Κυριακή, 28 Αυγούστου 2011

Tο κόστος της άδειας θήρας και τα άλλα έξοδα του κυνηγού

Μόνο οι ισχυρές κυνηγετικές οργανώσεις μπορούν να εργαστούν για την προστασία του θηράματος, άλλα και για τη διασφάλιση της συνέχισης της κυνηγετικής δραστηριότητας

Μην καταστρέφεις το έργο το δικό σου!!!

Εισαγωγή

Η γνώση των χρημάτων που δαπανώνται για το κυνήγι είναι χρήσιμη τόσο για τον απλό κυνηγό όσο και για τον πολιτικό και τεχνοκράτη που παίρνει τις σχετικές με τη θήρα αποφάσεις. Το ελληνικό κράτος, σε αντίθεση με άλλα κράτη (όπως η Κύπρος), ενδιαφέρεται για την οικονομική εκμετάλλευση του κυνηγού χωρίς, από την άλλη, να επιδεικνύει την απαιτούμενη μέριμνα για την ανάπτυξη της θήρας. Η ίδρυση βέβαια ειδικού ταμείου θήρας για φιλοθηραματικούς σκοπούς αποτελεί αίτημα των κυνηγών το οποίο καταγράφεται από το 1926 στα συμπεράσματα του πρώτου κυνηγετικού συνεδρίου στη Θεσσαλονίκη. .

Μια σοβαρή προσπάθεια για την ανάπτυξη της θήρας ξεκίνησε πολλά χρόνια αργότερα, το 1969, με τη δημιουργία του Κεφαλαίου Θήρας και την πρόσληψη θηροφυλάκων. Το 1970 εισπράχθηκαν από το Υπουργείο Γεωργίας 55.335.801 δρχ., τα δε έξοδα για τη θήρα ήταν 53.378.500 δρχ., δηλαδή όσα περίπου εισπράχθηκαν από τους κυνηγούς καταβάλλονταν πάλι στους ίδιους, το ίδιο έτος με φιλοθηραματικά έργα, όπως άλλωστε όριζε το Ν.Δ. 86/69. Συγκεκριμένα δαπανήθηκαν 14.155.000 δρχ. για τη θηροφυλακή, 18.486.000 δρχ. για τη θανάτωση των αρπάγων, 20.044.500 δρχ. για τα εκτροφεία θηραμάτων και 693.000 δρχ. για λοιπά έξοδα.

Μετά από λίγα έτη όμως, η συμφωνία αυτή μεταξύ κυνηγών και κράτους παραβιάστηκε. Από το 1976 υπάρχουν δημοσιεύματα στον κυνηγετικό τύπο σύμφωνα με τα οποία τα χρήματα του Κεφαλαίου Θήρας δεν διατίθενται εξολοκλήρου για το σκοπό που εισπράχθηκαν, αλλά διοχετεύονται αλλού. Το 2003 διαδραματίζεται μια τραγική εξέλιξη για την ελληνική θήρα. Σύμφωνα με τον Νόμο 3208/03 καταργείται το Κεφάλαιο Θήρας και τα χρήματα των κυνηγών εντάσσονται στον Ειδικό Φορέα Δασών, όπου χρηματοδοτούνται δράσεις για τα δάση. Με το Nόμο 3889/2010 τα χρήματα του Ειδικού Φορέα Δασών αποτελούν πλέον πόρους του Πράσινου Ταμείου και χρηματοδοτούνται γενικότερα δράσεις για το περιβάλλον και την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής.

Αυτή η διαχρονική κατάσταση έχει αναγκάσει τις κυνηγετικές οργανώσεις να σχεδιάζουν και να εφαρμόζουν πλέον οι ίδιες τις φιλοθηραματικές δράσεις (νομική και επιστημονική υπεράσπιση της θήρας, θηροφύλαξη, διαχείριση θηραμάτων, ενημέρωση της κοινής γνώμης κ.λπ.). Η Κυνηγετική Ομοσπονδία Μακεδονίας & Θράκης (ΚΟΜΑΘ) για παράδειγμα έχει κινηθεί επιστημονικά και δικαστικά για να εμποδίσει ατεκμηρίωτες απαγορεύσεις θήρας σε περίπτωση χιονοπτώσεων και σε χωρικές απαγορεύσεις στα Δέλτα του Έβρου και Αξιού, και σε πολλές άλλες περιπτώσεις. Συνεπώς, οι κυνηγετικές οργανώσεις στις γενικές τους συνελεύσεις καθορίζουν πρόσθετες εισφορές υπέρ των οργανώσεών τους οι οποίες θα πρέπει να διατίθενται αποκλειστικά για φιλοθηραματικούς σκοπούς.

Ωστόσο σε μερικές περιοχές λειτουργούν σωματεία μη συνεργαζόμενα με το Υπουργείο Περιβάλλοντος τα οποία εκμεταλλεύονται το πιθανόν μικρότερο κόστος της έκδοσης άδειας θήρας για να προσελκύσουν κυνηγούς και να εκδώσουν άδεια μέσα από το δασαρχείο. Σε άλλες περιπτώσεις επίσης ελάχιστοι κυνηγετικοί σύλλογοι δεν αποδίδουν τις πρόσθετες εισφορές προς τις ομοσπονδίες τους. Οι ενέργειες αυτές προκαλούν εσωστρέφεια και αποδυναμώνουν τις κυνηγετικές οργανώσεις στις οποίες οφείλεται η συνέχιση του κυνηγίου.

Συγκεκριμένα κυνηγοί που οργανώνονται σε σωματεία μη αναγνωρισμένα από το κράτος και βγάζουν άδεια μεμονωμένα στα δασαρχεία: • υπονομεύουν την προάσπιση του κυνηγίου, καθώς τα σωματεία αυτά δεν μπορούν από το νόμο να προβούν σε δράσεις όπως η θηροφύλαξη και οι απελευθερώσεις • πληρώνουν συνήθως μεγαλύτερο κόστος ασφάλισης και πρέπει να μεταβούν οι ίδιοι στη δασική αρχή να εκδώσουν άδεια και • πληρώνουν χρήματα των τακτικών εισφορών, όχι όμως για την υπεράσπιση του κυνηγίου, καθώς τα χρήματα αυτά πηγαίνουν γενικά στο κράτος (Πράσινο Ταμείο) και όχι στις κυνηγετικές οργανώσεις, άρα διατίθενται για άλλους σκοπούς εκτός του κυνηγίου (μπορεί ακόμα και να διατεθούν προς τις οικολογικές οργανώσεις!) Από αυτούς τελικά τους κυνηγούς κανένα ευρώ δεν πηγαίνει ούτε για τη λειτουργία της θηροφυλακής, ούτε για απελευθερώσεις, ούτε για σπορές και έργα βελτίωσης των ενδιατημάτων, ούτε για κανένα άλλο φιλοθηραματικό έργο

ΕΙΣΦΟΡΕΣ ΚΟΣΤΟΣ ΑΔΕΙΑΣ ΘΗΡΑΣ (€) Τακτικές εισφορές Τοπική Περιφερειακή Γενική Τέλη Δημοσίου (Πράσινο Ταμείο) 10,00 30,00 60,00 Πάγιο τέλος χαρτοσήμου 15,00 15,00 15,00 ΟΓΑ 20% επί χαρτοσήμου 3,00 3,00 3,00 Για κυνηγετικές οργανώσεις α) 14,90 € για τον σύλλογο, β) 5,00 € για την Κ.Ο.ΜΑ.Θ., γ) 40,10 € για την Κ.Σ.Ε. 60,00 60,00 60,00 Χαρτόσημο στελέχους (περίπου) 1,02 1,02 1,02 Κόστος βιβλιαρίου θήρας ? ? ? Ασφάλιση κυνηγού ? ? ? � Πρόσθετες εισφορές � Υπέρ Ομοσπονδίας 5,00 5,00 5,00 Υπέρ Συλλόγου 20,00 20,00 20,00 ΣΥΝΟΛΟ (δεν περιλαμβάνεται κόστος ασφάλειας κυνηγών, βιβλιαρίου και τυχόν διαφορά χαρτοσήμου) 114,02 134,02 164,02

ΚΟΣΤΟΣ ΑΔΕΙΩΝ ΘΗΡΑΣ για το κυνηγετικό έτος 2011-2012

• πληρώνουν συνήθως μεγαλύτερο κόστος ασφάλισης και πρέπει να μεταβούν οι ίδιοι στη δασική αρχή να εκδώσουν άδεια και • πληρώνουν τα 60 ευρώ των τακτικών εισφορών, όχι όμως για την υπεράσπιση του κυνηγίου, καθώς τα χρήματα αυτά πηγαίνουν γενικά στο κράτος (Πράσινο Ταμείο) και όχι στις κυνηγετικές οργανώσεις, άρα διατίθενται για άλλους σκοπούς εκτός του κυνηγίου.

Η φετινή αύξηση των 15Ε στη γενική άδεια θα πάει στο πράσινο ταμείο του ΥΠΕΚΑ όπου είναι σχεδόν βέβαιο (με βάση την πρακτική των τελευταίων ετών) ότι δεν θα επιστρέψει ανταποδοτικά προς τη Θήρα. Στη συνέχεια αναφέρονται κόστη που επιβαρύνεται ο κυνηγός για τη δραστηριότητά του σύμφωνα με έρευνες που έχει διεξάγει η Διεύθυνση Έρευνας της ΚΟΜΑΘ και συγκρίνονται με το κόστος της άδειας θήρας.

Οικονομικά χαρακτηριστικά κυνηγών της Βόρειας Ελλάδας Το 2007-8 συγκεντρώθηκαν 429 ερωτηματολόγια από κυνηγούς τυχαία επιλεγμένων συλλόγων της Βόρειας Ελλάδας. Βρέθηκε ότι κατά μέσο όρο οι κυνηγοί διανυκτέρευαν εκτός της κατοικίας τους μια φορά το μήνα. Οι εξορμήσεις τους είναι κατά μέσο όρο μία έως τρεις φορές την εβδομάδα. Κάθε κυνηγός έχει στην κατοχή του από ένα έως δέκα όπλα με μέσο όρο 2,6 όπλα και από κανένα μέχρι πέντε σκύλους με μέσο όρο δύο σκύλους. Η απόσταση μετακίνησης (μετ’ επιστροφής) σε κάθε εξόρμηση ανέρχεται κατά μέσο όρο στα 100 χλμ.. Σε μακρινότερους κυνηγότοπους μετακινούνται οι κυνηγοί μπεκάτσας, πέρδικας, φασιανού και ορτυκιού, όπως και αυτοί που είναι «αστικής» προέλευσης και αναγκάζονται να μετακινούνται σε μακρινότερους τόπους.

Οι δαπάνες των λαγοκυνηγών της Θεσσαλονίκης Το 2001 στην ευρύτερη περιοχή της πόλης της Θεσσαλονίκης 120 λαγοκυνηγοί (κάτοχοι ενός τουλάχιστον λαγόσκυλου) απάντησαν σε ειδικά σχεδιασμένο ερωτηματολόγιο για τα έξοδά τους. Βρέθηκε ότι δαπανούσαν κατά μέσο όρο 1660 €/άτομο/έτος. Σήμερα, με βάση το δείκτη τιμών καταναλωτή, το ποσό αυτό έχει ανέλθει σε 2.199 €/λαγοκυνηγό/έτος. Η κατανομή των δαπανών φαίνεται στον Πίνακα 1.

Πίνακας 1. Κατανομή των δαπανών ανά κατηγορία που πραγματοποιούσε κατά μέσο όρο ο λαγοκυνηγός της Θεσσαλονίκης το 2001 και αντίστοιχα το 2010 (n=120

Στην Ελλάδα η δαπάνη για την απόκτηση άδειας θήρας ανέρχεται περίπου στα 120 έως 160 €/έτος. Το αντίστοιχο ποσό για τον Ευρωπαίο κυνηγό είναι πολλαπλάσια μεγαλύτερο. Στον Πίνακα 2 φαίνεται η σύγκριση μεταξύ του Ευρωπαίου κυνηγού και του λαγοκυνηγού του δείγματος. Διαπιστώνεται πως ο Έλληνας λαγοκυνηγός δαπανά πολύ περισσότερα χρήματα στο αυτοκίνητο και στα σκυλιά σε σύγκριση με το μέσο Ευρωπαίο κυνηγό. Από την άλλη, ο Έλληνας δαπανά συγκριτικά ελάχιστα χρήματα για την έκδοση της άδειας θήρας, κάτι που σημαίνει κατά επέκταση πως λίγα χρήματα φτάνουν στη διαχείριση και ανάπτυξη της θήρας.

Πίνακας 2. Κατανομή των εξόδων ανά κατηγορία για το μέσο Ευρωπαίο κυνηγό (Pinet 1995) και το λαγοκυνηγό του δείγματος.

Η προθυμία πληρωμής των λαγοκυνηγών Το 94,2% των λαγοκυνηγών είναι πρόθυμοι να χρηματοδοτήσουν επιπλέον έργα και δράσεις για τη βελτίωση της ποιότητας θήρας του λαγού. Η διάμεσος της προθυμίας πρόσθετης πληρωμής ήταν το 2001 58,7 €/λαγοκυνηγό/έτος, ενώ εκφρασμένο σε τιμές του 2010 ήταν 78,6 €/λαγοκυνηγό/έτος (Σχήμα 1).

Σχήμα 1. Κατανομή των λαγοκυνηγών με βάση την προθυμία πρόσθετης πληρωμής σε χιλιάδες δρχ. το 2001 ειδικά για δράσεις για το λαγό (n=113).

Παρατηρήθηκε πως οι λαγοκυνηγοί ηλικίας έως 40 ετών δήλωσαν μεγαλύτερη προθυμία πληρωμής από εκείνους ηλικίας 41–60 ετών. Αυτό έδειξε πως οι νεότεροι κυνηγοί είναι περισσότερο ευαισθητοποιημένοι, ενώ οι πιο ηλικιωμένοι είναι μάλλον απογοητευμένοι.

Περαιτέρω σκέψεις Αφού δόθηκε η απάντηση για το πώς αδειάζει το πορτοφόλι του κυνηγού, το επόμενο ερώτημα αναφέρεται στο πως θα αδειάζει λιγότερο, ιδίως στις ημέρες μας όπου η οικονομική κρίση περιορίζει τα έσοδα. Λαμβάνοντας υπόψη ότι πάνω από 80% των δαπανών του κυνηγού αφορούν τα σκυλιά και το αυτοκίνητο, θα ήταν σημαντικό για τη μείωση των δαπανών να:

Εμβολιασμοί καρποφόρων δέντρων από τις κυνηγετικές οργανώσεις για την ενίσχυση των θηραμάτων

1) Βελτιωθούν οι ικανότητες των σκύλων, μέσω των γεννητόρων και της εκπαίδευσης, ώστε ο κυνηγός να εκτρέφει λίγα άλλα καλά σκυλιά. Συνεπώς, μεταξύ άλλων, ο σωστότερος σχεδιασμός των ζωνών εκπαίδευσης σκύλων αναμένεται να βοηθήσει. –Τομέας που οι κυνηγετικές οργανώσεις, με την επιστημονική τεκμηρίωση που θα διατυπώσουν, μπορούν να αναπτύξουν.

2) Μην επεκταθούν οι χωρικές απαγορεύσεις θήρας ή ακόμα και να καταργηθούν καταφύγια (μετά από τεκμηρίωση) ώστε οι κυνηγοί να μην αναγκάζονται να φεύγουν σε μεγαλύτερες αποστάσεις (παράλληλα θα περιοριστεί ο συνωστισμός των κυνηγών και το πρόβλημα του τοπικισμού). – Με τις καίριες παρεμβάσεις των κυνηγετικών οργανώσεων και τα τεκμηριωμένα επιχειρήματα έχουν σε πολλές περιπτώσεις αποτρέψει απαγορεύσεις θήρας. 3) Αυξηθούν τα θηράματα κοντά στις κατοικίες των κυνηγών, ώστε να μένουν ικανοποιημένοι. Δράσεις όπως η θηροφύλαξη, η βελτίωση ενδιαιτημάτων, οι σωστά σχεδιασμένες απελευθερώσεις, η μείωση των πληθυσμών των αρπάγων κ.λπ. θα πρέπει να ενισχυθούν στους περιαστικούς κυνηγοτόπους. – Στην κατεύθυνση αυτή εργάζονται ήδη συστηματικά οι κυνηγετικές οργανώσεις και έχουν παράγει αξιόλογο έργο.

Άρα η βελτίωση των ανωτέρω σημαίνουν λιγότερα χρήματα προς τις εταιρείες σκυλοτροφών, καυσίμων και αυτοκινήτων και επιπλέον διατήρηση του περιβάλλοντος. Συνεπώς, οι κυνηγετικές οργανώσεις έχουν επωμιστεί δύσκολο έργο, με αίσθημα ευθύνης και σοβαρότητας διαχειρίζονται το κάθε ευρώ του κυνηγού, το οποίο πρέπει να το σέβονται και να το διαθέτουν σε συγκεκριμένες δράσεις, τις οποίες οφείλουν να κοινοποιούν στα μέλη τους. Από την άλλη και οι κυνηγοί πρέπει να είναι κοντά στις οργανώσεις τους, να συμμετέχουν σε δράσεις και να ενημερώνονται.

Το να βρίσκεις θηράματα και κυνηγότοπο κοντά σου, σημαίνει ότι μόνο με μία εξόρμηση λιγότερη, όπου δεν θα αναγκαστείς να ταξιδέψεις μακριά για να κυνηγήσεις έχεις…. εξοικονομήσει τα χρήματα που διαθέτεις στις κυνηγετικές σου οργανώσεις! Μην απαξιώνεις τη δύναμή σου… για ποσό όσο στοιχίζουν μερικοί καφέδες ή μισό κουτί φυσίγγια.

Συμπερασματικά όταν κάποιοι διαμαρτύρονται για μερικά ευρώ πρόσθετη εισφορά προς τις κυνηγετικές τους οργανώσεις είναι σαν να βλέπουν το δέντρο και χάνουν το δάσος. Η αποδυνάμωση των κυνηγετικών οργανώσεων, μέσω της μείωσης των εισφορών και της δημιουργίας των μη αναγνωρισμένων Συλλόγων, θα οδηγήσει σε αλλαγές που θα κάνουν τη θήρα κατά πολύ ακριβότερη και τους κυνηγούς κατά πολύ λιγότερους. Το σίγουρο είναι ότι θα κάνουν και τη φωνή των κυνηγών ακόμα πιο αδύνατη!.

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.