Πέμπτη, 1 Ιουλίου 2010

Ο Θανάσης Κυριτσάκας

Απαντά

Ιούλιος 2010

Ημίαιμο Μπλε της Γασκώνης

Από κ Θεόδωρος Γερολυμος

Καλημέρα σας κ.Κυριτσάκα. Ένας φίλος μου έχει ένα ημίαιμο μπλε της Γασκώνης το οποίο είναι 2 ετών. Ξεκίνησε πολύ καλά είδε και δάγκωσε μερικούς λαγούς. Το τελείται καιρό όμως ενώ ψάχνει πολύ καλά με το άλλο το σκυλί όταν φτάνουν στο λαγό κ τον σηκώνει αυτή δεν πηγαίνει καθόλου προς τα εκεί και όταν τη βάζει δεν τον κυνηγάει. Απλά ψάχνει. Τι μπορεί να χει συμβεί?

Σας ευχαριστώ

Απάντηση

Η ηλικία των 2 ετών περίπου είναι πολύ κρίσιμη ηλικία για όλα τα κυνηγόσκυλα, είτε ιχνηλάτες, είτε πουλόσκυλα. Είναι μια ηλικία που ο σκύλος ολοκληρώνεται μεν σωματικά, αλλά ψυχολογικά και εκπαιδευτικά βρίσκεται σε μεταβατικό στάδιο μάθησης.

Κάθε φορά που πάει για εκπαίδευση, μαθαίνει νέα και διαφορετικά πράγματα για το θήραμα που θα κυνηγάει, για το έδαφος, για τον καιρό, για το περιβάλλον γενικώς, για τα σκυλιά που συνεργάζεται και όλα αυτά τα θετικά ή αρνητικά ενδεχομένως στοιχεία, πρέπει να τα καταγράψει στον εγκέφαλό του με σειρά για να μπορεί να τα επαναλάβει σωστά την επόμενη φορά και να αποκτήσει με αυτό τον τρόπο την πρότερη εμπειρία.

Όλα τα παραπάνω θέματα διαμορφώνουν την κυνηγετική ψυχολογία του σκύλου η οποία χρειάζεται χρόνο για να σταθεροποιηθεί και να ισορροπήσει, με αποτέλεσμα ο σκύλος να ενεργεί πάντα θετικά και σταθερά. Αντικειμενικά και φυσιολογικά ένας κυνηγετικός σκύλος σταθεροποιείται γύρω στα 3-4 χρόνια, ανάλογα τα κληρονομικά χαρίσματα που έχει σαν άτομο και σαν ράτσα και βέβαια τη μεθοδική εκπαίδευση που πέρασε.

Στην περίπτωση τώρα του σκύλου του φίλου σας, που παρουσιάζει αυτές τις «έκτακτες» μεταπτώσεις και συμπεριφορές, θα έλεγα ότι είναι μια φυσιολογική συμπεριφορά που έχει την αιτία της σε κάποιο αρνητικό στοιχείο που δεν παρατηρήθηκε απ’ τον κυνηγό.

Μια πρώτη εντύπωση για μένα είναι η ζήλια και ο ανταγωνισμός σε σχέση με το άλλο σκυλί που κυνηγούν παρέα. Ακόμα μπορεί και να νοιώθει μειονεκτικά απέναντι στο άλλο που είναι πιο κυριαρχικό, με αποτέλεσμα να ενεργεί παθητικά στις φάσεις του κυνηγιού που περιγράψατε.

Σε κάθε περίπτωση, ακόμα και να μη συμβαίνουν τα παραπάνω, προτείνω να κυνηγάει ο σκύλος μόνος του αυστηρά, τουλάχιστον για ένα μεγάλο διάστημα μέχρι να σταθεροποιηθεί στον τρόπο εργασίας και να κυνηγάει αυτόβουλα και ανεξάρτητα, αποκτώντας εμπειρίες και διαμορφώνοντας ισχυρή κυνηγετική προσωπικότητα. Μετά από καιρό μπορεί να κυνηγήσει δοκιμαστικά με άλλο σκύλο αν βέβαια δεν επηρεάζεται.

Γυρίσματα στην ιχνηλασία

Από κ Χρήστο

Αγαπητέ κ Κυριτσάκα. Σας διαβάζω ανελλιπώς και πραγματικά θεωρώ ότι μας έχετε βοηθήσει πάρα πολύ όλους εμάς που ασχολούμαστε με τους ιχνηλάτες.

Θα ήθελα να σας ρωτήσω σχετικά με μια θηλυκιά Γιούρα την οποία έχω και είναι 4 ετών. Αν και είναι αρκετά καλή στην ιχνηλασία δεν μπορεί να βγάλει εύκολα λαγό και όταν φτάνει στα τελευταία πατήματα και δυσκολεύεται κάνει επιστροφή ως και την λάκα που πρωτοβρήκε τα πρώτα ίχνη. Αυτό το κάνει από μικρή περίμενα όμως μεγαλώνοντας να το κάψει πράγμα που μέχρι σήμερα δεν συμβαίνει. Πώς εσείς εκτιμάται την όλη κατάσταση;

Σας ευχαριστώ

Απάντηση

Το πρόβλημα που αναφέρεται κ. Χρήστο, παρουσιάζεται σε μεγάλη συχνότητα στους ιχνηλάτες, ανεξάρτητα από ράτσα και ιδιαίτερα κατά την νεαρή ηλικία.

Ένας ιχνηλάτης σκύλος στο κυνήγι του λαγού ή οποιουδήποτε άλλου τριχωτού θηράματος, πρέπει να μάθει να ολοκληρώνει σε κάθε κυνήγι τις παρακάτω φάσεις.

· Έρευνα – ψάξιμο

· Πλησίασμα στο γιατάκι

· Ξεσήκωμα θηράματος

· Καταδίωξη θηράματος

Για τον ιχνηλάτη, το ξεσήκωμα του λαγού είναι η πιο δύσκολη φάση σε σχέση με το αγριογούρουνο, το ζαρκάδι ή ακόμα και την αλεπού, γιατί ο λαγός έχει τη συνήθεια να γιατακιάζει με πολλά κόλπα και πηδηματάκια δεξιά-αριστερά που διακόπτουν τη συνέχεια του ντορού, με σκοπό να ξεγελάσει τους εχθρούς του.

Εχουμε λοιπόν στην προκείμενη περίπτωση ένα ντορό φυσιολογικό που κοντά στο γιατάκι παρουσιάζει διακοπές και κενά με αποτέλεσμα ο σκύλος να βρίσκεται σε αμηχανία ως προς τις ενέργειες που πρέπει να κάνει και τις περισσότερες φορές να μην επιμένει και να γυρίζει πίσω και μιλάμε βέβαια για νεαρούς σκύλους που βρίσκονται στην αρχική εκπαίδευση.

Εχουμε λοιπόν στην συγκεκριμένη περίπτωση δυο ειδών σκύλους, αυτούς που επιμένουν και ξεσηκώνουν το λαγό κι αυτούς που δεν επιμένουν και γυρίζουν πίσω.

Αυτοί που σηκώνουν το λαγό εύκολα, εκπαιδεύτηκαν σωστά, έχουν ατομικά προσόντα, επιμονή και υπομονή, σίγουρα μια εξυπνάδα και ευστροφία και βασικώς «αίσθηση του θηράματος», δηλαδή γνωρίζουν ενστικτωδώς ότι στο τέλος του ντορού υπάρχει το θήραμα που πρέπει να ξεσηκώσουν και επιμένουν.

Αυτοί που δεν σηκώνουν το λαγό εύκολα, αρχικώς δεν εκπαιδεύτηκαν σωστά, όμως έχουν ατομικά προσόντα, δεν έχουν βέβαια μεγάλη επιμονή και υπομονή, επίσης σίγουρα έχουν μια εξυπνάδα και ευστροφία, αλλά κυρίως δεν έχουν «αίσθηση του θηράματος», δηλαδή δεν γνωρίζουν ότι στο τέλος του ντορού υπάρχει το θήραμα που πρέπει να ξεσηκώσουν και γι αυτό δεν επιμένουν. Τέτοιες περιπτώσεις έχουμε κυρίως σε ιχνηλάτες που «εκπαιδεύονται» μαζί με μεγάλα και έμπειρα σκυλιά, τα οποία πάντα αυτά πλησιάζουν και ξεσηκώνουν τους λαγούς σε κάθε έξοδο και το μόνο που μένει στον αρχάριο μαθητή είναι το ανελέητο γάβγισμα και τρεχαλητό πίσω απ’ τον έμπειρο σκύλο, με αποτέλεσμα σπάνια να σηκώσει και να δει λαγό στο γιατάκι. Δεν φταίει ο σκύλος αλλά ο εκπαιδευτής που δεν τον έμαθε να σηκώνει λαγούς μόνος του.

Προφανώς στην περίπτωσή σας μπορεί να είναι αυτός ο λόγος που η σκύλα προβληματίζεται στο ξεσήκωμα, αλλά μπορεί να φταίει και η ίδια που δεν δείχνει περισσότερη επιμονή και υπομονή, όμως τα σκυλιά πάντα μαθαίνουν και κάνουν αυτά που θέλει ο κυνηγός.

Δεν έχει σημασία αν είναι 4 ετών, αυτό που χρειάζεται η σκύλα τώρα είναι «εύκολοι» και «φανεροί» λαγοί. Δηλαδή να της δώσετε την ευκαιρία μετά την ιχνηλασία να φτάνει σε γιατάκι λαγού εύκολο και φανερό, σε σημείο που να φαίνεται ακόμα και οπτικά ο λαγός, έτσι ώστε να τον ξεσηκώσει πάνω στην κίνηση είτε μόνη της είτε ξεσέρνοντας ο λαγός, οπότε και θα τον δει άμεσα, είναι το ίδιο.

Αυτό το σενάριο μπορεί να γίνει σε εκπαιδευτήριο λαγών όπου ο ιδιοκτήτης γνωρίζει τα γιατάκια των λαγών και μπορεί να καθοδηγηθεί η σκύλα ή να πάρετε εσείς ένα λαγό που θα τον αφήσετε σε καθαρό μέρος, καθοδηγώντας τη σκύλα στο γιατάκι είτε δεμένη είτε όχι, ανάλογα πόσο υπάκουη είναι, βέβαια θα επεμβαίνετε σε κάθε επιστροφή και θα την βάζετε κοντά στο γιατάκι προκαλώντας την να σηκώσει το λαγό.

Πιστεύω πως αν ακολουθήσετε αυτή την εκπαίδευση η σκύλα θα επανέλθει στο σωστό δρόμο και θα σηκώνει άνετα τους λαγούς για το υπόλοιπο της ζωής της.

Η «αίσθηση του θηράματος» είναι κληρονομική σε ορισμένους σκύλους, αλλά και επίκτητη, δηλαδή καλλιεργείται στην περίοδο της εκπαίδευσης, απλώς χρειάζεται μεθοδικότητα και σωστή εκπαίδευση απ’ τον κυνηγό.

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.