηγός και εδώ και λίγα χρόνια κυνηγώ με κάποια Μπήγκλς τα οποία μου έδωσε από κουτάβια ένας πολύ καλός μου φίλος. Έχω ένα ζευγάρι το οποίο είναι 2,5 χρονών και ενώ και τα δυο από τις πρώτες εξόδους κλαφούνιζαν τον ντορό το αρσενικό εδώ και 2 μήνες σταμάτησε να τον κλαφουνά. Θα μπορούσατε να μου πείτε που μπορεί να οφείλεται αυτό.
Σας ευχαριστώ.
Απάντηση

Θεωρητικά και πρακτικά κ. Στέφανε ένας ιχνηλάτης διαμορφώνει την κυνηγετική του προσωπικότητα μέχρι τα 4 χρόνια, ανάλογα βέβαια τη συχνότητα των ημερών που εκπαιδεύεται και γενικώς των ημερών που κυνηγάει, καθώς επίσης και το ατομικό του ταμπεραμέντο.
Κάθε κυνηγετική ή εκπαιδευτική μέρα που περνάει, επιδρά θετικά στην απόκτηση εμπειριών και στη βελτίωση του κυνηγετικού χαρακτήρα και του τρόπου εργασίας του σκύλου, οπότε στην μικρή ηλικία η κυνηγετική συμπεριφορά μεταβάλλεται συνεχώς μέχρι να σταθεροποιηθεί στην ηλικία που αναφέραμε παραπάνω.
Το συνεχόμενο κλαφούνισμα σε «κρύους» ντορούς της βραδινής βοσκής του λαγού είναι κατά κάποιο τρόπο υπερβολή (στους αγώνες θεωρείται ελάττωμα), που δείχνει την απειρία του σκύλου και συμβαίνει κυρίως στα νεαρά και αρχάρια ακόμα σκυλιά ή και σε μεγάλα σκυλιά με φλύαρο και επιπόλαιο χαρακτήρα.
Αν ο αρσενικός κλαφούνιζε τους κρύους ντορούς και τώρα τελευταία σταμάτησε να το κάνει σημαίνει ότι σοβαρεύεται και γίνεται πιο πρακτικός, δείγμα βελτιωμένης εμπειρίας που την εφαρμόζει στην πράξη, διαμορφώνοντας έτσι τον κυνηγετικό του χαρακτήρα.
Αν ο σκύλος έχει σηκώσει λαγούς μέχρι τώρα, οπότε έχει μια επαρκή εμπειρία του λαγού, πρέπει να γαβγίζει σίγουρα στον «μονοντορό» που οδηγεί στο γιατάκι και συνήθως αυτός ο ντορός δεν είναι μεγάλης απόστασης. Αν δεν γαβγίζει πλέον ούτε στο «μονοντορό», μάλλον σκέφτεται πολύ πονηρά, γιατί σίγουρα θέλει να πιάσει το λαγό στο γιατάκι. Αν πράγματι έτσι συμβαίνει γρήγορα πιστεύω θα εγκαταλείψει αυτή τη συνήθεια γιατί δεν είναι εύκολη υπόθεση το πιάσιμο του λαγού, οπότε πάλι θ΄ αρχίσει το γάβγισμα στο «ζεστό» ντορό.


Από κ Νίκο.

Πληροφορίες κυνήγι αγριόχοιρου

Αγαπητέ κ. Κυριτσάκα. Διαβάζω με μεγάλη προσοχή τα άρθρα και τις απαντήσεις σας τα οποία πιστεύω ότι μας βοηθούν σε πολύ μεγάλο βαθμό όλους μας.
Για την νέα κυνηγετική χρονιά έχω πρόταση για να συμμετέχω σε ένα κυνήγι αγριογούρουνου. Επειδή για εμένα αυτό είναι κάτι τελείως άγνωστο θα ήθελα να μου δώσετε κάποιες βασικές οδηγίες για να είναι πιο ενημερωμένος.
Σας ευχαριστώ εκ των προτέρων.
Απάντηση

Το κυνήγι του αγριογούρουνου είναι ένα ιδιαίτερο κυνήγι για δυο βασικούς λόγους.
Πρώτον είναι ομαδικό κυνήγι με συμμετοχή πολλών κυνηγών, ενδεχομένως διαφορετικών κυνηγετικών πεποιθήσεων και είναι απαραίτητο να διαμορφωθούν κανόνες διενέργειας και ασφάλειας. Δεύτερο, το αγριογούρουνο είναι το μοναδικό θήραμα που μπορεί να γίνει «κυνηγός» και να αντιστρέψει τους κανόνες του παιχνιδιού εναντίον του κυνηγού και των σκύλων πιο εύκολα σε ανύποπτο χρόνο.
Το βασικότερο στοιχείο σ’ αυτό το κυνήγι είναι η ασφάλεια όλης της ομάδας, που επιγραμματικά περιγράφεται παρακάτω.
· Όλη η ομάδα φοράει πορτοκαλί γιλέκα απαραίτητα, όχι καπελάκια που συνηθίζουν μερικοί, γιατί πρακτικά δεν ξεχωρίζουν εύκολα.
· Χρειάζεται ένας και μοναδικός αρχηγός του κυνηγιού, που θα δίνει εντολές και κατευθύνσεις όταν είναι απαραίτητο και σαφώς θα τον σέβονται όλοι.
· Δεν μετακινείται κανένας κυνηγός στο καρτέρι, εκτός αν πάρει εντολή του αρχηγού.
· Στο καρτέρι ο κυνηγός ελέγχει άμεσα τις θέσεις των διπλανών καρτεριών, εκτιμώντας την απόσταση και τη γωνία βολής. Η σίγουρη γωνία βολής με ασφάλεια κυμαίνεται γύρω στις 30 με 35 μοίρες μπροστά και πίσω του. Δεν τουφεκάμε ποτέ γουρούνι που περνάει πλάγια στην κατεύθυνση των άλλων καρτεριών και είναι εκτός γωνίας βολής.
· Δεν τουφεκάμε ποτέ ό,τι κινείται. Έχουν γίνει πολλά θανατηφόρα ατυχήματα από τέτοιες ηλίθιες ενέργειες. Τουφεκάμε μόνο όταν βλέπουμε το ζώο καθαρά και είναι σε γωνία ασφαλείας.
· Δεν καθόμαστε ποτέ καρτέρι σε μονοπάτι στενό που δεν έχει ανοίγματα ή κάποιο μέρος υπερυψωμένο, κινδυνεύουμε να παρασυρθούμε απ’ το αγριογούρουνο. Πάντα διαλέγουμε καρτέρι με καλή ορατότητα όσο το δυνατόν και ευρυχωρία.
· Ο κυνηγός που είναι στην παγάνα ενημερώνει τα καρτέρια όταν πλησιάζει κοντά τους.
Σαφώς υπάρχουν και ηθικοί κανόνες που έχουν σχέση με την κάρπωση και τη χρήση σωστών όπλων και φυσιγγιών, που πρέπει να τηρούνται απαραίτητα.
· Το αγριογούρουνο μετά τις γέννες της Άνοιξης δημιουργεί μητριαρχική οικογένεια, που αποτελείται από μερικές νέες θηλυκές, μια γηραιότερη θηλυκιά που είναι η αρχηγός του κοπαδιού και τα μικρά γουρουνάκια που γέννησαν. Η αρχηγός έχει την ευθύνη όλου του κοπαδιού, στις καθημερινές μετακινήσεις για την τροφή και στην επιλογή του καλύτερου γιατακιού από άποψη ασφάλειας και ησυχίας. Επίσης είναι η πρώτη που ζευγαρώνει για να δείξει στις πρωτάρες να πράξουν το ίδιο, οι οποίες σε διαφορετική περίπτωση δεν ζευγαρώνουν.
Με αυτά τα δεδομένα η κυνηγετική ηθική δεν επιτρέπει το τουφέκισμα της αρχηγού και των άλλων θηλυκών γιατί αποτελούν τα πιο παραγωγικά άτομα για τις επόμενες γέννες, μόνο τα μικρά πρέπει να τουφεκάμε και μάλιστα τα 2/3 των μικρών, για να υπάρχει αύξηση του κοπαδιού.
Μια έρευνα που έγινε από το Γαλλικό Ινστιτούτο INRA πάνω σ’ αυτό το θέμα, αποδείχτηκε πως αν από ένα κοπάδι π.χ. μιας μάνας και 8 μικρών σκοτώνουμε μόνο τα 2/3 των μικρών, αυτό το κοπάδι θα αυξάνεται συνεχώς και σε διάστημα 3-4 ετών τα άτομα θα δεκαπλασιαστούν και παραπάνω, σε αντίθετη περίπτωση αν σκοτώνουμε θηλυκές και μικρά, μετά από 3-4 χρόνια το κοπάδι δεν θα υπάρχει.
Βέβαια στη χώρα μας δεν τηρείται αυτός ο σοβαρός κανόνας κάρπωσης, σπάνια θα βρεθεί ομάδα που θα επιβάλλει τέτοιους κανόνες δυστυχώς, είναι καθαρά θέμα κυνηγετικής παιδείας, γνώσεων και ηθικής. Φυσικά δεν υπάρχει καμιά δικαιολογία μη αναγνώρισης των θηλυκών σε κοπάδι με μικρά γιατί είναι πασιφανές ότι όταν βλέπουμε χνάρια μικρών με μεγάλα, έχουμε 100% μάνες με μικρά, απλώς δεν τουφεκάμε τις μάνες, δεν χρειάζεται φιλοσοφία.
· Από άποψη τουφεκιού, εφ’ όσον δεν επιτρέπεται το ραβδωτό, το καταλληλότερο είναι με κάνη slug και χρήση μονόβολου. Με τα εννιάβολα μέχρι και εικοσάβολα που χρησιμοποιούνται συνήθως, σε αποστάσεις πάνω από 30 μέτρα σε μεγάλα ζώα, έχουμε πολλούς τραυματισμούς των ζώων που χάνονται σε μεγάλες αποστάσεις και πεθαίνουν με φριχτούς πόνους.
Σε κάθε περίπτωση κάνουμε πάντα δοκιμές στα φυσίγγια που χρησιμοποιούμε. Τα μονόβολα τα δοκιμάζουμε σε σταθερό στόχο στα 50 μέτρα για να δούμε διάτρηση (τηλεφωνικός κατάλογος) και απόσταση πτώσης απ’ το κέντρο του στόχου. Τα μονόβολα ρίχνονται από κάνη slug (άριστη ακρίβεια) ή κάνη 4 και 5 άστρων.
Τα εννιάβολα, δεκάβολα κλπ έχουν καλή κατανομή από κάνες φουλ τσοκ έως 3 άστρα και δοκιμάζονται στα 36 μέτρα σε σταθερό στόχο.
Σας εύχομαι καλή αρχή στο κυνήγι του αγριογούρουνου και σας συνιστώ να είστε ήρεμος και ψύχραιμος στο καρτέρι, να ακούτε πολύ και να μιλάτε λίγο και προπαντός να τηρείτε τους κανόνες ασφαλείας και βέβαια τους κανόνες κάρπωσης.


0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.